26.6.15

எதையாவது சொல்லட்டுமா........98


அகியசிங்கர்


மாம்பலத்தில் ஆர்யாகவுடர் ரோடு என்றுழ உள்ளது.  அந்த ரோடு ஒருவர் நடந்து போனல் போதும், பொழுது நன்றாகப் போய்விடும்.  மாலை நேரத்தில் கூட்ட நெரிசல் அதிகமாக இருக்கும்.  எளிதில் ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்குப் போக முடியாது.  நான் கிட்டத்தட்ட அநத ரோடு வாசி.  கடந்த 20 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக போஸ்டல் காலனி முதல் தெருவில்தான் இருந்தேன்.  நல்ல சென்டரான இடம்.  ரோடு அகலமாக இருக்கும்.  ரொம்ப குறைவான அடுக்ககத்தில் நாங்கள் இருந்தாலும், எந்த இடத்திற்கும் அங்கிருந்து போய்விட முடியும்.  அந்தத் தெருவை ஒட்டித்தான் ஆர்யாகவுடர் ரோடு உள்ளது.  அயோத்தியா மண்டபத்தில் ஒவ்வொரு வருடமும் கூட்டம் நடக்கும். பாட்டுக் கச்சேரி நடக்கும்.  கதை உபன்யாசம் நடக்கும்.  எனக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை கொஞ்சம் குறைவு.  ஆனால் நாத்திகன் கிடையாது.  என் வீட்டில் உள்ளவர்கள் அயோத்தியா மண்டபம் போக வேண்டுமென்று சொன்னால், அயோக்கியா மண்டபமா என்று கேட்பேன்.  உடனே வீட்டில் உள்ளவர்கள் திட்டுவார்கள்.  நான் சிரித்துக்கொள்வேன்.  

நாங்கள் போஸ்டல் காலனி இடத்திலிருந்து ராகவன் காலனி என்ற இடத்திற்கு வந்து விட்டோம்.  என் அப்பாவும், மாமியாரும் அங்கிருந்து ராகவன் காலனிக்கு வரவே விரும்பவில்லை. வலுக்கட்டாயமாக அழைத்து வரும்படி ஆகிவிட்டது.

ஆனால் அங்கிருந்தும் கொஞ்ச தூரம் நடந்து ஆர்யகவுடர் ரோடு வந்து விடலாம்.  போஸ்டல் காலனி தெருவில் நாங்கள் இருக்கும்போது பல திருட்டுகள் நடந்திருக்கின்றன.   ஒரு முறை தெரு முனையில் இருந்த ஒரு வீட்டில் ஒரு வயதான டீச்சரை கொன்று ஒருவன் நகைகளைக் கொள்ளை அடித்துக்கொண்டு போய்விட்டான்.   

     அந்தக் கொலைக்காரனை போலீசார் பிடித்தும் விட்டார்கள். நாங்கள் இருந்த அடுக்ககத்தின் கீழே ஒரு வீட்டிலிருந்து கலர் டீவியைத் திருடிக் கொண்டு போய்விட்டார்கள்.  தலைக்காணிக்கு அடியில் மறைநத்து வைத்திருந்த நகைகள் திருடப்படாமல் தப்பித்து விட்டன. போஸ்டல் காலனி எப்போதும் அமைதியாகத்தான் இருக்கும்.  

ராகவன் காலனி அப்படி அல்ல.  தெரு முனையில் மாடுகள் வாலைச் சுழற்றியபடி இருக்கும்.  தெரு உள்ளே நுழைபவர்கள் கொஞ்சம் யோசனை செய்வார்கள்.  அதன் பின் வண்டி.  தெரு முழுக்க டூ வீலர்களை வைக்கும் இடம் எங்கள் தெருதான். கார்கள் கண்டபடி இருக்கும்.  

நான் வைத்திருக்கும் நானோ காரை எடுத்துக்கொண்டு வந்தால், யார் மீதும் இடிக்காமல் போக வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொள்வேன்.  இன்னொன்றும் நினைத்துக் கொள்வேன் ஒருவர் கார் ஓட்டக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்றால், இந்தத் தெருவில் ஓட்டினால் போதுமென்று. சாமர்த்தியம் இல்லாவிட்டால் ஓட்ட முடியாது.  

இங்கே திருட்டே கிடையாது.  ராகவன் காலனி இரவாக இருந்தாலும், விழித்துக்கொண்டே இருக்கும்.  ஜனங்கள் நடமாடிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.  திருடன் வந்தால் செத்தான்.  

எங்கள் வீட்டு பால்கனியில் ஒரு காக்கை ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு வந்து கத்திக்கொண்டே இருக்கும்.  92 வயதாகிற என் அப்பா சொல்வார்.  üüஅது என் நண்பன்,ýý என்று.

நான் திரும்பவும் ஆர்யாகவுடர் ரோடிற்கு வருகிறேன்.  நேற்று என் டூ வீலரை எடுத்துக்கொண்டு சர்வீஸ் கொடுக்க ஆர்யாகவுடர் ரோடு முடியும் இடத்திற்குச் சென்று கொடுத்துவிட்டு, அந்தத் தெரு முனையிலிருந்து பிராக்குப் பார்த்தபடி ஆர்யாகவுடர் ரோடு முழுவதும் நடந்து வந்தேன்.  விதவிதமான கடைகள்.  ஜே பி டிபன் சென்டர் என்ற கடையில் காலை வேளையில் சுறுசுறுப்பாக எல்லோரும் டிபன் சாக்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.   பின் இரண்டு மூன்று தேசிய வங்கிக் கிளைகள்.  ஒரு வேர்கடலை விற்கிற கடை.  ஒரு பிள்ளையார் கோயில்.பேப்பர் கடைகள்.  நாட்டு மருந்து கடைகள்.  ஒரு டைலர் கடை.  இரண்டு கல்யாண மண்டபம்.  ஒரே வாகன ஓட்டம்.  பஸ்கள்.  நான் நடந்து வந்து கொண்டிருக்கிறேன். 

இந்தக் கூட்டம்.  வாகன இரைச்சல் எல்லாம் என்னை தொந்தரவு செய்யாமல் இல்லை.  ஆனால் நான் முன்பு பார்த்த ஆர்யாகவுடர் வேறு மாதிரியாக இருந்தது.  அதைப் பற்றி இப்போது சொல்ல முயற்சிக்கிறேன்.

கிட்டத்தட்ட 45 ஆண்டுகளாக மேற்கு மாம்பலத்தில் குடியிருப்பவன் நான்.  ஆரம்பத்தில் பஸ்கள் மேற்கு மாம்பலம் நோக்கி அவ்வளவாக வராது.  மழை பெய்தால் தெருவில் நடக்க முடியாது.  குண்டும் குழியுமாக மோசமாக இருக்கும்.  மேற்கு மாம்பலத்தில் அப்போதெல்லாம் முக்கியமான இடம் அயோத்தியா மண்டபம். அங்கு ஒவ்வொரு சம்மரிலும் பாட்டுக் கச்சேரி நடக்கும்.

நாங்கள் வினாயகம் தெரு என்ற இடத்தில் குடியிருந்தோம்.  அறுபது ரூபாய் வாடகை.  என் அம்மாவிற்கு நாங்கள் மாம்பலம் வந்தது தெரியாது.  ஏன்என்றால் அம்மா இறந்த பிறகுதான் நாங்கள் இங்கு வந்தோம். 

வீட்டிற்குள் கையைத் தூக்கினால் மின் விசிறி கையில் தட்டுப்படும்.  அது வேகமாக சுழலும்போது தலையைச் சீவுவது போல் பயம் ஏற்படும். அப்போதெல்லாம் பல இடங்கள் காலியாக இருந்தன.  நடந்தால் காலில் மண் ஒட்டிக்கொள்ளும்.  கொசுக்கள் இல்லாமல் இருக்காது.  நிறைய பேர்கள் மாம்பலத்தில் குடி வரவே அஞ்சுவார்கள்.  யானைக்கால் நோய் வந்துவிடும் என்ற பயம்தான் காரணம்.  

மாம்பலம் ரயில் நிலையம் ஏறி நான் தாம்பரத்தில் உள்ள ஒரு கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.  எப்போதும் பாட்டி மதியம் சாப்பிட ஒரு தயிர்சாதத்தை டிபன் பாக்ஸில் வைப்பாள்.  அதைச் சாப்பிடவே முடியாது.இந்தச் சமயத்தில் நான் ஒரு கவிதை எழுதினேன். கவிதையின் ஒரு பகுதி.

      விரிசலாய்க் கிழிந்த சுவர்கள்
வெயில் காலத்தில் 
வெயிலாய்த் தகிக்க
மழையோ
சன்னல் வழியே கம்பிபோட
வெளியே எடுத்து வைத்த
கால்கள் திரும்பும் சேற்றுடன்
அப்பா அரசாங்கத்தில் சேவகர்
படித்துக்கொண்டிருக்கும் எங்களுக்கு
சமையல் செய்துபோட பாட்டி
அம்மா செத்துப்போய்
ஆயிற்றுப் பதினாறு வருடங்கள்

நான் படித்த கிறித்துவக் கல்லூரியில் அப்போதுதான் சங்கரன் என்கிற ஞாநி கசடதபற என்ற சிறு பத்திரிகை இனிமேல் வராது என்று யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருந்ததைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

மறக்க முடியாத ஆர்யாகவுடர் சாலையில்தான் சாரதா ஸ்டோர்ஸ் என்கிற அப்பளாம் விற்கும் கடையில் பிரஞ்ஞை என்ற சிறு பத்திரிகை தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.  அநதப் பத்திரிகையும் நின்று போகும் சமயம் என்று நினைக்கிறேன்.  அதை வாங்கி வைத்துக் கொள்வேன். படிக்க மாட்டேன்.  வீட்டிற்கு ஸ்டேஷனலிருந்து நடந்தே வந்து விடுவேன்.பஸ் போக்குவரத்து இல்லாத ஆர்யாகவுடர் சாலை காலியாக இருக்கும்.

என் அப்பா ரிட்டையர்டு ஆனபிறகு நாங்கள் வினாயகம் தெருவிலிருந்து ராகவன் காலனிக்கு குடி பெயர்ந்தோம்.  என் அப்பா அவர் ரிட்டையர்ட் ஆன பணத்தில் வாங்கிய இடம்.  வினாயகம் தெருவிலிருந்து இந்தத் தெருவிற்கு வருவதற்கே எனக்கு மனம் இல்லை.  ஆனால் சொந்த இடமாக ஒரு இடத்திற்கு வருகிறோம்.

யார் எங்கள் தெருவிற்கு காலடி எடுத்து வைத்தாலும் அருவெறுப்பு அடைவார்கள்.  தெரு இரண்டு பக்கங்களிலும் சாக்கடைகள்.  தெரு முனையில் மொட்டையம்மாள் சந்து என்ற ஒன்று உண்டு.  அங்கு கள்ளச் சாராயம் காய்ச்சுவார்கள்.  தெரு முனையில் மாடுகள் கட்டியிருக்கும்.  

அப்பாதான் ராகவன் காலனி நல சங்கத்திற்கு தலைவர்.   காலையில் சாக்கடையில் நீர் நிரம்பி கிடக்கும்.  அவருடைய பணிகளில் ஒன்று சாக்கடையை அருவெறுப்பு அடையாமல் தள்ளுவது.

அந்த ராகவன் காலனியும், ஆர்யாகவுடர் தெருவும் 40 ஆண்டுகளில் பெரிதும் மாறி விட்டது.  ஆர்யா கவுடர் தெரு வழியாக சாதாரணமாகவே நடக்க முடியவில்லை.  அந்த அளவிற்கு வாகன இரைச்சல்.  எங்கே வண்டி எதாவது மோதி விடுமோ என்ற பயம் இருந்து கொண்டே இருக்கும்.

மாலை நேரத்தில் ஆர்யாகவுடர் தெருவில் ஒரு பகுதியிலிருந்து இன்னொரு பகுதிக்கு தாண்டியே போக முடியாது.  

25.6.15

ஒரு வருத்தமான சந்திப்பு...



அழகியசிங்கர்


போனவாரம் செவ்வாய்க் கிழமை நானும், பெ சு மணி அவர்களும் லா சு ரங்கராஜன் என்ற முதிய எழுத்தாளரைப் போய்ப் பார்த்தோம்.  அவர் உடல்நிலை சரியில்லாமல் சிரமப்படுவதாக பெ சு மணி சொன்னபோது, பெ சு மணியை அழைத்துக் கொண்டு அவரைப் போய்ப் பார்ப்பது என்று தீர்மானித்தேன்.  

டிசம்பர் 1930ல் பிறந்த லாசு ரங்கராஜன் ஒரு காந்திய அறிஞர்.  சென்னையில் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் ஆங்கில நாளேட்டில் உதவி ஆசிரியராக 1952-55 வரை பணியாற்றினார்.  பின்னர் புது டில்லியில் மத்திய அரசு தலைமைச் செயலகத்தில் அரசுப் பணியில் சேர்ந்தார்.  

 மகாத்மாகாந்தியின் ஆதாரபூர்வமான எழுத்துக்கள், பேச்சுக்கள் யாவற்றையும் திரட்டித் தக்க அடிக்குறிப்புகளுடன் காலவாரியாகத் தொகுத்து நூறு தொகுதிகள் கொண்ட நூல் வரிடசையைப் பதிப்பிக்கும் தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மகத்தான திட்டத்தை மேற்கொள்ளும் பொருட்டு "கலெக்டட் ஒர்க்ஸ் ஆஃப் மகாத்மா காநதி" என்ற பெயரில் இந்திய அரசு தனி அலுவலகத்தில் லா சு ரங்கராஜன் விசேஷ அதிகாரியாகவும், பின்னர் துணை இயக்குநராகவும் நியமனம் பெற்றார்.  அங்கு கால் நூற்றாண்டு (1965-1988) தொடர்ந்து பணியாற்றினார். அவ்வமைப்பின் பிரதம ஆசிரியராக இருந்த காந்திய மாமேதை பேராசிரியர் கே சுவாமிநாதன் (1896-1994) அவர்கட்குக் காந்திய பதிப்புக் பணியில் உறுதுணையாக உதவி  வந்த ரங்கராஜன் காந்திய லக்கியத்தில் பெரும் புலமை பெற்றார்.  1988 இறுதியில் வேலை ஓய்வு பெற்றவுடன், மத்திய அரசின் ப்பளிகேஷன்ஸ் டிவிஷனில் (1989-91) பணியாற்றினார்.  அது முதற்கொண்டு, காந்தியம், தேசியம் சார்ந்த சிறப்புக் கட்டுரைகளை ஆங்கிலத்திலும், தமிழிலும் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார்.  

   இரண்டாண்டுகள் (1992-94) இலக்கிய மாத இதழான கணையாழியில் பொறுப்பாசிரியராகவும் பணியாற்றியுள்ளார்.  üüமகாத்மா காந்தியின் ஆன்மிகப் பயணம்ýý என்ற தலைப்பில் ஆங்கிலத்தில் ஆதாரபூர்வமான ஆவணம் தயாரித்தளிக்கும் பொருட்டு இந்திய அரசின் கலாச்சார அமைச்சகம் லா சு ரங்கராஜனைத் தேர்ந்தெடுத்து, இரண்டாண்டு காலம் (2008-09) சீனியர் ஃபெல்லோஷிப் வழங்கிற்று. அதற்காக லாசு.ரா மூன்று லட்ச ரூபாய் ஊக்கத் தொகை வழங்கப் பெற்றார்.   

இவ்வளவு பெருமைக்குரிய லா சு ரா,  உடல்நிலை சரியில்லாமல வீட்டில் கட்டிலில் படுத்தப் படுக்கையாக இருந்தது பரிதாபத்துக்குரியதாக தெரிந்தது. அவரால் எழுந்து கூட உட்கார முடியவில்லை.  முதுகில் அவருக்குப் பிரச்சினை.  

ஒரு வினாடி அவரை நான் பார்க்கும்போது அவரைத் தொந்தரவு செய்ய வந்து விட்டோமோ என்று தோன்றியது.  பெ சு மணி கட்டாயம் அவரைப் போய்ப் பார்க்க வேண்டுமென்று சொன்னதால் நானும் பெ சு மணியை அழைத்துக் கொண்டு வந்தேன்.  லா சு ராவிற்கு வாரிசு யாருமில்லை.  அவரைப் பார்த்துக் கொள்ள 80வயதான அவர் மனைவி இருக்கிறார்.  அவர்கள் இருவரும்தான் அந்த வீட்டில்.  மனைவி அவர் பக்கத்திலிருந்து எல்லா உதவிகளையும் செய்து கொண்டு வருகிறார்.

எந்த மனிதனாக இருந்தாலும், அவர் மாதிரியான உடல் உபாதையில் இருக்கும்போது, பேசவே தோணாது.  யாராவது வருகிறார்கள் என்றால் வெறுப்புடன் பார்ப்பார்கள்.  தன்னுடைய துக்கத்தை, வலியை எப்படியாவது காட்டுவார்கள்.  ஆனால் லா சு ரா வேறு மாதிரியாக இருந்தார்.  நான் கொண்டு வந்த புத்தகங்களை வாங்க மறுத்தார்.  படிக்க முடியாது என்று.  அவரைப் பார்த்துக்கொள்ள யாராவது ஒருவர் இருந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்.  80 வயதான மனைவிதான் பக்கத்தில் இருந்து கொண்டிருக்கிறார்.

நானும், பெ சு மணியும் அவருடன் ஒரு புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்ள விரும்பினோம்.  அவர் மறுத்தார்.  தன்னால் உடலை அசைக்க முடியாது என்று கூறினார்.  கேட்க எங்களுக்கு வருத்தமாக இருந்தது.  ஒரு வழியாக அவர் படுத்தப் படுக்கையில் இருக்கும்போது நாங்கள் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டோம்.  

நாங்கள் அந்த இடத்தைவிட்டுக் கிளம்பும் போது, லர சு ரா எங்களுக்கு அவர் எழுதிய மூன்று புத்தகங்களைக் கொடுத்தார்.  1. பிரார்த்தனையின் மகிமை பற்றி மகாத்மா காந்தி 2. 21 ஆம் நூற்றாண்டின் மகாத்மா காந்தி 3. காந்திஜியின் ஹிந்த் ஸ்வராஜ்.  அந்த மூன்று புத்தகங்களை எடுத்துக் கொண்டு நாங்கள் வெளிவந்தபோது, அவர் மனைவி சொன்ன விஷயம் பெரிய அதிர்ச்சியாக இருந்தது.  அவருக்கு முதுகில் எலும்பில் கான்சராம்.  இந்த விஷயம் அவருக்கே தெரியாதாம்.  அன்று முழுவதும் லாசுரா வே என் மனதில் இருந்தார்.   80 வயது நிரம்பிய அவர் மனைவியை நினைத்துதான் எங்களுக்கு வருத்தம்.  நாங்கள் திரும்பி வரும்போது மழை பெய்துக் கொண்டிருந்தது.  

தயவுசெய்து இதைப் படிக்கும் யாரும் அவர் நோயைப் பற்றி அவரிடம் சொல்லி விடாதீர்கள்.  

24.6.15

அப்பாவும் நானும்




அழகியசிங்கர்



அப்பாவிற்கு 93 வயது.  எனக்கும் 61 வயது.  இந்தப் புதிய இடத்திற்கு வந்தபிறகு, அப்பாவால் வாசலைத் தாண்டி வெளியே வந்து நடக்க முடியவில்லை.  வீட்டிலேயே நடப்பார்.  பெரும்பாலும் தூங்கி வழிவார்.  எழுந்தவுடன் தினசரிகள் வந்து விட்டதா என்று கேட்டுக்கொண்டே இருப்பார்.  தினசரிகளை எடுத்து அப்பா முன் வைப்பேன்.  அதற்கு முன் அப்பா பால்கனி முன் நின்று தெருவில் வருவோர் போவோரைப் பார்த்து கை அசைப்பார்.  எல்லோருடைய பெயர்களையும் கூப்பிட்டு காலை வணக்கம் சொல்வார்.  நலமுடன் வாழ்க என்பார்.  சிலரைப் பார்த்து, üகாப்பி  சாப்பிட வரட்டுமா?ý என்பார்.  தெருவில் விளையாடும் சிறுவர்களிடம், மாஜிக் செய்வதாக சொல்வார். 

அப்பா எப்போதும் காலையில் சின்ன தட்டை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு உணவு உண்பார்.  அந்தச் சின்ன தட்டில் கொஞ்சம் சாதம் வைத்துக்கொண்டு, ரசம் அல்லது சாம்பாரை பிசைந்து சாபபிடுவார்.  பின் தூங்கச் சென்று விடுவார்.  தூங்கிய பிறகு திரும்பவும் எழுந்து குளிக்கப் போவார்.  குளித்து விட்டு வந்தபிறகு தானே ஒரு பெரிய தட்டில் சாப்பாடு சாப்பிடுவார். 

தான் சாப்பிடுவதாக இருக்கட்டும், குளிப்பதாக இருக்கட்டும் யாருக்கும் எந்தத் தொந்தரவும் செய்ய மாட்டார்.   தானாகவே ஷேவ் செய்து கொள்வார். மாலை நேரங்களில் அப்பா டிவி போட்டு பார்த்துக்கொண்டே இருப்பார்.  

அப்பா இருக்கும் அறையில்தான் நான் புத்தகங்களைப் பரப்பி வைத்துக் கொண்டிருப்பேன்.  üüஎன் அறை என்றுதான் பேர், ஆனா உன் புத்தகங்கள்தான் இருக்கு,ýü என்று கோபமாக முணுமுணுப்பார்.  அப்பா என்னிடம் உள்ள புத்தகங்களை எடுத்து வைத்துக் கொண்டு விடுவார்.  அசோகமித்திரனின் கதைகள் இரண்டு பகுதிகளாக இருந்தன.  எல்லாவற்றையும் அப்பா படித்து விட்டார்.  üüஎன்னப்பா படித்தே, படித்த கதையைச் சொல்லு,ýý என்றால், அப்பாவிற்கு சொல்லத் தெரியாது.  

அந்தப் புத்தகத்தில் அப்படி என்ன படிக்கிறார் என்று எனக்குத் தோன்றும்.  ஒரு முறை படபடவென்று இருக்கிறது என்று அப்பா சொல்ல, மலர் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துப் போனேன்.  90 வயதுக்கு மேலே உள்ள ஒருவரை பரிசோதிக்க மருத்துவர்கள் விரும்பவில்லை.  அவர்கள் என்னையும் அப்பாவையும் பார்த்து சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.  அப்பாவிற்கு ஒன்றுமில்லை என்று சொல்லி விட்டார்கள்.  

முன்பெல்லாம் என் நண்பர்கள் யாராவது வந்தால், அப்பா டீ போட்டுக் கொடுப்பார்.  உப்புமா நன்றாக செய்து கொடுப்பார்.  வீட்டில் யாரும் இல்லாவிட்டால் தானே சமையல் செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார். அப்பா கொடுக்கும் டீ நன்றாக இருக்கிறது என்று சில நண்பர்கள் கூறுவதுண்டு.  இப்போதெல்லாம் அப்பாவால் டீ போட முடியவில்லை.

நான்தான் காப்பி போட்டுக் கொடுப்பேன்.  அப்பா என்னைப் பார்த்து அடிக்கடி கேட்கும் கேளவி.  üüஇவ்வளவு புத்தகங்கள் வாங்கறியே, எப்ப படிக்கப் போறே?ýý அப்பாவின் இந்தக் கேள்விக்கு என்னால் பதிலே சொல்ல முடியாது.  அப்பா மீது கோபம்தான் வரும்.  அவர் காலத்தில் அவர் எந்தப் புத்தகத்தையும் வாங்கியதில்லை.  அவர் வேலைக்குப் போன காலத்தில், தினசரிகளை வாங்கிக் கூட படிக்க மாட்டார்.  இப்போது நான் வாங்குவதைப் பார்த்துதான் அவர் எடுத்துப் படிக்கிறார். 

அப்பாவைப் பற்றி இன்னொன்று சொலலவேண்டும்.  அவருக்கு எந்தக் கெட்டப் பழக்கமும் கிடையாது.  வெற்றிலைகூட போட மாட்டார்.  யாரைப் பார்த்தும் தப்பாகப் பேச மாட்டார்.  கோபமே வராது.  

அப்பா 40 ஆண்டுகளாக பென்சன் வாங்குகிறார்.  நானும் பென்சன் வாங்குகிறேன்.  அவர் என்னைப் பார்த்து சொல்வார்:  üüநான் சீனியர் பென்சன்கரான்.. நீ ஜøனியர் பென்சன் காரன்,ýý என்பார்.  உண்மைதான்.

                       (தந்தையார் தினத்தை முன்னிட்டு எழுதியது)  

20.6.15

கசடதபற APRIL 1971 - 7வது இதழ்



தோட்டி

ந  மகாகணபதி                             


ஈக்களை, நேற்று விரட்டி
நீ படுத்திருக்கையில் மற்ற
குப்பைகளை வாரிப்போனேன்.

கடித்து மகிழ்ந்த கரும்புச் சக்கைகள்
கால் பரப்பிக் கிடக்கும் பழத்தோல்கள்.
வாடிய இலைகள் இவற்றை விட்டு ஈக்கள்
உன்னை, இன்று மொய்க்க, நீ அவற்றை
விரட்டவில்லை

மூலையில்
வழக்கமாய் மாடுகள் நிற்க
நானும் நிற்க, வேலையும்
நிற்கிறது நடக்காமல.


இந்தத் கவிதையை எப்படி அர்த்தப்படுத்துவது.  படுத்திருப்பவள் தோட்டியா?  அவளுக்கு உதவியாய் அவளுக்கு நெருக்கமானவள் வருகிறாள்.  அடுத்த நாள் ஈக்கள் படுத்துக்கிடந்தவளை மொய்கிறது.  அப்படியென்றால் அவள் சவமாக மாறிவிட்டாள்.  அவளுக்கு உதவி செய்ய வந்தவள் ஒன்றும் தோன்றாமல் நிற்கிறாள்.  அற்புதமான கவிதை.

19.6.15

கலந்துகொண்ட மே மாத இலக்கியக் கூட்டங்கள்



அழகியசிங்கர்

                                                     3

                          



விருட்சம் கூட்டத்தில் ஜெயகாந்தனைப் பற்றி அசோகமித்திரன் பேசியது.  

ஜெயகாந்தன் சின்ன வயசிலேயே எழுத ஆரம்பித்து விட்டார்.  ஆரம்பத்தில் அவர் பொது உடமை அதைச் சார்ந்த வெளியீடுகளுக்காக எழுத ஆரம்பித்திருந்தார்.  பத்திரிகையில் அவர் கதை தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கும்.  அவர் எழுதியவுடனே பத்திரிகையில் பிரசுரம் ஆக வேண்டும்.  ஒரு வாரம் தள்ளிப் போட்டால் கூட அவர் சண்டைப் போடுவார். 

ஆனந்தவிகடன் அந்தக் காலத்திலே முத்திரை கதைகளை வெளியிட்டது.  நீலவன், துமிலன், வையவன் என்று மூன்று பேர்களும் முத்திரைக் கதைகள்  எழுதி உள்ளனர்.  ஆனால் நீலவனும், துமிலனும் தொடர்ந்து எழுதவில்லை.  ஆனால் வையவன் கல்கியில் தொடர்ந்து எழுதினார். மகரிஷி என்ற எழுத்தாளர்.  இங்கு இப்போது பேசிய உமா பாலுவின் சித்தப்பா.  அவர் நேரிடையாகவே அவர் நாவல்களை புத்தகங்களாக வெளியிட்டவர்  அதன் மூலம் புகழ்பெற்றவர் பின்னால் பத்திரிகைகளிலும் கதைகள் எழுத ஆரம்பித்தார்.  

1950-60ல் கல்கிதான் அதிகப் பிரதிகள் விற்கும் பத்திரிகை.  60000 பிரதிகள் விற்றால், ஆனந்தவிகடன் 55000 பிரதிகள் விற்கும், அதற்குப்பிறகுதான் குமுதம் போன்ற பத்திரிகை.  ஆனால் போட்டி இந்த மூன்று பத்திரிகைகளுக்குத்தான்.
  
ஜெயகாந்தன் ஆனந்தவிகடன் பத்திரிகைக்கு எழுத ஆரம்பித்தார்.  கல்கியில் நா பாரத்தசாரதி எழுத ஆரம்பித்தார்.  நா  பார்த்தசாரதி  தொடர் கதைகளாக எழுத ஆரம்பித்தார்.  அவர் தொடர் கதைகளில் எப்போதும் வ்ன்ர்ற்ஹற்ண்ர்ய்ள் களாக இருக்கும். அதைத் தனியாகப் பெரிசு பண்ணி வெளியிடுவார்கள்.  ஜெயகாந்தன் அப்படிஎயல்லாம் எழுத மாட்டார்.  கல்கி, ஆனந்தவிகடன் என்று போட்டியெல்லாம் இருந்து கொண்டு இருக்கும்.  

நா பா கல்கியில் ஆசிரியராக சேர்ந்து விட்டார்.  ஜெயகாந்தன் நினைத்திருந்தால்,  ஆனந்தவிகடன் பத்திரிகையில் சேர்நது விட்டிருக்கலாம்.  ஆனால் அவர் அதுமாதிரியெல்லாம் செய்ய வில்லை.  ஆனால் நா பாவால் தொடர்ந்து ஆசிரியர் பொறுப்பில் இருக்க முடியவில்லை.  அவர் அதில் இருந்து ராஜினாமா செய்து விட்டார்.  ராஜினமா செய்ததை என் ராஜினமா என்று கட்டுரையும் எழுதி விட்டார்.  ஜெயகாந்தன் அப்படியெல்லாம் செய்யவில்லை. 

ஜெயகாந்தனுக்கு ஆனந்தவிகடனில் மணியனும், சாவியும் நண்பர்கள்.  சாவி வயதில் பெரியவர்.  இப்போது சாவி உயிரோடு இருந்தால், அவருக்கு 90 வயதாவது இருக்கும்.  படைப்புகளின் தரம் கண்டு பிடிப்பதில் சாவி திறமையானவர்.  எது பத்திரிகையில் வரவேண்டுமென்று அவருக்குத் தெரியும்.  

சாவி ஆனந்தவிகடனை விட்டுவிட்டு தினமணி கதிர் என்ற பத்திரிகைக்குச் சென்று விட்டார்.  தினமணி கதிருக்கு வந்தவுடன் அவர் ஜெயகாந்தனின் ஏற்கனவே வந்த கதைகளை திரும்பவும் பிரசுரம் செய்தார்.  இந்த விஷயத்தில் சாவி துணிச்சல்காரர்.  அநதப் பத்திரிகையில்தான் ஜெயகாந்தனின் ரிஷிமூலம் என்ற நாவல் வெளிவந்து கொண்டிருந்தது.  அந்த நாவல் மூன்று வாரங்கள் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தபோது, தினமணி ஆசிரியர் சிவராமன் அந்நாவல் தொடர்ந்து வருவதை விரும்பவில்லை. நிறுத்தச் சொன்னார்.  அதனால் அந்த நாவல் நின்றுவிட்டது. நிறுத்துவதற்கு சாவியே ஒரு குறிப்பு எழுதியிருந்தார். 

ஒரு எழுத்தாளனுக்கு தொடர்ந்து வரும் எழுத்து நின்று போவது ரொம்ப வருத்தமாகத்தான் இருக்கும்.  ஜெயகாந்தனும் அந்த நாவல் நின்று போவதற்கான குறிப்புகளை எழுதினார்.  அதன் பின் அவர் கதைகள் எழுதுவதை குறைத்துக்கொண்டு விட்டார்.  ஆனால் சுயசரிதம் எழுதினார்.  அதையும் மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்துக் கொண்டார்.  கலை, அரசியல், எழுத்து வாழ்வு என்று.  கே எஸ் மாதிரி ஒரு நண்பர் ஜெயகாந்தனுக்குக் கிடைத்தது பெரிய விஷயம்.  நிறையா அபிமானிகள் கிடைப்பார்கள்.  ஆனால் டோட்டல் ஐடைன்டிவிக்கேஷனுடன் ஒருவர் கிடைப்பது ரொம்ப கடினம்.  அவர் ஜெயகாந்தனின் எல்லா எழுத்துக்களையும் ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்திருக்கிறார்.  அவ்வளவு நெருக்கம் ஜெயகாந்தனுடன்.  அதனால்தான் ஜெயகாந்தன் கே எஸ் அம்மா இறந்தபோது துக்கம் விஜாரிக்க அவர் வீட்டிற்குப் போயிருக்கிறார்.  பொதுவாக ஜெயகாந்தன் துக்கம் விஜாரிக்க எங்கும் போக மாட்டார்.  உண்மையில் துக்கம் விஜாரிக்க யாருமே போக விரும்பமாட்டார்கள்.  ஆனால் வேறு வழியில்லாமல்தான் போக வேண்டியிருக்கும்.  நெருங்கிய உறவினர்கள் இறந்தால் போகும்படி நேரலாம்.  பார்க்கப் போனால் இறந்துபோன பிரேதத்தைப் பார்ப்பது போல் சங்கடம் இல்லாமல் இருக்காது.  உயிரோடு இருந்தபோது நாம் அவருடன் நெருங்கிப் பேசியிருப்போம்.  பிணமாகப் பார்க்க விரும்பியிருக்க மாட்டோம்.  அதனால்தான் ஜெயகாந்தன் துக்க வீட்டிற்குப் போவதை விரும்ப மாட்டார். அதனால்தான் அவர் கே எஸ் வீட்டிற்குச் சென்று,  "உங்க அம்மா உங்களுக்கு மட்டும் அம்மா இல்லை," என்று சொன்னது  நாடகத் தன்மையாக இருக்கிறது. ஆனால் அவர் நிஜமாகவே அந்த நேரத்தில் அப்படி கருதி இருக்கலாம்.  

ஜெயகாந்தன் சிறு வயசிலே தாய் தந்தையெல்லாம் விட்டுவிட்டார்.  அவருக்கு குடும்ப ஆதரவு கிடைக்கவில்லை. அதனால் அவருக்கு சமூகத்தின் மீதும், வாழ்க்கையின் மீதும் வெறுப்பு இருந்துகொண்டிருக்கும்.  அவருடைய இளமை காலத்திலே அவர் அனாதையாகத்தான் இருந்திருக்கிறார்.  சின்ன வயசிலே சினிமா பாட்டுப் புத்தகங்களை விற்றிருக்கிறார்.  அப்புறம் அச்சுக் கோர்த்திருக்கிறார்.  அதாவது இது மாதிரி அச்சுக் கோர்த்த எழுத்தாளர்கள் மூன்று நான்கு பேர்கள் இருந்திருப்பார்கள். ம பொ சியைச் சொல்லலாம். இன்னொருவர் விந்தன்.  விந்தனுக்குக் கூட வாழ்க்கை மீது ஒரு வெறுப்புணர்ச்சி இருந்திருக்கலாம்.  விந்தன், ஜெயகாந்தன், தமிழ்ஒளி எல்லோரும் சேர்ந்து மனிதன் என்ற பத்திரிகை நடத்தினார்கள்.  மூன்று இதழ்கள்தான் அந்தப் பத்திரிகை வந்தது.

ஜெயகாந்தனின் முதல் சிறுகதைத் தொகுதிக்கு, தி ஜா ரங்கநாதன்தான் முன்னுரை எழுதி இருக்கிறார்.  திஜரா ஒரு படிக்காத மேதை. ஐந்தாவதுக்கு மேலே அவர் படிக்கவில்லை. ஒரு பத்திரிகையின் ஆசிரியராக இருந்தார்.  கணிதத்தில் அவர் மேதையாக இருந்திருக்கிறார்.  முக்கியமாக கால்குலஸில் மேதையாக இருந்திருக்கிறார்.  செஸ் விளயாடுவதில் பெரிய மேதை.  அப்படிப்பட்ட தி ஜ ர ஜெயகாந்தனுடன்  கூடவே இருந்திருக்கிறார்.  ஒய்ஆர்கே ஷர்மான்னு இன்னொரு நண்பர் அவருக்கு.  அக்னி பிரவேசம்னு ஒரு கதை.  அக் கதைக்கு மேடையிலே வெளியிலே நல்ல எதிர்ப்பு.   அக் கதை 1966ல் எழுதியது.  ஆனா அந்தக் கதைப்படி ஒரு பெண்ணுக்கு நடந்தா என்ன செய்யறது?  இவரும் ஒரு மாதிரியா அதற்கு முடிவு கொடுத்திருப்பார்.   அப்ப நிறைய இலக்கியக் கூட்டங்கள் நடக்கும்.இலக்கியக் கூட்டங்களுக்கு இன்னும் நிறையப் பேர்கள் வருவார்கள்.  சாதாரணமா 40 பேர்கள் வருவார்கள்.  ஆனா அப்ப நிறையப் பேர்களுக்கு வேலை இல்லைன்னு தெரியறது.  அக்னிப் பிரவேசம் பற்றி ஒருத்தர் கேள்வி கேட்டார்.    ஜெயகாந்தன்  அவரிடம் ஓரு கேள்வி கேட்டார். "நீங்க யாரு?" என்று.  அதற்கு கேள்வி கேட்டவர், "நானும் ஒரு எழுத்தாளன்," என்றார்.  "அப்ப நீங்க ஒரு கதை எழுதிடுங்களேன்," என்றார் ஜெயகாந்தன்.  அப்படி கேள்வி கேட்டவர் நாகநந்தி.  கல்கி கதைகளில் வர்ற கதாபாத்திரத்தின் பெயர்தான் நாகநந்தி.  

அந்தக் காலத்தில நாவல்களில் வர்ற கதாபாத்திரங்களை பெயர்களாக வைத்துவிடுவார்கள்.  சினிமாவில கூட எதாவது ஒரு கதாபாத்திரம் பெயர் மனசுல பதிஞ்சா, அந்தப் பெயரை பிறக்கறவர்களுக்கு வைத்து விடுவார்கள். அப்படித்தான் சினிமாவில உள்ள சரோஜா என்கிற பெயரை எல்லோரும் வைத்திருப்பார்கள். அதே போல கமலா கமலான்னு பெயர் வைத்திடுவார்கள்.

  அதேபோல் பத்மினி பத்மினின்னு வைத்திடுவார்கள்.  ஆனால் வைஜெயந்திமாலான்னு பெயர் நீளமா இருக்கு.  அதை யாரும் வைக்க மாட்டார்கள்  நாகநந்தியும் ஒரு கதை எழுதினார்.  அந்தக் கதாபாத்திரம் தற்கொலை செய்து கொள்ளுவதுபோல.  

ஜெயகாந்தனும் அக் கதையின் தொடர்ச்சியாக சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் என்று ஒரு நாவல் எழுதினார்.  ஆனால் இப்படி ஒரு சம்பவம் உண்மையில் நடந்தால் எவ்வளவு சங்கடமாக இருக்கும்.  அதன் பின் அவர் எழுதுவதை குறைத்துக் கொண்டுவிட்டார்.  சினிமாவில அவருக்கு உண்மையான ஈடுபாடு இல்லை.  சினிமான்னா நிறையா சமரசம் செய்யணும்.  அவரோட ஐந்தாறு படங்கள் சொல்லலாம்.  உன்னைப் போல் ஒருவன் படத்தில சிட்டின்னு ஒரு பையன் வருவான்.  அது அவருடைய கதாபாத்திரம்தான்.  அந்தப் பையனைப் பார்த்து வாத்தியார் கேட்பார்: "நீ சிகரெட் பிடிக்கிற...ஆனா எதுக்கு சிகரெட் பிடிக்கிற?  பெரியவங்ககிட்ட உனக்கு உள்ள எதிர்ப்பைக் காட்டத்தான்," என்பார்.

ஒரு கட்டத்தில அவரால சினிமாவில ஈடுபட முடியலை.  ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள் என்று ஒரு நாவல் எழுதி இருந்தார்.  அதில் உள்ள உருவ அமைதி  வேற நாவல்கள் இருக்காது.  அதை அவர் ஒரு பக்குவமான கட்டத்தில் எழுதி இருக்கிறார்.  அதன் பின் அவர்  ஜெய ஜெய சங்கரா எழுதினார்.  அதில் கூட முதல் பகுதி மாதிரி இரண்டாவது, மூன்றாவது பகுதி வராது.  முதல் பகுதியிலே எல்லாம் முடிஞ்சுப் போச்சு.  அது ஒரு லட்சம் பிரதிகள் விற்றதா சொல்வார்கள்.  

அதன் பின் அவர் எழுதவில்லை.  ஆனாலும் அவரை நான் போய் பார்ப்பேன்.  அவர் அமெரிக்கா எல்லாம் போயிருக்கார்.  ஆனால் அவர் சோவியத் யூனியனுக்குப் போகிற விருப்பம் அமெரிக்கா போவதில் இல்லை. அமெரிக்கா போய்விட்டு வந்தபின் அவர் அபிப்பிராயம் மாறி விட்டது.  ஆனால் அவர் அதைப் பற்றி எழுதவில்லை.  இப்பெல்லாம் எழுதுகிறவர்கள் சாதாரணமா ஒரு இடத்திற்குப் போய்வந்தால் பக்கம் பக்கமாக எழுதுவார்கள்.  ஆனால் அவர் அதுமாதிரி செய்யவில்லை.    

கூப்பிட்டால் அவரும் எங்கள் வீட்டில் நடக்கும் சாதாரண நிகழ்ச்சிக்கெல்லாம் வருவார்.  சிமந்தம் மாதிரி ஒரு நிகழ்ச்சிக்கு மழையில் நனைந்து வந்திருக்கிறார்.   திவேஷம், வெறுப்பு எல்லாம் அவரிடம் கிடையாது.     கவிதா பதிப்பகம் அவருடைய கதைகள் எல்லாவற்றையும் அவருடை சஷ்டியப்தி பூர்த்தி அன்று சேர்த்துப் போட்டிருக்கிறார்கள்.  ஆனந்தவிகடன் கொண்டு வந்த கதைகள் ஒரு பகுதிதான்.   அப்புறம் கே எஸ் அவர்கள் அவருடைய எல்லாக் கதைகளையும் ஆங்கிலத்தில் கொண்டு வந்திருக்கிறார்.   அவர் காலத்தில அவருக்கு எல்லாம் கிடைத்துவிட்டது.  

(23.05.2015அன்று அசோகமித்திரன் விருட்சம் கூட்டத்தில் பேசியது.)


15.6.15

புத்தக விமர்சனம்:




ரோஜா நிறச்சட்டை – அழகியசிங்கர் - விருட்சம் வெளியீடு.

   

ஜெ.பாஸ்கரன்.


சிறுகதை என்பது, ஒரு மையக் கருவை அல்லது அனுபவத்தை ( அதிக நீளம் இல்லாத ) கதையாக உரைநடையில் எழுதும் ஓர் இலக்கிய வகை என்கிறது க்ரியாவின் தற்காலத் தமிழ் அகராதி. அழகியசிங்கரின் ‘ரோஜா நிறச்சட்டை’ அவரது நான்காவது கதைத் தொகுதி. எல்லாக் கதைகளுமே, வங்கிகளில் நடக்கும் தினசரி அலுவல்களின் சவால்களும், முரண்களும்தான் ! வங்கி மேலாளர், அதிகாரிகள், கடைநிலை ஊழியர்கள், தற்காலிக வேலையில் இருப்பவர்கள் மற்றும் வங்கியின் வாடிக்கையாளர்கள் என, கதை மாந்தர்கள் சுற்றி வருகின்றனர். மிக இயல்பாக, வங்கியிலும், வெளியிலும் அங்கு பணிபுரிபுரிபவர்களின் மனோ பாவங்களை, எந்த ஏற்ற இறக்கங்களும் இல்லாமல், ஒரே நேர்க் கோட்டில் கதை சொல்லிக்கொண்டே போகிறார் அழகியசிங்கர். ஒவ்வொரு கதையிலும் யதார்த்தம் முழுமையாக விரவியுள்ளது !

சில சமயங்களில் கதைகள், கட்டுரை வடிவை  அடைந்து விடுகின்றன – கதையின் மையப்புள்ளியிலிருந்து சற்று விலகி, வாசகனின் கற்பனைக்கு வழிவிட்டுத் திரும்பவும் கதைக்குள் திரும்பி, சட்டென முடிந்துவிடுகிறது,! கதைசொல்லியின் கவனம் கதைக் களத்தைச் சுற்றிச் சுழலுவதே இதன் காரணம் – அதுவே கதையின் நம்பகத்தன்மையையும் கூட்டுகிறது.

மழை ஓய்ந்து, ‘சில்’லென்ற காற்றில் நண்பனின் தோள்மீது கை போட்டுக்கொண்டு வங்கியில் நடந்தவைகளைப் பற்றிக் கதை கதையாகக் கேட்டுக்கொண்டே நடைப்பதைப் போன்றதொரு அனுபவம்!

’ ஹலோ ‘ சொல்வதின் அர்த்தம் என்ன ? எதற்கு ’ஹலோ’?   சொல்பவரின் பின்னணி என்ன ?  ஏன் ஒருவருக்கு ‘ஹலோ’ சொல்லப் பிடிப்பதில்லை ? இப்படிப் பல கேள்விகளுடன் சுழல்கிறது ‘ ஹலோ ‘ என்ற சிறுகதை ! எல்லாம் ஹலோ என்கிற ஒரு வார்த்தையைச் சுற்றி !
அலாரம், அஷ்வந்திபுரம், பாம்பு  கதைகளில் நகரத்திலிருந்து டிரான்ஸ்பர் ஆகிக் கிராமங்களிலும், சிறிய டவுன்களிலும் வங்கி அதிகாரிகள் சந்திக்கும் சவால்களையும், பிரச்சனைகளையும் ஒரு வித வருத்தத்துடன் கையறு நிலையில் சொல்கிறார் – வீட்டையும், குடும்பத்தையும் விட்டு, உண்மையிலேயே வசதிகளற்ற தொலை தூரக் கிராமங்களில் அவர்கள் படும் துயரங்கள் அவை ! அவர்கள் சந்திக்கும், மெஸ் நடத்தும் பெண்மணி, பஸ் மற்றும் ஆட்டோ ஓட்டுனர், துப்புரவுப் பணியாளர், வாடிக்கையாளர்கள் அனைவரும் இரத்தமும் சதையுமாக உலா வருகின்றனர்.

’ செல்வி ‘
 அமெரிக்காவின் தாக்கத்தில் பெண் வாடிக்கையாளர் ஒருவரிடம் முறை தவறி நடந்துவிட, அதன் விளைவுகளை சந்திக்கிறார் வங்கி அதிகாரி ஒருவர். தவறினை உணர்ந்து, மன்னிப்புக் கேட்டுவிட்டாலும், இறுதியில் அவளுக்குப் பணம் கொடுத்துத் தன் வேலையைத் (கூட மானத்தையும் !) தக்க வைத்துக் கொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார் – இன்னும் வசதிகளே இல்லாத வேறொரு கிராமத்துக்கு மாற்றப்படுகிறார் !

‘ லாக்கர் ‘கதை, உண்மையிலேயே ஒரு சஸ்பென்ஸ் திரில்லர் வாசிக்கும் அனுபவத்தினைத் தருகிறது ; ஸ்டீபென் லீகாக் சிறுகதை போல !  – உள்ளே வைத்துப் பூட்டப்பட்ட மாமியின் நிலை நம்மையும் கவலைப்பட வைக்கிறது. சம்பந்தப் பட்ட அதிகாரி வேறொரு கிராமத்துக்கு மாற்றல் ஆகிறார் – ’கிராமத்துக்கு மாற்றல்’ என்பது ஒரு தண்டனையாகவே சித்தரிக்கப் படுகிறது!

’ புரியாத பிரச்சனை ‘ உண்மையிலேயே புரியாத ஒரு பிரச்சனைதான் – இந்தக் காலத்து பள்ளி / கல்லூரிக் குழந்தைகளை கவனமாகக் கண்ணும் கருத்துமாக வளர்ப்பது மிகவும் கடினம்தான் !

தன் கீழ் வேலை பார்க்கும் பாபுவிடமிருந்து, அவன் டிபனுக்காகத் தான் செலவு செய்த இருபது ரூபாயை வாங்குவாரா, மாட்டாரா – இறுதி வரையில் நம்மையும் அலைய விடுகிறார் – ’இருபது ரூபாய்’ கதையில் !

‘ ரோஜா நிறச்சட்டை ‘மனித மனம் எப்படி சம்பந்தம் இல்லாமல், நடக்கின்ற நல்லவை / கெட்டவை களுக்கெல்லாம் எதனுடனாவது முடிச்சுப் போடுகிறது என்று சொல்லுகிறது. நம் நம்பிக்கைகளின் போலித்தன்மையையும், அதன் விளைவுகளையும் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது இந்தச் சிறுகதை.

கதைகளில் அவர் குறிப்பிடும் சில இடங்கள் ( மேற்கு மாம்பலம் ), டாக்டர் (சீனிவாச கண்ணன்) மற்றும் அவரது உறவுகள் - மனைவி, அப்பா – நிஜத்தில் உள்ளவை. நிகழ்வுகளின் நம்பகத்தன்மையும், வேகமும் இதனால் உறுதிப் படுகிறது.

கதைகளைப் படித்து முடித்தபோது, வங்கியில் பணி புரியும் பலருடன் பழகி, ட்ரான்ஸ்பரில் சென்று திரும்பி வந்த உணர்வு ! கதாசிரியரின் தனிப்பட்ட கருத்துக்கள், எண்ணங்கள், மற்றவரைப் பற்றிய கணிப்புகள் ஆங்காங்கே தெளிவாய்த் தெரிகின்றன ! வாசிக்கும்போது ஆசிரியரும் நம்முடன் கூடவே வருவது போல் ஒரு பிரமை – இது தவிர்க்கப் படவேண்டியதா என்பது விவாததுக்குரியது ! 


8.6.15

கலந்துகொண்ட மே மாத இலக்கியக் கூட்டங்கள்



அழகியசிங்கர்          

                                                                               2.

மூன்றாவது கூட்டமாக விருட்சம் சார்பில் நானும் கோவிந்தராஜ÷ம் சேர்ந்து நடத்திய கூட்டம்.  23.05.2015 அன்று நடந்தது. இது விருட்சம் நடத்தும் 12வது கூட்டம்.  கூட்டத்திற்கு 40 பேர்கள் வந்திருந்தது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இக் கூட்டம் ஜெயகாந்தன் நினைவாக நடத்தப்பட்ட கூட்டம்.  கூட்டத்தில் முக்கிய பேச்சாளிகளாக அசோகமித்திரனும், ஜெயகாந்தனின் நெருங்கிய நண்பரான கே எஸ் சுப்பிரமணியனும் கலந்து கொள்வதாக அறிவிப்பு செய்திருந்தேன்.  இதைத் தவிர உமாபாலு என்பவரும், டாக்டர் ஜெ பாஸ்கரனும் கலந்து கொண்டு உரையாற்றினார்கள்.  இது விருட்சம் நடத்தும் 12வது கூட்டம்.     கூட்டத்தின் ஆரம்பத்தில், திரு பெ சு மணி பாரதியார் கவிதையை ராகமிட்டு அருமையாகப் பாடினார்.  பின் ஒரு நிமிடம் ஜெயகாந்தனுக்கும், சமீபத்தில் மறைந்த குவளைக்கண்ணனுக்கும் மௌன அஞ்சலி செலுத்தினோம்.

கூட்டத்தின் ஆரம்பத்தில் அசோகமித்திரனை கடைசியில் பேசச் சொல்லலாம் என்று நினைத்தேன். கே எஸ் உடல்நிலை சரியில்லாததால் இக் கூட்டத்திற்கு வர முடியவில்லை.  கூட்டத்திற்கு அது பெரிய இழப்பாக எனக்குத் தோன்றியது.  உமா பாலு அவர்கள் முதன் முதலாக ஜெயகாந்தனைப் பற்றி பேச ஆரம்பிக்கிறார்.  இது மாதிரி இலக்கியக் கூட்டங்களில் அவர் பேசுவதும் இதுதான் முதல் முறை. எழுத்தாளருக்கும் வாசகருக்கும் உள்ள உறவைப் பற்றி அவர்கள் பேச ஆரம்பிக்கிறார்.  எழுத்தாளர்கள் வடிக்கும் பாத்திரங்களாகவே வாசகர்கள் மாறி விடுகிறார்கள் என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.  உமா அவர்கள் எழுதுவது டைரியில் குறிப்புகளாக எழுதி எழுதி கிழித்து விடுவதாகக் குறிப்பிடுகிறார்.  ஒரு பெண் வாசகியாக அவர் படிக்கும் பத்திரிகைகள், புத்தகங்களைப் பற்றி பேசுகிறார்.  எல்லோருக்கும் தெரிந்து கல்கி, ஆனந்தவிகடன் வீட்டில் படிக்க முடியும் என்று குறிப்பிடுகிறார்.  மற்றப் பத்திரிகைகளை கல்லூரி லைப்ரரியிலும், வகுப்பில் டெஸ்க் அடியில் வைத்தும் படித்திருப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார்.  கசடதபற, நாரதர், சதங்கை போன்ற பத்திரிகைகளை அவருடைய சித்தப்பா மகரிஷி வீட்டில் படித்திருப்பதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். உமா ஜெயகாந்தனைப் பற்றிப் பேசிய சில விஷயங்கள் ரொம்ப துணிச்சலாகப் பேசியதாக தோன்றியது.

'ஜெயகாந்தனை நான் இரண்டொருமுறை கூட்டங்களில் சந்தித்திருக்கிறேன்.  அவர் மீசை எனக்கு பாரதியாரை ஞாபகப் படுத்தியிருக்கிறது.  அவர் பார்வையை நோக்கும்போது அவர் மனசிலிருந்து நேரிடையாகப் பேசுபவர்போல் தோன்றும்.  அவருடைய 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்' கதையைப் படிக்கும்போது எல்லோர்போல் எனக்கு அவர் மீது கோபம.  ஏன் ஒரு குறிப்பிட்ட ஜாதியை இழிவாக சித்தரிக்கிறார் என்று.   பெண்களை பலவீனமாகக ஏன் படைத்திருக்கிறார் என்றும் தோன்றியது. இப்போதும் கங்காவை கேட்ட மாதிரி யாராவது காரில் லிப்ட் கேட்டால், தயக்கம் ஏற்படாமல் இருப்பதில்லை.  ஏன் அது மாதிரி ஒன்று நடக்கவேண்டுமென்று கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை.  அடுத்தது கௌரிபாட்டி.  எங்க வீட்டில் ஒரு பாட்டி இருந்தாள்.  மீனாட்சி பாட்டி என்று பெயர்.  எப்படி இந்த ஜெயகாந்தன், மீனாட்சி பாட்டி மாதிரி கௌரி பாட்டியைப் பாத்திரப் படைப்பாகக் கொண்டு வந்துள்ளார் என்பது அச்சரியமாக இருக்கிறது.
உமா இறுதியில் ஜெயகாந்தனை வாழ்த்தி ஒரு கவிதை வாசித்தார். உண்மையில் சிலநேரங்களில் சில மனிதர்கள் எழுதியதற்காக அவர் ஜெயகாந்தனை தன் பேச்சில் சாடியிருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர் சாடவில்லை. 

உமா பாலுவிற்குப் பிறகு டாக்டர் பாஸ்கரன் அவர்கள் பேச ஆரம்பித்தார்.  ஐந்து குருடர்கள் யானையைப் பார்த்தது மாதிரி இருக்கிறது ஜெயகாந்தனைப் பற்றி பேசுவது. ஜெயகாந்தனுக்கு அரசியலில் அனுபவம் உண்டு, சினிமாத் துறையில் அனுபவம் உண்டு, பத்திரிகைத் துறையில் அனுபவம் உண்டு. இலக்கியம் சம்பந்தமான எல்லாத் துறைகளிலும் அவருக்கு அனுபவம் உண்டு.  அவரைப் பற்றி 15 நிமிடம் பேசுவது என்பது குருடர்கள் யானையைப் பார்த்த மாதிரிதான் இருக்கும்.  நான் ஜெயகாந்தனைப் பார்த்ததில்லை.

ஆனால் அவர் புத்தகங்கள் மூலமாகத்தான் அவரை நான் அறிவேன். அவருடைய  நாவலான சில நேரங்களில் சில மனிதர்களை நானும் படித்தேன்.  இரவு 12 மணிவரை படித்தேன்.   ஜெயகாந்தன் வடிவமைத்திருக்கும் பாத்திரங்கள் உங்களைத் தூங்க விடாது. அவருடைய நெருங்கிய நண்பர் கே எஸ் கணையாழியில் எழுதியிருக்கிறார்.  அவருடைய வீட்டில் மணிக்கணக்கில் ஜெயகாந்தன் பேசிக்கொண்டிருப்பார்.  ஒருநாள் ஜெயகாந்தனைப் பார்த்து அவர் அம்மா, "என் பையனை நீ பார்த்துக்கொள்," என்று சொன்னாராம்.  

அவர் அம்மா இறந்து போனபோது, ஜெயகாந்தன் துக்கம் விஜாரிக்க வந்தாராம்.   உண்மையில்  ஜெயகாந்தன் அவர் வாழ்நாளில் இறந்த யார் வீட்டிற்கும சென்று துக்கம் விஜாரிக்க மாட்டாராம். ஏனென்றால், 'உயிரோடு இருப்பவரின் நினைவுகளே எனக்குப் போதும், இறந்த பிறகு நான் பிணத்தைப் பார்க்க வரமாட்டேன்,' என்பாராம் ஜெயகாந்தன்.  சுப்பிரமணியனுக்கோ அவர் கொள்கையை விட்டு வந்திருக்கிறார் என்று தோன்றியதாம்.  ஏன் வந்திருக்கிறீர்கள் என்பதுபோல் கேட்டாரம்.  'உங்கள் தாயார் எனக்கும் தாயார் அல்லவா ' என்றாராம்.    அவருடைய அரசியலைப் பற்றி பேசப் போவதில்லை, அதேபோல் அவருடைய சினிமா அனுபவங்களைப் பற்றி பேசப் போவதில்லை.  நான் அவருடைய படைப்புகளைப் பற்றி பேசப் போகிறேன். 

 அதாவது நான் படித்த அவர் சிறுகதைகளைப் பற்றி பேசப் போகிறேன்.  கிட்டத்தட்ட 40 நாவல்கள், 200 சிறுகதைகள், விதம் விதமான தலைப்புகளில் சுயசரிதங்கள் என்று சாதனைப் படைத்தவர்.  பல விருதுகளைப் பெற்று கௌவரிக்கப் பட்டவர் ஜெயகாந்தன்.  சென்னை சேரி பாஷையில் விளிம்பு நிலை மனிதர்களைப் பற்றி கதைகளை எழுதியவர் ஜெயகாந்தன்.  பொன்னீலன் என்ற எழுத்தளர் ஜெயகாந்தனைப் பற்றி இப்படி சொல்கிறார்,  பாரதியார் கவிதைகளில் என்ன சாதித்தாரோ, கிட்டத்தட்ட அதே மாதிரி சிறுகதைகளில் ஜெயகாந்தன் சாதித்துள்ளார்.  ஒரு பக்கத்தில் திராவிடக் கொள்கைகளை எதிர்த்துப் பேசியும், இன்னொரு பக்கம் சங்கர மடத்தை ஆதரித்துப் பேசும்போது, அந்த முரண் தானாக வெளிப்படும்.  வீ அரசு என்கிற விமர்சகர் ஜெயகாந்தனின் கதா மாந்தார்கள் வாசகர்களைக் கேள்வி கேட்பார்கள் என்கிறார்.  ரிஷி மூலம் என்ற கதை ஒரு பிராமணப் பெண் சோரம் போவதுபோல் ஒரு கதை. அதை வேறு எதாவது ஒரு வகுப்பை சேர்ந்தவர் அதுமாதிரி எழுதப்பட்டிருந்தால், அவர் தலை தப்பியிருக்குமா என்று காலச்சுவடு பத்திரிகையில் எழுதியிருக்கிறார்.  ஆனால் ஜெயகாந்தன் துணிச்சல்காரர்.  அவர் திராவிட மாயையே அவர்கள் முன் துணிச்சலாக விமர்சனம் செய்தவர்.  பிரம்ம உபதேசம் என்ற கதையில் சங்கர சர்மா என்ற ஒரு பாத்திரம்.  அவர் வேறு ஜாதி பையனை பிரம்ம உபதேசம் செய்து வைக்கிறார்.  அப்போது சங்கர சர்மாவை ஒருத்தர் கேட்கிறார்.  " ஏன் உங்க பெண்ணை அந்தப் பையனுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கக் கூடாது?" என்று.,  சங்கர சர்மா சொல்கிறார்:  "அவனுக்கு பிரம்ம உபதேசம் செய்து வைத்துவிட்டேன்.  அவன் என் பையனாகிவிட்டான்.  அவனுக்கு எப்படி என் பெண்ணைக் கட்டிக் கொடுக்க முடியும்?" என்று.  ஜெயகாந்தன் பிராமண பாஷையில் அவர் கதைகள் பலவற்றை எழுதி உள்ளார்.  ஏன் ஒரு பிரமான எழுத்தளார் கூட அவர் பயன் படுத்துவதுபோல் பிராமண பாஷையைக் கற்றுக்கொள்ள முடியுமா என்பது தெரியாது.  பிரமாண பாஷையைப் பயன்படுத்த ஜெயகாந்தன், கரிச்சான் குஞ்சுவிடம் ஒரு மாசம் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டார். 

ஒருவன் கேள்வி கேட்கிறான் ஜெயகாந்தனைப் பார்த்து, "இளைஞர்களுக்கு உங்கள் அறிவுரை என்ன?" அதற்கு அவருடைய பதில் üயாருடைய அறிவுரையும் கேட்காதே.ý இதுதான் ஜெயகாந்தன்.

இன்னொரு கேள்வி ஒருவர் கேட்கிறார்.  அது ஒரு கூட்டத்தில் நடக்கிறது.  "1988ல் நீங்கள் கம்பன் ஒரு முட்டாள் என்று கூறி இருக்கிறீர்கள்...அதை இப்போதும் ஏற்றுக் கொள்கிறீர்களா?" எல்லோரும் ஜெயகாந்தன் என்ன பதில் சொல்லப் போகிறார் என்று ஆவலாகப்  பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.  "ஓ..  அப்படிச் சொல்லியிருந்தால் அது தப்புதான்.,"   ஜெயகாந்தனின் இந்தப் பதிலைக் கேட்டு எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.  திரும்பவும் சொல்கிறார் : "ஆனால் அப்படிச் சொல்லியிருந்தால் அது ஒரு கருத்துதான்.  அதை நீங்கள் ஏற்க வேண்டுமென்பது இல்லை.  மறுக்கவும் மறுக்கலாம்," என்கிறார்.  

இப்படி சிறப்பாகப் பேசி முடித்தார் டாக்டர் பாஸ்கரன்.
                                                                                                                              (இன்னும் வரும்)

4.6.15

தன் திசையில் வெகுதூரம்..

புத்தக விமர்சனம்

  


'காலங்களைக் கடந்து வருபவன்' சுஜாதா செல்வராஜின் கவிதைத் தொகுப்பு - ஒரு பார்வை 

 ராமலக்ஷ்மி

விதைகளின் நோக்கம் வாழ்வின் அழகியலை, தத்துவங்களை, உண்மைகளைத் தேடுவதாக மட்டுமே இருந்து விடுவதில்லை. இத் தேடல்கள் அனுபவங்கள் சார்ந்தவையாக, கவிஞரின் ஆழ்மனதில் எழும்பும் கேள்விகளை முன் வைப்பவையாக இருக்கின்றன. உண்மையோ கற்பனையோ, பொதுவான சம்பவங்களைச் சுற்றியவையோ அல்லது கேள்விப்படாத விசித்திரங்களை வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வருபவையோ, மனதை வருடுபவையோ அல்லது அதிர வைப்பவையோ..  எல்லா வகை அனுபவங்களையும் உள்ளடக்கியவை கவிதைகள்.  நம்மைச் சுற்றி நாம் வளர்த்துக் கொண்டிருக்கும் பாதுகாப்பான எச்சரிக்கை வளையங்களைத் துணிச்சலுடன் வெட்டியெறிந்து முற்றிலுமாக கவிஞரின் கோணத்தில் வாழ்க்கை அனுபவங்களைக் கடத்துகிறவை.

கவிஞர் சுஜாதாவின் கவிதைகள் இதை அநாயாசமாகச் செய்திருக்கின்றன. பெண்ணின் பார்வையில் நகருகிற பெரும்பாலான கவிதைகள் ஆணினால், சமூகத்தினால் ஏற்படும் தீராத மன அழுத்தத்தை, அதிலிருந்து மீள இயலாத துயரத்தை, சந்திக்கும் துரோகத்தை, இதுதான் யதார்த்தம் என ஏற்றுக் கொண்டு நகர வேண்டியிருக்கும் இயலாமையை மட்டுமின்றி எரிதழலாய் வெடித்தெழும் சாத்தியக் கூறுகளையும் வெளிப்படுத்துவதாக இருக்கின்றன. 

பெண்ணின் ஒவ்வொரு அசைவையும் ஒரு மோப்ப நாயினை ஒத்துத் தொடரும் சமூகத்தைச் சாடுகிறது “நான் ஒருஓவியம் வரைந்தேன்”. அன்பின் வயப்பட்டு உதாசீனங்களைப் பொருட்படுத்தாது தன் இருப்பைத் தொலைத்து நிற்கும் பெண்ணைப் பார்க்கிறோம் ‘அன்பின் தீக்கொடி’யில். ‘இசைக்குறிப்புகள்’,, ‘நதி இலை எறும்பு’ ‘அவ்வளவே’, ‘‘நிழல் கொதிக்கும் உன் போர்க்களத்தில்’, ‘யுத்தத்திற்கான சாட்சி’, ‘அதிர்ந்த கனவின் ஒற்றையடி நீள்பாதை’ என நீள்கிறது நிராகரிப்பின், இயலாமையின் வலியைப் பேசும் கவிதைகள்:

என்றுமே நீ அறியப் போவதில்லை
வனம் அளக்கும்
பறவையின் சிறகிற்கும்
கூண்டு தாண்டும்
பறவையின் சிறகிற்கும்
வானம் வேறு என்பதை...” [‘வானம் மறுதலிக்கும் சிறகுகள்’]

“..மருண்டு தேயும் பிறைநிலவை
நீ நிமிர்ந்து காண எத்தனிக்காதே
எறும்புகள் ஊரும்
வெறித்த காட்டு மானின்
விழிகளை அங்கே நீ காணக்கூடும்” [ ‘அங்கிருந்த காட்சிப்பிழை’]

மன்னிப்பை முகத்தில் வீசுபவனிடமிருந்து,
கண்ணனின் கருணையாய் ரட்சிக்கவரும்
கவிதைக்குள் ஒளிய முயன்று
பாடுபொருள் எங்கெங்கும்
உன் முகம் கண்ட அயர்ச்சியில்,
சற்று தலை சாய்க்கிறேன்
வானம் அறியா குயில் குஞ்சு ஒன்றின்
ஈரம் உலரா சிறகின் அடியில்”... ‘ஆசுவாசம்’ தேடும் இவ்வரிகளின் பிரதிபலிப்பாகவே அமைந்துள்ளன பல கவிதைகள்.

ருப்பைப் பற்றிய கேள்வி எப்போதும் இவரது மனதில் சுழன்று கொண்டிருப்பதை அறிந்து கொள்ள முடிகிறது, ‘கொத்தித்துளைக்கத் தொடங்கும் நட்சத்திர வானம்’, ‘இருப்பின் ஒரு பிரதி’,  மற்றும் ‘உறவுச் சிக்கலில்..’
“போக்குவரத்து நெரிசலுக்குள் சிக்கிக்கொண்ட
குட்டிநாயினைப் போல்
அஞ்சி அலைகிறது எனது இருப்பு”

எல்லாவற்றையும் கலைத்து அடுக்கும் மரணம், நம்மை நிதானிக்க வைக்கிறது:
“புழுங்கும் இருண்மைக்குள்
ஒரு விளக்கு போல
வந்துசேர்கிறது
இந்த மஞ்சள் மரணம்” [விஸ்தாரம் அடையும் பாதைகள்]

இவரது மஞ்சள் ஃப்ராக் கடவுளை தரிசிக்கும் போது இலேசாகிப் போகிறது மனது. 

பல கவிதைகளிம் தலைப்புகளே ஒரு குறுங்கவிதையாக இரசிக்க வைக்கின்றன: ‘கடலின் முடிவில் மறையும் போலுள்ள வானம்’, நன்நீர் ஓடையில் வாழ்ந்த இருப்பின் துளி பிரதி’.

நீ நான் நிறைந்த
நாம் இவ்வுலகைக் கைவிட்ட தருணம்..” என அற்புதமான காதலை அழகாகக் கொண்டாடும் கவிதைகள் யாவும் அழகு. ‘நீலநிறக் கடலொன்றின் ஓயாத அலைகள்’ குறிப்பாக என் மனம் கவர்ந்த ஒன்று. கனிந்த பொழுதொன்றில் காதலர்களிடம் வந்து சேருகின்ற பூனைக்குட்டி திருமணப் பந்தமாகவும் இருக்கலாம். அல்லது உருக்கொண்ட கருவாகவும் இருக்கலாம். ஏதோ ஓர் நிர்ப்பந்தத்தால் வேண்டாம் என ஒரு மனதாக இருவரும் அதைக் காட்டில் கொண்டு விடத் தீர்மானித்து  நடக்கத் தொடங்குகிறார்கள். பிறகு என்ன செய்தார்கள் என்பதை நீங்களே வாசித்து அறிந்திடுங்கள்.

தன் இலக்கைத் தீர்மானிக்கும் ‘நீங்கள்’ ஆகிய நம்மைக் கடந்து, தன் திசையில் வெகுதூரம் சென்று கொண்டிருக்கிறார் கவிஞர். திரும்பிப் பாராது அப்பயணம் தொடரட்டுமாக!
*

'காலங்களைக் கடந்து வருபவன்'
சுஜாதா செல்வராஜ்
‘புது எழுத்து’ வெளியீடு [ puthuezuthu@gmail.com ]
86 பக்கங்கள், விலை ரூ.90/- 

**

2.6.15

கசடதபற APRIL 1971 - 7வது இதழ்






வெப்பம்

பாலகுமாரன்


நீரோடு கோலம் காணா
நிலைப் படியும்
நெளிந்தாடு சேலையில்லாத
துணிக்கொடியும்
மலரவிட்டு தரை உதிர்க்கும்
பூச் செடியும்
வாளியும்
கிணற்றடியும்
துவைக்கும் கல்லும்
வரளுகின்றன - என்னைப் போல்
அவளில்லா வெறுமையில்.

1.6.15

கசடதபற MARCH 1971 - 6வது இதழ்



ஞானக்கூத்தன்


அன்று வேறு கிழமை


நிழலுக்காகப் பாடையின் கீழ்
பதுங்கிப் போச்சு நாயொன்று

பதுங்கிப் போன நாய் வயிற்றில்
கிழக்குக் கோடிப் பிணந்தூக்கி
காலால் உதைத்தான்.  நாய் நகர
மேற்குக் கோடிப் பிணந்தூக்கி
எட்டி உதைத்தான்.  அது நகர
தெற்குக் கோடிப் பிணந்தூக்கி
தானும் உதைத்தான்.  அது விலக
வடக்குக் கோடிப் பிணந்தூக்கி
முந்தி உதைத்தான்.  இடக்கால்கள்
எட்டா நிலையில் மையத்தில்
பதுங்கிப் போச்சு நாய் ஒடுங்கி.

நான்கு பேரும் இடக்காலை
நடுவில் நீட்டப் பெரும்பாடை
நழுவித் தெருவில் விழுந்துவிட
ஓட்டம் பிடித்து, அவர்கள் மீண்டும்
பாடை தூக்கப் பாடையின் கீழ்
பதுங்கிப் போச்சு நாய் மீண்டும்....