நவீன விருட்சம்

பூதக்கண்ணாடியை வைத்து நாளிதழ் படித்துக் கொண்டிருந்தேன் வர வர நாளிதழ்கள் உத்திரகிரியை பத்திரிகை போலாகிவிட்டது பருவத்தில் ரதி போன்று இருந்தவர்கள் எல்லாம் காலச்சக்கரத்தில் சிக்கி கண்ணாடி பார்த்து அழுகிறார்கள் மறதியும், தூக்கமும் இல்லையென்றால் எல்லோரும் எப்பொழுதோ தற்கொலை செய்து கொண்டிருப்பார்கள் பார்க்க சகிக்காதவற்றையெல்லாம் மூலவர் பார்த்துக் கொண்டு சிவனே என்று இருந்ததால் சுடலை சுடுகாட்டுச் சாம்பலை பூசிக் கொண்டு எங்கோ அலைகின்றான் உறக்கத்தை யார் கடன் தருவார்கள் உன்மத்தக் கூத்தனே நெறிகெட்டவர்களை உச்சத்திலும் அப்பாவிகளை பராரிகளாகவும் ஏன் வைத்திருக்கிறாய் பசிக்குச் சாம்பலையும் மானத்தை மறைக்க கையையும் கொடுத்ததற்கு நன்றி சொல்ல முடியுமா தீயில் தின்னப்படும் உடலை போகக் கடலில் மூழ்கடித்து முற்பிறவிகளை மறக்கடித்து விளையாடுவது தான் உன் திருவிளையாடலோ? ப.மதியழகன்

  1 உ ள்ளூர இருக்கிறது அந்த வலி தாய்வீடு பற்றி - பெண்களைப்போல ஆண்களுக்கும்; என்னதான் உயிரோடு ஒன்றினாலும் தேனில் கலக்கும் கசப்புபோல் கலந்துதான் போகிறது அந்த விஷம், என் அப்பா என் அம்மா என் வீடென – என்னதான் பார்த்தாலும் தன் வீட்டின் அக்கறை எப்படியோ அவளுக்கு முன்னதாகியே விடுகிறது; அதுசரி, அக்கறைதானே என்றுதான் விட்டுவிட்டேன் நானும், அதனாலோ என்னவோ என் வீட்டு உறவுகளின்னும் பிரிந்தேக் கிடக்கின்றன!! ------------------------------ ------------------------------ -------------------------- 2 நீ செருப்பு வாங்கிக் கொண்டாய் உன் தங்கைக்கும் சேர்த்து நான் வாங்கினேன், உனக்கென ஒரு புடவை எடுத்துக் கொண்டாய் உன் அம்மாவிற்கும் ஒரு புடவை எடுத்தேன், அப்பாவிற்கு வேட்டியும் சட்டையும் வேண்டுமென்றார், உன் அப்பாவிற்கும் ஒன்றைச் சேர்த்தே வாங்கினேன், எதிலும் எனக்குப் பாகுபாடில்லை – உனக்கு எல்லாவற்றிலும் இருக்கிறதென்பதை – நீ அந்த சட்டையை பிரித்து திருப்பி திருப்பிப் பார்க்கையில் புரிந்துக் கொண்டேன்! ------------------------------ ------------------------------ -------------------...

ழ என்ற சிற்றேடு ஆத்மாநாம் மூலம் 1978 ஆம் ஆண்டு உருவானது.  அவருக்கு பக்கபலமாக ஞானக்கூத்தன், ஆர்.ராஜகோபாலன், ஆனந்த், காளி-தாஸ் போன்ற பல நண்பர்கள் செயல்பட்டார்கள். ழ ஒரு சிற்றேடு.  மிகக் குறைவான பேர்களே வாசித்திருப்பார்கள்.  1978 லிருந்து 10 ஆண்டுகள் செயல்பட்ட ழ பத்திரிகை, ஆத்மாநாமின் தற்கொலையால் கிட்டத்தட்ட நின்றுவிட்டது. தமிழ் கவிதைக்கு ஒரு மாற்றத்தை எளிய வழியில் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது. இக் கவிதைகளைப் படிக்கும்போது கவிதை எழுதுவதற்கான ஒருவித ஒழுக்கத்தை பலரும் கற்றுக்கொள்ள முடியும். அழகியசிங்கர் ழ 6வது இதழ் பிப்ரவரி / மே 1979 ஒரு கவிதை  இந்தக் காலத்தில்  பிரும்மத்தை  கள்ளச் சந்தையில்  வீடீயில்  மந்திரிகளின் பொய்களில்  எதிலும் (மே) குறைபிரசவத்தில்,   அவசரத்தில்  தன்மைகள் எல்லாம் தோற்ற தந்திரத்தில்       -தான்  காணமுடியும் போலிருக்கிறது.    -மீண்டும்-  இந்தக் காலங்களில்  தெய்வத்திற்கும் (கூட) ஊர்  சுற்றும் ஆசை ஏற்பட்டுவிட்டது  என நினைத்தேன்-  சி...

தூக்கம் நிறைந்த கனவுகள்.. (சிறுகதை) ------------------------------ ------------------------------ ------------------------------ -- “ சா ர் வணக்கம் சார்..” “ம்ம்.. ம்ம்..” “எப்படி இருக்கீங்க சார் சௌக்கியம் தானுங்களே?” “எந்தா வேணும் பர” “சும்மா உங்களைப் பார்க்கலாம்னு வந்தேன் சார்…” “அப்படியா.., நீ பரஞ்சோ மோளே..” காதில் தொலைபேசியை அடைத்துக் கொண்டு, அவன் தன் மகளுடன் பேசத் துவங்கினான். அந்த வயது முதிர்ந்த தமிழர் எதிரே அப்பாவியாய் நின்றிருந்தார். இவன் அவரை ஒரு பொருட்டாகவே எண்ணவில்லை என்பதால் அவரே மீண்டும் அருகில் சென்று அழைத்தார் - “சார்....” “சொல்லுப்பா டண்டா-பாணி எந்தா வேணும், நான் பிசியா இருக்கேன்ல” “அப்படியே என் சம்பளம் பத்தி..யும்..” “சம்பளம்தான் போட்டாச்சே பேங்குக்குப் போய்க்காணும், அவ்வட சென்னு நோக்கு” “வந்துச்சு சார் இரண்டு நாள் குறைவா வந்திருக்கு சார் அதான் என்னன்னுக் கேட்கலாம்னு..” “அப்படியா, அங்க ஒங்க முதலாளி இருக்கார்ல போயி அவரைக் கேளு” “என்ன சார்..?” “சென்னு அவரை நோக்குன்னு..” “சரி சார்..” அவர் சரியென்று தலையாட்டிவிட்டு அந்த அறைவிட்டு வெளியே...

ஆற்றோரம் நீர் வற்றிய சிறு பகுதி தூண்டில் மிதவையை பார்த்திருக்கும் ஒரு சிறுவன் எனக்கோ பசி ஏறுவதில் குதூகலம் இறங்குவதில் கிலேசம் விட்டுப் போக மனமில்லை அடிவாரத்தையும் மலைமுகட்டையும் மலைச்சிகரம் கார்மேகம் மேனியை தொட்டுவிட்டுச் சென்றது கண்ணீரை மழையாகப் பொழியுமோ கானல் நீரைப் பருகினேன் களைப்பு நீங்க குளிக்க நினைத்து காலை உடைத்துக் கொண்டேன் பூக்கள் உதிர ஆரம்பித்துவிட்டது வசந்த காலத்தின் தொடக்கம் தென்றலினூடே வருகிறது.

காலையில் அப்பா என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார்.  ஒரே மயக்கமாக இருக்கிறதுடா? நான்  கேட்டேன்.  ''எப்போது?'' ''எப்போதும்தான்.'' ''டாக்டர்கிட்டே போகலையா?'' ''போனேன்.  அவன் சொல்லிட்டான்.  இனிமேல் மருந்தெல்லாம் வேண்டாமாம்.'' அப்பாவிற்கு 90 வயது.  நினைச்சே பார்க்க முடியாத வயது. எனக்கு 59.  பயங்கர தடுமாற்றம்.  சென்னைக்கு வந்தபிறகு சென்னையே புரியவில்லை.  மாம்பலத்திலிருந்துத திருவல்லிக்கேணிவரை டூவீலரில்தான் போக முடிகிறது.  வரும்போது, பயங்கர கூட்டம்.  வண்டியில் பறக்க முடியாது.  நடந்துதான் போகமுடியும்.  நான் வந்தவுடன், தினமும் எனக்குப் பிடித்த நடேசன் பூங்காவில் நடக்க ஆரம்பித்தேன்.  வேகம்.  சர்க்கரை அளவைக் குறைக்க வேண்டும் என்று.  காலையில் 7.45க்கு ஒரு லைட்டா டிபன் சாப்பிட்டு மதியம் சாப்பாடு எடுத்துக்கொண்டு போவேன்.  மதியம் 2 மணிக்குத்தான் சாப்பிடுவேன்.  அதற்கு முன் குறைந்தது 3 காப்பிகளை விழுங்குவேன்.  மாலை வீடு திரும்பும்போது ஒரு மாதிரியாகிவிடும்.  பேசாமல் சீர்காழிக்கே போய்விடலாமா என்று தோன்றும...