31.12.08

நண்பர்களே,

எல்லோருக்கும் புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்.


இந்த ஆண்டு புத்தகக் காட்சியில் நவீன விருட்சம் கடை எண்.147 - ல் நவீன விருட்சம் என்ற ஸ்டாலில் 8-18 ஆம் தேதிவரை காணலாம். புத்தகக் காட்சியின்போது ஒவ்வொரு நாளும் கவிதை வாசிக்கும் நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு செய்யலாமென்று நினைக்கிறேன். சென்னையில் உள்ள நண்பர்களோ சென்னைக்கு வரும் நண்பர்களோ நவீன விருட்சம் கடைக்கு வரவும். என் புத்தகக் காட்சி அனுபவங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளவும் விரும்புகிறேன்.


எனக்கு உதவி செய்வதற்கு அன்பர்கள் இல்லாமல் தவிக்கிறேன். யாராவது உதவ முன் வருபவர்கள் கட்டாயம் வரவும். 9444113205 என்ற எண் எண்ணிற்குத் தொடர்பு கொள்ளவும்.


அழகியசிங்கர்

28.12.08

பூனைகள் பூனைகள் பூனைகள் பூனைகள்......


7

பூனைகள்.........

செல்வராஜ் ஜெகதீசன்

பூனைகளுக்கென்று பொதுவாய்
புகலிடங்கள் ஏதுமில்லை.

பூனைகள் பொதுவில் வாழும்

பூனைகள் கூட்டமாய் திரிதல்
பொதுவினில் காண்பதரிது.

பூனைகள் தனித்தும் வாழும்.

வசிக்கமிடம் பற்றியெதுவும்
வரையறைகள் பூனைகளுக்கில்லை.

தகிக்கும் சூழலில் தனித்து
தாழ்தள இடங்களில் நிற்கும்
கார்களுக்கிடையே வாழும்

பூனைகளுக்கென்று பொதுவாய்
புகலிடங்கள் ஏதுமில்லை

நிலை குத்தும் பார்வை கொண்டு
நெருங்கும் வரை நின்று வெறிக்கும்.

நேரெதிரே குதித்துக் கடக்கும்
நெடுஞ்சாலை வாகனங்களுக்கிடையில்

இருத்தல் இறத்தல் குறித்தெந்த
முகாந்திரமின்றி முடிந்து போகும்
பூனைகளின் எளிய வாழ்வு.

25.12.08

எனக்குப் பிடித்த இரண்டு விருதுகள்





இந்த ஆண்டு மேலாண்மை பொன்னுசாமிக்கு சாகித்ய அகாதெமி விருதும், வைதீஸ்வரனுக்கு விளக்கு விருதும் கிடைத்துள்ளது. மேலாண்மை பொன்னுசாமி, பொன்னீலன், கந்தர்வன், சமுத்திரம், தமிழ்ச்செல்வன், பா ஜெயப்பிரகாசம் முதலிய படைப்பாளிகள் முற்போக்கு முகாமைச் சார்ந்தவர்கள் என்று முத்திரை குத்தினாலும், அவர்கள் அதையும் மீறி படைப்பாளிகள். முதன் முதலாக மேலாண்மை பொன்னுசாமி கதை ஆனந்தவிகடனில் பிரசுரமானபோது, பரவாயில்லை ஆனந்தவிகடன் இவர் எழுதுகிற கதையெல்லாம் போட ஆரம்பித்துவிட்டார்களே என்று மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இப்போது நிலைமை முற்றிலும் மாறிவிட்டது. செய்திகளுக்குக் கொடுக்கும் மதிப்பு படைப்புகளுக்குக் கிடைப்பதில்லை. படிக்கிற சுவாரசியத்தையே அடிப்படையாகக்கொண்டு செய்திகளை வெளியிடுகிற பெரும் பத்திரிகைகள் படைப்பாளிகளைக் கண்டுகொள்வதில்லை. ஐந்தாம் வகுப்புவரை படிக்கார மேலாண்மை பொன்னுசாமி 22 சிறுகதைத் தொகுதியும், 6 நாவல்களும், 6 குறுநாவல் தொகுதியும் எழுதியுள்ளார். இது அசாத்தியமான முயற்சியாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது. கிராமத்தில் வசிக்கும் பொன்னுசாமி, இந்த விருது கிராமத்து எழுத்தாளர்களுக்குக் கிடைத்த அங்கீகாரமாக நினைக்கிறார்.


ஜெயகாந்தன் மாதிரி மேலாண்மை பொன்னுசாமியும் தனக்கான கல்வியை தானாகவே பெற்று ஒரு படைப்பாளியாக மிளிர்ந்தள்ளார். அவருக்கு விருட்சம் சார்பில் வாழ்த்துகள்.


சாகித்ய அகாதெமி பரிசு எல்லோருக்கும் கிடைப்பதில்லை. கிடைத்தாலும் உரிய தருணத்தில் கிடைப்பதில்லை. அதனால் 'விளக்கு' என்கிற அமைப்பு ஒவ்வொரு ஆண்டும் உரிய படைப்பாளிகளுக்கு விருது கொடுத்து கெளரவம் செய்கிறது. அந்த முறையில் இந்த ஆண்டு கவிஞர் வைதீஸ்வரனை கெளரவித்துள்ளது. கவிஞர் வைதீஸ்வரன் 'எழுத்து' காலத்திலிருந்து எழுதி வரும் கவிஞர். யாராலும் கண்டுகொள்ளாத கவிஞர். 70வயதுக்குப் பிறகு அவருக்கு இந்தப் பரிசு கிடைத்துள்ளது. விளக்கு அமைப்பு சாகித்ய அமைப்பு அளிக்கும் தொகையை கிட்டத்தட்ட அளிக்கிறது. அமெரிக்காவில் வசிக்கும் சிலரால் இந்தப் பரிசு ஒவ்வொரு ஆண்டும் அளிக்கப் படுகிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்தப் பரிசு குறித்து ஒரு குறை எனக்குண்டு. ஏன் விளம்பரப்படுத்தாமல் இந்தப் பரிசை கொடுக்கிறார்கள் என்பதுதான் அந்தக் குறை. அதைபோல் விழாவை ஏற்பாடு செய்வதும் எல்லோருக்கும் தெரியாமல் செய்கிறார்கள். ஒரு படைப்பாளியை கெளரவிக்கும்போது ஒரு பெரிய விழா மாதிரி நடத்த வேண்டாமா? வெறும் சடங்கு மாதிரி நடத்தினால் என்ன அர்த்தம்? வைதீஸ்வரனுக்கும் விருட்சம் சார்பில் வாழ்த்துகள்.

24.12.08

சின்னத்திரையில் மும்பை பயங்கரம்.




டெக்கான் முஜாகிதின் என்று அது வரை கேட்டிராத பெயரில் நவம்பர் 26ம் தேதியன்று மும்பையில் பயங்கரவாதச் செயல்களைத் துவக்கிய கும்பலின் உண்மையான பின்னணிகள் என்ன, லஸ்கர் இ தொய்பாவான அதன் சதித்திட்டங்கள் யாவை என்பனவற்றை உயிருடன் பிடிப்பட்ட ஒரே பயங்கரவாதி அஜ்மல் கசாப் போலீஸிடம் கக்கத் தொடங்கியவுடன் மும்பைத் தாக்குதல் எத்தகைய முன்னேற்பாடுகள் கொண்டவை என்பது தெரியவந்தது.


முன்கூட்டியே திட்டமிட்டு செயல்பட்ட பயங்கரவாதிகளுக்கு இணையாக தேசிய பாதுகாப்பு காவலர்கள், கடற்படை தரைப்படை வீரர்கள் போலீஸ்காரர்கள் ஆகியோர் அப்போதைக்கப்போது திட்டமிட்டு செயல்பட்டு அந்த கோர சம்பவத்தை ஒரு முடிவுக்கு கொண்டுவந்தனர். என்னசெய்வதென்று அறியாமல் இவற்றையெல்லாம் கையைப் பிசைந்த நிலையில் அரசியல்வாதிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். அதே சமயத்தில் எவ்வித முன்னேற்பாடோ முன் அனுபவமோ இல்லாத தொலைக்காட்சி சேனல்கள் அந்த ஐம்பத்து ஒன்பது மணி நேரங்களை வினாடி வினாடியாகப் பகுத்து மக்களுக்கு அங்கே நடப்பவற்றை வழங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.


தொலைக்காட்சி தகவல் ஒளிப்பரப்பு என்பது இந்தியாவில் ஒரு பக்குவ நிலையை எய்திருப்பதை அவை காட்டின. Head Lines Today, NDTV, Times Now, CNN-IBN, News X போன்றவை உடனுக்குடன் தாஜ், ஓபராய் ஓட்டல்கள் மற்றும் நரிமன் இல்லம் ஆகியவற்றின் நடப்புகளை ஒளிப்பரப்பிக்கொண்டிருந்தன. CNN, BBC World ஆகிய சேனல்கள் ஓட்டல்களில் சிக்கிக்கொண்டிருந்த அமெரிக்க ஆங்கிலேயர்களின் நலன் பற்றியே அதிக அக்கறை செலுத்திக் கொண்டிருந்தன. அவை தவிர மேல பெயர்தரப்பட்டுள்ள பிற சேனல்கள் அனைத்து மனிதர்களின் பாதுகாப்பு பற்றியும் அக்கறை கொண்டிருந்தன. சேனல்களின் கேமரா மனிதர்கள் மற்றும் செய்தியாளர்கள் நெரிசலான கூட்டங்களிடையே அநாயாசமாக ஊடுருவிக் கொண்டிருந்தனர். பல சமயங்களில் தங்கள் உயிருக்கு உத்தரவாதம் இல்லை என்கிற நிலை வந்த போதிலும் அவர்கள் சற்றும் பின்வாங்கவில்லை. நிலையத்திலிருந்த அறிவிப்பாளர்கள் களத்திலிருந்த செய்தியாளர்களைக் கேள்விகள் கேட்பதும் நிகழ்வுகளைத் தொகுப்பதுமாக இருந்தனர்.


சமயோசிதம், பொதுஅறிவு, ஆங்கில மொழிவன்மை ஆகியவற்றுடன் அவர்கள் கண்ணியமான நடத்தை உடையவர்களாக விளங்கினர். விளைவுகளைப் பற்றி கவலைப்படாது பரபரப்பைத்தூண்டும் விதமாக அவர்கள் ஒரு போதும் நடந்து கொள்ளவில்லை. எதையும் உறுதிப்படுத்த இயலாத சூழ்நிலையில் யூகங்களை விரைந்து கொண்டாலும் அவற்றை முடிவுகளாக ஆணித்தரத்துடன் வெளிப்படுத்த சற்றும் முயலவில்லை. சொல்லப்படுகிறது, எண்ணப்படுகிறது, நம்பப்படுகிறது போன்ற சொற்பிரயோகங்கள் மலிந்து காணப்பட்டன. அரசியல் வாதிகள் மீதும் அரசாங்கத்தின் மீதும் தார்மீக சினத்தை வலிந்து வரவழைத்துக் கொண்டு குற்றம் சாட்டவில்லை. இவையெல்லாம் தமிழ் சேனல்கள் கற்றுக் கொள்ளவேண்டியவை. சென்னையை சுனாமித்தாக்கிய அரை மணி நேரத்திற்குள்ளாகவே அதைப்படம் பிடித்து காட்டிய ஒரு தமிழ் சேனலின் செய்தியாளர்கள் அவதிக்குள்ளாகியிருந்த மக்களிடம், 'அதிகாரிகள் உங்களை வந்து பார்த்தார்களா?' 'நிவாரணம் கிடைத்ததா?' என்கிற பாணியில் அரசியல் லாபத்தை குறிவைத்து கேள்விகள் எழுப்பிக்கொண்டிருந்தனர். மாறாக, காங்கிரஸை குறை கூறிவிட்டு பயங்கரவாதிகளின் குண்டடிப்பட்டு உயிர்நீத்த போலீஸ்காரர்களின் குடும்பங்களுக்கு தலா ஒரு கோடி ரூபாய் நிவாரணம் அறிவித்த குஜராத் முதல்வர் நரேந்திர மோடியின் சந்தர்ப்பவாத அரசியலை அவை உடனேயே கடுமையாகக் கண்டித்தன.


இரவு பகல் பாராமல் பயங்கரவாதிகளின் முற்றுகைகள் பற்றித் தொடர்ந்து ஒளிபரப்பி அச்சூழலின் பரபரப்பை லாபகரமாக்கிக் கொண்டதாக அவை மீது விமர்சனம் எழுந்தது. அது முறையானதல்ல. மும்பை பயங்கரம் உலகையே உலுக்கிய நிகழ்வு. முற்றுகையின் போது பலியானவர்கள் யார் உயிர் பிழைத்தவர்கள் யார் நரிமன் வீட்டில் இருந்த யூதப்பாதிரியின் குடும்பத்தினர் நிலைமை என்ன என்பது பற்றி எல்லோரும் பதைபதைத்துக் கொண்டிருந்தனர். பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்புகள் நேரிடையாக தொடர்புகளை அளித்துக் கொண்டிருந்தன. வருடத்திற்கு நூறு நாட்கள் கிரிக்கெட் மாட்சை ஒளிபரப்புவதில் உள்ள வியாபாரமும் அங்கு இல்லை. விளம்பரப்படங்களுக்கான இடைவெளிகள் எதுவுமில்லை.


பல்வேறுவிதமான தொடர்புகளை இந்நிகழ்ச்சிகள் சாத்தியமாக்கின. ஓட்டல் அறைகளில் அடைபட்டிருந்த மக்கள் செல்போன்கள் மூலமாக சேனல் நிகழ்ச்சியாளர்களுடன் தொடர்புகொண்டார்கள் இதன் வாயிலாக அவர்களது நிலைமையை அறிந்துக் கொள்ள முடிந்தது. ஒரு சேனல் ஓட்டலில் ஆயுதங்களுடன் திரிந்துக் கொண்டிருந்த பயங்கரவாதியுடனும் தொடர்பு கொண்டது. ஹோட்டல் அறைவாசிகள் தொலைக்காட்சி பெட்டிகள் வாயிலாக தங்களை காப்பாற்ற என்ன மாதிரியான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படுகின்றான என்பதையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.இது அவர்களுக்கு நம்பிக்கையை அளித்திருக்கும். பயங்கரவாதிகளும் தங்கள் ப்ளாக்பெரி செல்போன்கள் மூலம் அவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர் என்பது தெரியவந்தது. இதன் மூலம் அவர்கள் தங்கள் மீது எடுக்கப்படுகிற நடவடிக்கைகளை அறிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப தங்கள் வியூகங்களை மாற்றி அமைத்துக் கொள்ள உதவியிருந்தால் அது பிணையாக வைக்கப்பட்டிருந்தவர்களை விடுவிக்கும் முயற்சிகளுக்கு தடங்கலாக இருந்திருக்கும் என்று ஒரு வாதம் கிளம்பியது. அதில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை.


ஆனால் இது தகவல் யுகம் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. தொலைக்காட்சிகள் அவற்றை ஒளிபரப்பு செய்திராத பட்சத்திலும் செல்போன்கள் வாயிலாக வெளிநடப்புகளை அவர்கள் வெளியிலுள்ள தங்கள் கூட்டாளிகள் மூலம் தெரிந்து கொண்டிருப்பார்கள். தொலைக் காட்சிகள் வாயிலாக தங்களுக்கு வெளியே எத்தகைய தாக்குதல் முயற்சிகள் எடுக்கப்படுகின்றன என்பதும் மக்களிடையே தங்களுடைய செயல்களுக்கு எத்தகைய எதிர்ப்புகள் கிளம்பியுள்ளன என்பதையும் அவர்கள் அறிந்து கொண்டிருந்தார்கள். அது அவர்களை கொஞ்சமாவது வலுவிழக்கச் செய்திருக்கும். இதற்கெல்லாம் மேலாக லஸ்கர் இ தொய்பா இயக்கம் தனக்கும் இ஢தற்கும் எவ்வித சம்மந்தமும் இல்லை என்று தெரிவித்ததையும் பாகிஸ்தான் அரசியல் வாதிகள் இச்செயலைக் காட்டுமிராண்டித்தனம் என்று வர்ணித்ததையும் அவர்கள் கேட்டிருப்பார்கள். இக்கொடூரச்செயல்களைத் தூண்டிவிட்டவர்களே தங்களை அநாதரவாகத் தவிக்கவிட்டதை அறிந்து மனச்சிதைவும் அடைந்திருக்க வாய்ப்புண்டு. லஸ்கர் இ தொய்பாவினால் ஏவப்பட்ட அந்த பயங்கரவாதிகள் எத்தகைய நிபந்தனையையும் கடைசிவரை முன் வைக்கவில்லை. திஹார் சிறை முதலாக பல இடங்களிலும் இந்தியாவில் லஸ்கர் இ தொய்பா தீவிரவாதிகள் அடைபட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களை விடுவிக்க வேண்டும் என்கிற நிபந்தனை கூட விதிக்கப்படவில்லை. அதாவது அந்த இயக்கத்திற்கு தன்னை நம்பி வந்தவர்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்கிற எண்ணம் கூட இல்லை.


பார்ப்பவர்களையெல்லாம் சுட்டுத்தள்ளுவதற்காகவே அனுப்பப்பட்ட தற்கொலைப்படை அது என்பது இதன் மூலம் நிரூபணமாகிறது. அந்த உத்தரவிற்கு கீழ்ப்படியத் தயாராக மனிதர்கள் எளிதாக மதத்தின் பெயரால் முன்வருகிறார்கள் என்னும் போது அந்த இயக்கத்திற்கு மனிதர்கள்- தங்கள் இயக்கத்தைச் சார்ந்த மனிதர்கள் உட்பட எவரும் ஒரு பொருட்டே அல்ல என்பதும் தெளிவாகிறது. எல்லாபக்கங்களிலும் ராணுவம் சூழ்ந்துவிட்டதால் இனி ஒரு போதும் தப்பிக்க இயலாது என்ற நிலையில், தொடர்ந்து மூன்று இரவுகள் சற்றும் கண் அயராது ஓட்டல் அறைகளில் மாறி மாறி ஓடி ஒளிந்து தாக்குதல் புரிந்து கொண்டிருந்த அந்த பயங்கரவாதிகள் இவற்றையெல்லாம் எண்ணிப்பார்த்திருக்கக் கூடும். இது போன்று செயல்களுக்கு அழைக்கப்படுபவர்களுக்கு இவை ஒரு எச்சரிக்கை உணர்வையும் அளிக்கும். தொலைக்காட்சி ஊடகம் சத்ரபதி சிவாஜி ரயில் நிலையத்தில் கொல்லப்பட்டவர்களைப் பற்றி கவனம் கொள்ளவில்லை என்று குறை சொல்லப்பட்டது. அங்கே வன்முறை பயங்கரம் முடிந்துவிட்ட ஒன்று என்பதனால் தொலைக்காட்சிகள் அங்கு செல்லவில்லை என்று கொண்டாலும் அங்கு உயிர்நீத்தவர்கள் பற்றியும் காயம் பட்டு சிகிச்சைக்காக மருத்துவமனைகளில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தவர்கள் பற்றியும் செய்திகளே தராமல் போனது கண்டிக்கத்தக்கதுதான். அதைப்போலவே அந்த மூன்று நாட்களிலும் உலகத்தில் நடக்கும் எந்தசெய்தியையும் அவைகள் கண்ணெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. டயானா இறந்தபொழுது பிபிசி ஒன்பது நாட்களுக்கு டயானா பற்றிய செய்திகளை மட்டுமே ஒளிபரப்பி உலகத்தையே இருட்டடிப்பு செய்தது.


மும்பை அரசாங்கமும் சரி தேசிய பாதுகாப்பு படையினரும் சரி ஊடகங்களைப் பெரிதும் மதித்தனர். ஊடக மனிதர்கள் தங்களுடைய வேலையை செய்கிறார்கள் என்கிற எண்ணத்துடன் அவர்கள் களத்தில் இருக்க அனுமதிக்கப்பட்டனர். ஒரு சில அபாயகரமான இடங்களில் மட்டும் அவர்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. தாஜ் ஓட்டலின் பின்புறத்தைப் படம் பிடிக்க ஊடகங்களுக்கு ஆரம்ப முதலே அனுமதி தரப்படவில்லை. ஆனால் பயங்கரவாதிகள் அனைவரும் தீர்த்துக்கட்டப்பட்டார்கள் என்பது உறுதியான அடுத்த அரைமணி நேரத்திலேயே அவர்கள் கேமராக்களுடன் எவ்வித எதிர்ப்புமின்றி அங்கு படையெடுத்தனர். இது போன்ற ஒரு பயங்கரம் சென்னையில் நடை பெற்றிருந்தால் அதை நமது ஊடகங்கள் படம் பிடிக்கச் சென்றிருந்தால் நிலைமை முற்றிலும் வேறாக இருந்திருக்கும். ஆட்சியில் எந்தக் கட்சி இருக்கிறதோ அதற்கு சொந்தமான அல்லது சாதகமான சேனல்கள் மட்டும் அங்கு இருக்கும். மற்றவர்களுடைய கேமராக்கள் சேதப்படுத்தப்படும். முதலில் போலீஸிடம் அடிவாங்குவது கலவரங்களைப் படம் பிடிக்கும் புகைப்படக்காரர்களும் மற்றும் செய்தியாளர்களும் தான் என்பது தெரிந்த ஒன்று.


மகாராஷ்டிர முதல் மந்திரியிலிருந்து பாகிஸ்தான் சர்தாரிவரை எல்லோரையும் சேனல்கள் பேட்டி எடுத்து ஒளி பரப்பின. மக்கள் மனதில் என்ன கேள்விகள் தோன்றுமோ அவற்றைத் துணிவுடன் கேட்டன. சட்டத்திற்கு முன் மட்டுமல்ல ஊடகங்கள் முன்பாகவும் எல்லோரும் சமம்.


பூனைகள் பூனைகள் பூனைகள்




ஒரு பொருளை தயாரிப்பதுபோல, ஒரு தொழிலில் ஈடுபடுவதுபோல, கவிதையை உருவாக்க முடியுமா? கவிதை எழுதுவது தானாகவே வரவேண்டுமா? அல்லது பயிற்சி எடுத்துக்கொண்டு வர வேண்டுமா? முதலில் கவிதை எழுதுபவர்களுக்கு கவிதை மீது ஒருவித ஈடுபாடு வேண்டும். கவிதையை ரசிப்பதற்கு மனம் செல்ல வேண்டும். மேலும் எது சரியான கவிதை என்பதை அடையாளம் காணத் தெரிய வேண்டும். கவிதையை எங்கே எப்படி எழுத முடியும்? எழுதும்போது என்ன மனநிலை ஒருவருக்கு இருக்கும். கவிதை மனதிலிருந்து உருவாக்கியபிறகு வருமா? அல்லது அந்தச் சமயத்தில் என்ன தோன்றுகிறதோ அது கவிதையாக வருமா? ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளை வைத்துக்கொண்டு கவிதை எழுத முடியுமா? கவிதையின் தலைப்பு கவிதை எழுதியபிறகு கிடைக்குமா? அல்லது தலைப்பே இல்லாமல் கவிதை உருவாகுமா? இதுபோன்ற பல விஷயங்களை கவிதைக் குறித்து நாம் யோசித்துக்கொண்டே இருக்கலாம்.


பின் எது நல்ல கவிதை? எது கவிதை இல்லை? இந்த ஆராய்ச்சிக்குப் போனால் கவிதை எழுதுபவர்களில் ஒருவருக்கு ஒருவர் சண்டை வந்து விடும். கவிதை எழுதுபவதைவிட அதை ரசிக்க மனம் வேண்டும். சமீபத்தில் என் அலுவலகத்தில் உள்ள ஒருவருக்கு ஒரு கவிதையை எடுத்துப் படித்துக் காட்டினேன். அடுத்த நிமிடம் அவர் என் பக்கத்திலேயே வந்து நிற்காமல் ஓடிவிட்டார். இது குறித்து யோசிக்கும்போது யார் கவிதையைக் கேட்பார்கள் என்ற கேள்வி எழுகிறது. பெரும்பாலோர் கவிதையை ரசிப்பதற்கு மனமில்லாமல் இருக்கிறார்கள். கவிதை எழுதுபவர்களுக்கு கவிதையை ரசித்துப் படிப்பதற்கு ஆளில்லாமல் போய்விட்டால் பெரிய துன்பமாக மாறிவிடும். பின் யாருக்காக எதற்கு எழுத வேண்டுமென்ற எண்ணம் தோன்றும். ஆனால் கவிதை ஒரு அற்புதமான விஷயம்.


முன்பெல்லாம் தினமும் மின்சார வண்டியில் மாம்பலம் ரயில்வே நிலையத்திலிருந்து கடற்கரை ரயில்வே நிலையம் வரை செல்லும்போது எதாவது ஒரு கவிதையை எடுத்துப் படித்துக்கொண்டு போவேன். அது ஒரு நல்ல அனுபவமாக எனக்குத் தோன்றும்.


ஒரு படைப்பாளியின் ஒரு கவிதைத் தொகுதியை நாம் எடுத்துப் படிக்கும்போது முழு புத்தகத்தை உடனே எடுத்துப் படிக்கக் கூடாது. கவிதைப் புத்தகத்திலிருந்து ஒரு கவிதையை மட்டும்தான் படிக்க வேண்டும். பின் படிப்பதற்கு கால அவகாசம் கொடுத்துவிட்டுப் படிக்க வேண்டும். ஒரு சிறுகதையை அப்படிப் படிக்கலாம். ஒரு நாவலை முழு மூச்சாகப் படிக்கலாம். ஆனால் கவிதை வாசிப்பதற்கு அவகாசம் தேவை. மேலும் ஒருவர் எழுதிய கவிதைகளையே முழுதாகப் படிக்காமல் வேறு வேறு கவிஞர்கள் எழுதிய கவிதைகளைப் படிக்கலாம்.


ஆரம்ப நிலையில் கவிதை எழுத வேண்டுமென்று நினைப்பவர்கள். எல்லோருடைய கவிதைகளையும் ரசிக்கும் பயிற்சியை முதலில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். கவிதை எழுதுவதில் உள்ள நுணுக்கத்தையும், கவிதை மூலம் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.


இதெல்லாம் ஏன் சொல்ல வருகிறேனென்றால், பூனையைப் பற்றி யாராவது கவிதை எழுத வேண்டுமென்று நினைத்தால் கவிதை உடனே எழுத வந்துவிடும். பூனை ஒரு ஆன்மிக மிருகம். எளிதில் பழகவும் பழகாது. அதனால்தான் பூனையைப் பற்றி யார் எழுதினாலும் எப்படியும் அது கவிதையாக மாறிவிடும். இந்த ஆச்சரியம் எனக்கு பல நாட்கள் உண்டு. அதனால்தான் பூனையைப் பற்றி ஒரு தொகுப்பு கொண்டு வரலாமென்றிருக்கிறேன்.


இதைப் படிப்பவர்கள் யாராவது பூனையைப் பற்றி கவிதை எழுதியிருந்தால் எனக்கு அனுப்புங்கள். அல்லது நீங்கள் பூனையைப் பற்றி கவிதை வாசித்தால் உடனே அனுப்புங்கள். நான் பூனையைப் பற்றி மொத்தமாக ஒரு கவிதைத் தொகுதி கொண்டு வரும் எண்ணத்தில் உள்ளேன். நீங்களும் உங்கள் பங்குக்கு உதவி செய்யுங்கள்.

6.
பூனைப் பெருமாட்டி



குவளைக்கண்ணன்


சிறுவயது முதலே


அவற்றுடன் விளையாட்டுத் தோழமை கொண்டிருந்தாலும்


இளமையின் இறுதியில்


மனச் சோர்வினால் ஏற்படுத்திக்கொண்ட


தனி ஒதுக்கத்தின்போது


அவரது வீட்டில் வளர்ந்து கொண்டிருந்தவை


துரத்தத் துரத்த மடியில் ஏறி அமரும்


அவரைக் கடக்கும் போதெல்லாம்


மென்மயிர் போர்த்திய உடலால் உரசிச் செல்லும்


உணவுண்ணும்போது அருகில் அமர்ந்திருக்கும்


துயர் மிகுந்து அழும்போது


முத்தமிட வருவதுபோலக் கிட்டே வரும்


காலையில் விழிக்கும்போது


கால்களின்மேல் மெத்தெனப் படுத்திருக்கும்


இவ்வாறெல்லாம் ஆரம்பித்தது


பூனைகளுடனான நெருக்கம்


அவற்றைக் கூர்ந்து கவனித்தவர்


தனி ஒதுக்கத்திலிருந்து மீண்டு


பொதுவாழ்வில் ஈடுபடத் தொடங்கினார்


ஆக உயரங்களுக்குச் சென்றார்


அவரது திட்டமிடல் காத்திருப்பு பதுங்கல்


பாய்ச்சல் வேட்டை அலட்சியம்


இவை கண்ட மக்கள்


ஆயிரம் ஆண்களை அழித்து ஆண்டவன்


அவரைப் படைத்திருக்க வேண்டுமென்று பிரமித்தனர்


அடுத்து என்ன எனப் பயந்தனர் எதிரிகள்


அறிஞர்களுக்குப் புதிராக இருக்கும்


அவரது வெற்றியின் ரகசியம்


என்னவெனில்



('பிள்ளை விளையாட்டு' என்ற தொகுப்பிலிருந்து எடுத்தது)

19.12.08

சில குறிப்புகள் - 13




ஸ்டெல்லாபுரூஸ் காப்பாற்றி விட்டார்


இந்த மாதம் 7ஆம் தேதி எனக்கு விஜய் டிவியிலிருந்து போன் வந்தது ஸ்டெல்லாபுரூஸ் பற்றி விஜாரித்தார்கள். அவர் இருக்குமிடம் பற்றியெல்லாம் கேட்டார்கள். சொன்னேன். பின் நீங்கள் அவரைப் பற்றி எதாவது சொல்ல வேண்டும் என்று கேட்டார்கள். டிவியில் அவரைப் பற்றி சொல்ல சொல்கிறார்கள். சரி என்றேன்.


டிவி மோகம் யாரையும் விடுவதாயில்லை. பலர் டிவியை வைத்துக்கொண்டுதான் பொழுதைக் கழிக்கிறார்கள். நான் 200க்கும் மேற்பட்ட கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறேன் என்றாலோ 50 சிறுகதைகளுக்குமேல் எழுதியிருக்கிறேன் என்றாலோ என் வீட்டில் உள்ள யாருக்கும் ஒரு பொருட்டல்ல.


ஒரு பத்திரிகையை விடாப்பிடியாக 21 ஆண்டுகள் நடத்தி வருகிறேன் என்றாலும் ஒரு அலட்சியம். டிவியிலும் இத்தனை சேனல்கள் இருந்தாலும் இலக்கியவாதிகளுக்கு பெரிய முக்கியத்துவம் கிடையாது. சினிமா நடிகர்கள் நடிகைகள்தான் அவர்களுக்கும் முக்கியம். நான் டிவி சேனல் அதிபதியாக இருந்தால் கவிதை வாசிப்பதை தினமும் வைத்திருப்பேன். குறிப்பிட்ட நேரத்தில் தமிழ் நாட்டில் உள்ள எல்லா கவிஞர்களும் தினம் தினம் கவிதை வாசிக்க வேண்டும் என்று ஏற்பாடு செய்திருப்பேன். ஆனால் டிவியிலோ சீரியல்தான் ஓடும். விதம் விதமான மனதைக் கெடுக்கும்படி இந்த சீரியலை எல்லோரும் விழுந்து விழுந்து பார்க்கிறார்கள். சீரியலைப் போல பல நிகழ்ச்சிகள். உலகம் முழுக்க பல பாதகமான நிகழ்ச்சிகள் தொடர்ந்து நடந்தவண்ணம் உள்ளன. இந்தப் பாதகமான நிகழ்ச்சிகளிலிருந்து ஒவ்வொரு நாளும் நாம் தப்பித்துக்கொண்டு வர வேண்டும்.
சில ஆண்டுகளுக்கு முன் இலக்கிய நண்பர்கள் டிவியில் வர ஆரம்பித்தபோது, அவர்கள் அவ்வப்போது எனக்கு செய்திகள் அனுப்பிக்கொண்டிருப்பார்கள். சிலர் sms அனுப்புவார்கள். உண்மையில் அந்த நேரத்தில் அவர்களை டிவியில் பார்க்கமுடியாமல் அவசரமாக அலுவலகத்தை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருப்பேன். அப்படியும் சிலவற்றைப் பார்ப்பேன். பின் எனக்கும் இதுமாதிரி சந்தர்ப்பம் வராதா என்று என் மனதில் தோன்றாமலில்லை. ஆனால் அதுமாதிரியான சந்தர்ப்பம் எளிதில் எனக்குக் கிட்டவே இல்லை. என் இலக்கிய நண்பர் ஒருவர் ஒவ்வொரு இலக்கிய நண்பராகக் கூப்பிட்டு ஒரு நிகழ்ச்சியை தினசரி காலை நேரத்தில் நடத்திக்கொண்டு வந்தார். போனால் போகிறதென்று எனக்கும் ஒரு சந்தர்ப்பத்தை அந்த இலக்கிய நண்பர் ஏற்படுத்திக்கொடுத்தார். எனக்கோ பரபரப்பு அதிகமாகிவிட்டது. அந்த டிவி ஸ்டேஷனுக்கு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் போய்ச் சேர்ந்தேன். நிகழ்ச்சியைத் தயாரிப்பவர்கள் மெதுவாக வந்தார்கள். என்னைப் பேட்டி காண்பவர்கள் அட்டகாசமாக மேக்கப் செய்து வந்தார்கள். யாருக்கும் நான் எதுமாதிரி எழுத்தாளன் என்பது தெரியவில்லை. என்னைப் பார்த்தாலே நான் எழுதுபவனா என்ற சந்தேகம் கூட வந்திருக்கும். அவர்கள் என்னுடன் பேச ஆரம்பித்த பிறகு அந்த சந்தேகம் உறுதி ஆகியிருக்கும். அவர்கள் என்னிடம் நான் என்ன எழுதியிருக்கிறேன் என்று கேட்டுக்கொண்டார்கள்.


நான் எல்லாவற்றையும் சொன்னேன். அதை வைத்துக்கொண்டு அதிகம் மேக்கப் இல்லாமல் இருந்த என்னிடம் கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டார்கள். நானோ டிவியில் தோன்ற போகிறேன் என்ற பதட்டத்துடன் காத்திருந்தேன். ஒரே இடத்தைப் பார்க்கச் சொன்னார்கள். சிறிது குரலை உயர்த்திப் பேசச் சொன்னார்கள். தலையை அப்படியும் இப்படியும் அசைக்க வேண்டாம் என்றார்கள். கைகள் மூலம் சைகை செய்ய சொன்னார்கள். என் கால்களில் மாட்டியிருந்த செருப்பு தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டார்கள். அவர்கள் சொல்ல சொல்ல எதுவும் எனக்கு சரியாக வரவில்லை. ஆனால் என்னைக் கேள்வி கேட்டவர்கள் அட்டகாசமாக இருந்தார்கள். ஒரு பெண்மணியும் பார்க்க நன்றாக இருந்தார். அவர்கள் சிரித்து சிரித்து கேள்விகள் கேட்டார்கள். ஒவ்வொரு முறை அவர்கள் கேள்வி கேட்கும்போது படம் எடுக்கும் இடத்தை நோக்கி ஒரு சிரிப்பு சிரிப்பார்கள். படம் பிடிக்க வந்திருப்பவர் வேறு மொழியைச் சேர்ந்தவர். அவர் அவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு சிக்னல் கொடுப்பார். கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் போராட்டத்திற்குப் பிறகு அதிலிருந்து தப்பித்தேன். பின் எப்படி வந்திருக்கிறது என்று கேட்டேன். நன்றாக வந்திருக்கிறது என்றார்கள். எப்போது டிவியில் வரும் என்று கேட்டேன். ஏதோ ஒரு தேதியை நேரத்தைச் சொன்னார்கள். குறித்துக்கொண்டேன்.


பின் வீட்டிற்கு வந்து எல்லோரிடமும் சொன்னேன். அலுவலக, இலக்கிய நண்பர்களிடம் சொன்னேன். ஒருவரை ஏற்பாடு செய்து டிவியில் வருவதை சீடியில் பதிவு செய்ய சொன்னேன். அதற்கு இவ்வளவு செலவாகும் என்றார்கள். சரி என்றேன்.


எனக்கு சிபிச்செல்வன் என்ற இலக்கிய நண்பர் உண்டு. அவருடன் காலை நேரத்தில் நான் வாக் செல்வேன்.


''என்ன ஒரு மைசூர் பாக் பாக்ஸ் கொடுத்தார்களா?'' என்று அவர் கேட்டார்.


''ஆமாம்,'' என்றேன். பின் அவரைப் பார்த்து, ''நீங்களும் அடுத்த முறை அந்த நிகழ்ச்சிக்கு வருவீர்கள்,'' என்றேன்.


''எங்களைப் பற்றியெல்லாம் சொன்னீர்களா?'' ''சொன்னேன். சொன்னேன். உங்கள் பெயரைப்பற்றி குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். ''எனக்கே ஆச்சரியம் எப்படி தைரியத்தோடு இவ்வளவும் சொன்னேன் என்று...முதலில் ஒரு மாதிரி இருந்தது. அப்புறம் ஒன்றுமில்லை..'' என்றேன்.


என் நிகழ்ச்சியைப் பலர் பார்த்தார்கள்.


குறிப்பாக என் உறவினர்களைச் சொல்ல வேண்டும். நான் டிவியில் வருவதால் அவர்கள் மத்தியில்தான் நான் முக்கியமான ஆளாக இருந்தேன். நான் பேசியதைக் கேட்டு அவர்கள் போன் செய்து மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்தார்கள். நான் கவிதை கதை எழுதி என்ன பிரயோசனம்? யாரும் படிக்கக்கூட மாட்டார்கள். ஆனால் நான் டிவியில் பேசியதைப் பார்த்து என் குடும்பத்தினர்கள் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்கள். ஒரு சில தினங்களுக்கு அவர்கள் மதிப்பில் உயர்ந்து இருந்தேன். அலுவலகத்திலும் இவர் டிவியில் வந்தார் என்று எல்லோரும் சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். சிடியில் வந்தபிறகு நான் அடிக்கடி போட்டு போட்டு பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு தப்பை கண்டு பிடித்தேன்.


நான் தைரியமாகத்தான் அவர்கள் கேட்ட கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதில் சொன்னேன். ஆனால் 'வந்து..' என்ற சொல்லை அடிக்கடி உபயோகித்திருந்தேன். கேட்கும்போதெல்லாம் இந்த 'வந்து' ரொம்ப தொந்தரவு செய்வதுபோல் தோன்றியது. எனக்கு டிவியில் வருவதைப் பற்றி மறந்தும் போய்விட்டது.


இந்த ஆண்டு மார்ச்சு மாதம் ஸ்டெல்லாபுரூஸ் தற்கொலை செய்து கொண்ட நிகழ்ச்சி பெரிய பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. அந்த சமயத்தில் அவருடைய நண்பர் என்ற முறையில் என்னை சன் டிவியில் பேட்டி கண்டார்கள். சந்தோஷமில்லாமல் அவர் தற்கொலையை துக்கத்துடன் சொல்லும்படி ஆயிற்று. டிவியில் வருவதை யாரிடமும் நான் குறிப்பிடவில்லை. சந்தோஷமில்லாத நிகழ்ச்சி அது. ஆனால் பலர் என்னை டிவியில் பார்த்ததாகச் சொன்னார்கள்.


மார்ச்சு, ஏப்ரல் என்று அந்த நிகழ்ச்சியும் பறந்து போய்விட்டது. ஸ்டெல்லாபுரூஸ் என் நினைவிலேயே இருந்து கொண்டிருந்தார்.


நான் எதிர்பார்க்காத எதிர்பாரத மனிதரிடமிருந்து ஏற்பட்ட மரணம் இது. எனக்கு அவர் மீது கோபம் கூட ஏற்பட்டது. கோழை தற்கொலை செய்துகொண்டார் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் என் இன்னொரு இலக்கிய பெண்மணி, 'அவர் தற்கொலை செய்து கொண்டதுபோல ஒரு தைரியம் யாருக்கும் வராது என்றார். அவர் கோழை இல்லை. அவர் தெரிந்துதான் தன் முடிவை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார். அதற்குப் பயங்கர துணிச்சல் வேண்டும்,' என்றார் அந்த இலக்கிய பெண்மணி.


எனக்கு அவர் சொன்னதைக் கேட்டவுடன் ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஏன்எனில் புத்திக் கூர்மையுள்ள இலக்கிய பெண்மணி அவர். ஆனாலும் ஸ்டெல்லாபுரூஸ் தற்கொலையை என்னால் ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் நடந்துபோகும் போது விபத்தில் இறந்தாலும் எதாவது நியாயம் இருக்குமென்று நினைத்தேன்.


இதெல்லாம் நடந்து முடிந்தபின், இந்த டிசம்பர் மாதம்தான் எனக்கு விஜய் டிவியிலிருந்து நிகழ்ச்சி தயாரிப்பாளர் சிலர் பேசினார்கள். 'ஸ்டெல்லாபுரூஸ் பற்றி நீங்கள் சொல்ல வேண்டும்' என்றார்கள். என் பெயரை வேறு ஒரு இலக்கிய நண்பர் பிரபல பத்திரிகையில் இருப்பவர் சிபாரிசு செய்திருந்தார். அந்த நிகழ்ச்சி என்னவென்று தெரியாமல் சரி என்று சொல்லிவிட்டேன். எப்படியும் என்னை பேட்டி எடுப்பது என்ற தீர்மானத்தில் அவர்கள் இருந்தார்கள். வீடு தேடி மூன்று பேர்கள் வந்தார்கள். அதிக மேக்கப் இல்லாமல் என்னை ஒரு கோணத்தில் பார்த்தபடியே அமர்ந்து இருக்கச் சொன்னார்கள். பிறகு ஸ்டெல்லாபுரூஸ் பற்றி பேசுங்கள் என்றார்கள். ஏன் அவர் தற்கொலை செய்துகொண்டார்கள் என்று சொல்ல சொன்னார்கள். நானும் ஸ்டெல்லாபுரூஸ் பற்றி பேச ஆரம்பித்தேன். திரும்பத் திரும்ப நான் சொன்னதையே சொல்வதுபோல் பட்டது. ஒரு இடத்தில் ருத்திரன் என்று உச்சரித்தேன். பின் ஸ்டெல்லாபுரூஸ் போட்டோ எதாவது இருக்குமா என்று கேட்டார்கள்.


'அவர் தற்கொலை செய்துகொள்ளுமுன் எடுத்த போட்டோ உள்ளது,' என்று கம்ப்யூட்டரில் காட்டினேன். நான் சமீபத்தில் டிஜிட்டல் காமெரா ஒன்று வாங்கியிருந்தேன். அதில் பலரை போட்டோ எடுத்துக்கொண்டிருந்தேன். ஸ்டெல்லாபுரூஸையும் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் படம் பிடித்திருந்தேன். என்னைப் பேட்டி எடுத்தவர்கள்,


'திங்கள் இரவு பத்துமணிக்குப் பாருங்கள்,' என்றார்கள். அதுவும் நான் கேட்டபிறகுதான் அவர்கள் சொன்னார்கள். உடனே எல்லோருக்கும் இந்தச் செய்தியைத் தெரியப்படுத்தினேன். அலுவலகத்தில் பலருக்குச் சொன்னேன். எனக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு வருத்தம் இருந்தது. ஸ்டெல்லாபுரூஸ் தற்கொலையைப் பற்றி ஏன் சொல்ல வேண்டும் என்று. மரணத்தை அவர் ஏற்றுக்கொண்ட விதம் சரியில்லை. ஆனால் அவர் மரணத்திற்கு மரியாதைத் தர வேண்டுமென்று நினைத்தேன். பொதுவாக எந்த நிகழ்ச்சியையும் நான் விரும்பி டிவியில் பார்க்க மாட்டேன். டிவியில்லாமல் என்னால் இருக்க முடியும். ஆனால் புத்தகமும், கம்ப்யூட்டரும் இல்லாமல் இருக்க முடியாது. எதாவது எழுதுவது என்று நினைத்தால் கம்ப்யூட்டரில்தான் என்னால் முடியும். திங்கள் அன்று பத்து மணிக்கு விஜய் டிவி முன் அமர்ந்தேன். 'நடந்தது என்ன?' என்ற அந்த நிகழ்ச்சியைப் பார்த்தபோது, சகிக்க முடியவில்லை. மனைவி இறந்துபோனதைத் தாங்க முடியாமல் தற்கொலை செய்துகொண்ட கணவனைப் பற்றி, கணவன் இறந்துபோன துக்கம் தாங்க முடியாத மனைவியின் தற்கொலை..இதை விவரிக்க பலருடைய பேட்டி. ஸ்டெல்லாபுரூஸ் பேர் வந்தவுடன் நான் வருகிறேனா என்று பார்த்தேன். நான் வரவே இல்லை. என்னைப் பேட்டி எடுத்துச் சென்றவர் என்னை கட் செய்து விட்டார். ஆனால் நான் குறிப்பிட்ட ருத்ரன் வந்திருந்தார். அதே நிகழ்ச்சியின் தொடர்ச்சியாக சாருநிவேதிதா வந்திருந்தார். எனக்கோ ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. அடுத்த நாள் அலுவலகத்தில் சில நண்பர்கள் கிண்டல் செய்தார்கள். என் உறவினர்களெல்லாம் இரவு பத்துமணிக்குமேல் விழித்திருந்து பார்த்து ஏமாந்து விட்டார்கள். விஜய் டிவிகாரர்களுக்கு என்னிடம் நான் வரவில்லை என்பதைச் சொல்ல வேண்டுமென்ற நாகரீகம் கூட இல்லை. ஸ்டெல்லாபுரூஸுற்கே நான் அவரைப் பற்றி பேசுவது பிடிக்கவில்லை என்று நினைத்தேன். அதனால்தான் வர விடாமல் செய்து விட்டார். எனக்கோ நிம்மதியாக இருந்தது. அந்த நிகழ்ச்சியில் நான் வராமல் இருந்தது ரொம்ப நல்லது என்று நினைத்துக்கொண்டேன். ஸ்டெல்லாபுரூஸ் என்னைக் காப்பாற்றி விட்டார்.

13.12.08

பரிமள விலாஸ்

சிறுகதை

பாங்காக்கில்தமிழ்ப் பெண் என்று கேட்டதும் சட்டென்று உள்ளே பரபரப்பானது. அதுவரை பெண் விஷயத்தில் அசட்டையாக, சமர்த்தாக இருந்தவன்தான். தாக சாந்தி என்று பார்ட்டிகளில் கிடைக்கும். அளவாக அருந்துவான். எதாவது வாய் தவறிவிடுமோ, கேலியாக ரகளையாக கிவிடுமோ, என்று பயத்துடன், அத்தோடு அன்றைய நாளை முடித்துக்கொண்டு, அறைக்குத் திரும்பி, தாள் போட்டுக்கொண்டு படுத்துவிடுவான். காலையில் மூளை தெளிய எழுந்து கொள்வதில் கவனமாய் இருப்பான். தலைவலி என்று இழுத்துப் போட்டுக் கொள்ளமாட்டான். முந்தைய நாள் இரவு அவனுக்கே கனவு போலிருக்கும்.

ஆனால் தாக சாந்தி இல்லை, இது தேக சாந்தி!

வேண்டாம் ...என மறுக்க சட்டென வாய் வரவில்லை. வேண்டும் என்று சொல்லவும் கூச்சமாய், தயக்கமாய் இருந்தது.

இன்னும் முழுசாய் ஒருநாள் இருந்தது கையில். கான்டிராக்ட் விவாதங்களில் இழுபறி இருக்கலாம். பேசித் தீர்க்க, சரிசெய்ய வேண்டிய நிறைய விஷயங்கள் இருக்கலாம்... கூட ஒருநாளாகும் என அவன் அலுவலகத்தில் எதிர்பார்த்திருந்தார்கள். இவன் காட்டிய செக்யூரிட்டிகள் அவர்களுக்குப் போதுமானதாய் இருந்தன. ம். பிசினெஸ் பங்குதாரர்களில் ஒருத்தராக அமைச்சர் ஒருவரின் பினாமி இருந்தார். அந்நியச் செலாவணிகளுக்கு வசதி. ஓகோ.. புதிய தயாரிப்பை விற்கிற வளாகங்கள் பற்றிய அலசல், அதன் விளம்பர உத்திகள் எல்லாவற்றையும் விலாவாரியாக விளக்கினான். (கல்லூரி நிகழ்ச்சிகளை ஸ்பான்சர் செய்யலாம்.) அடேடே. தாய்லாந்து மாடல் ஒருத்தியை வைத்து உருவாக்கிய ஒரு மாதிரிவிளம்பரத்தையும் காட்டினான்... கா!

மிகக் குறைவாக போதைவஸ்து கலந்த குளிர்பானம்.

நட்வில் இங்கிலாந்து பூர்விகப் பிரஜை என்றாலும் மூணு தலைமுறையாக அவர்கள் பிசினெசில் பாங்காக்கில் கொடிகட்டிப் பறந்தார்கள். புது மோஸ்தரில் மேஜை நாற்காலிகள் என்று ஆரம்பித்து, வீட்டு அலங்காரம் வரை வியாபாரத்தை அகலப்படுத்தியிருந்தார்... மனுசன் புகழுக்கு அடிமை. பேச்சுவார்த்தையில் சில நல்ல வார்த்தைகள் அவரைப் பற்றியும், அவரது சாதனைகள் பற்றியும் தெளித்துப் பேசியபோது அவர் முகம் பிரகாசமானதை கவனித்தான். அவரைப் பாராட்டினால், என்னை அறிவாளி என நம்புகிறார்!... அப்பவே வந்த காரியம் பழம் என்று தெரிந்து விட்டது. உற்சாகமாய் இருந்தது.

2

கட்டுப்பெட்டியான குடும்பம் இவர்களுடையது. அப்பா ரொம்ப ஆசார சீலர். தினசரி காலை சந்தி பண்ணாமல் காரியங்களைத் துவக்க மாட்டார். பெருமூச்சு விடும்போது கூடவே, என்னப்பனே ஈஸ்வரா, என்று நாமகரணம் இருக்கும். நம்ம கைல என்ன இருக்கு, என்று மேலே காயத்தைக் காட்டிப் பேசுவார். பொழைச்சிக் கிடந்தா நாளைக்கு சந்திக்கலாம், என்பார்.

தாத்தாவின் பெயரே அவனுக்கு வாய்த்தது. தட்சிணாமூர்த்தி. நாசூக்காக தட்ஷிண் என்று சுருக்கிக் கொண்டான். அதுவே அவன் தாத்தாவின் பெயர். தாத்தாவுக்குத் தாத்தாவின் பெயரும் அதுதான். மரபும் பழம் பெருமையுமான குடும்பம். அப்பாவுக்குத் தாத்தா காலத்திலேயே வயிற்றுப்பாட்டு அடிப்படையில் நகரம் நோக்கிப் பெயர்ந்த குடும்பம் என்றாலும், ''நாங்கள்லாம் கும்போணத்துக் காரா,'' என்று சொல்கையில் ஒரு மிடுக்கு, ஒரு நிமிர்வு காணும். தோப்பு துரவு கட்டி ண்ட குடும்பம்... குலப்பெருமை வழிய வழியப் பேசுவதில் மனம் சிலிர்க்கும், நுரைக்க நுரைக்க பீர் அருந்துகிறாப்போல

தாத்தாவுக்குத் தாத்தாவின் - தட்சிணாமூர்த்தியின் நாலடி அளவிலான பெரிய படம் இன்றும் வீட்டில் இருக்கிறது. யாரோ ஓவியன் முன்னமர்ந்து போஸ் கொடுத்து வரைந்து வாங்கியது. ஒட்டடையா மீசையா என்று தெரியாமல் உயரப் பரணில் பார்க்கலாம். பணம் வந்துவிட்டால் மீசை இல்லாமல் எப்படி?... அவரோடு குடும்பம் சரிவு கண்டது. நிலம் நீச்சு தோப்பு துரவு என்று பரிபாலனக் குடும்பம். தோப்புக்குள் குலதெய்வ பூஜை வெகு அமர்க்களமாய் நடக்கும். ஜட்கா வண்டி. அதில் விருந்தாளிகளை அழைத்துப் போய் வயல்பக்கம் ''அதோ பாத்தேளா? அந்த எல்லை.... அதுவரை நம்மது...''

அப்பா ஹைவே இன்ஞினியர். ஜி போட்ட ஜீப் பிராப்தி உண்டு. ஊரே சாமி சாமி, என்று சலாம் போட்டது. இப்பவும் நகரத்தில் அதை எல்லாம் எதிர்பார்க்கிற நப்பாசை உண்டு. ஒரு சின்ன உருமலுக்கும் ஓடி சேவகர்கள் வந்து நிற்பார்கள், அது ஒரு காலம் - என்பார். இப்ப கைத்தடி இல்லாமல் நடக்கேலாது. என்றாலும் கைத்தடியைத் தரையில் அழுத்தும் அழுத்தத்தில் ஒரு கம்பீரம் இருக்கும். அப்படி அவர் நினைத்துக் கொள்கிறார்!... உலகமும் போக்கும் அறியாமலேயே, அதை சட்டை செய்யாமலேயே, ஒத்துக்கொள்ளாமலேயே வளர்ந்து விட்டிருந்தார்கள். நான் ஏன் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்? உலகம் என்னுடையது. எனக்குக் கீழ் உலகம்! என்னை அண்டி, என்னைச் சுற்றி இயங்கும் உலகம்... தட்சிணுக்கு பாதி வேடிக்கை. பாதி பிடித்தும் இருந்தது. கும்பகோணத்துக்கு ஒருமுறை போய்ப் பார்த்துவிட்டு வரக்கூட ஆசைப்பட்டான். அப்பா அதில் இஷ்டப்படவில்லை. ''இப்ப அங்க எதும் இல்லடா, எல்லாம் போயாச்சு'' என்கிற குரலின் துக்கம் சங்கடமாய் இருந்தது. சொத்தும் அதிகாரமும் மனுசனுக்குச் சட்டையில் பணம் மாதிரி, தேவையில்லாவிட்டாலும் வேண்டித்தான் இருக்கிறது. அது ஒரு தோரணை... மல்லிகைப்பூவாய் வெளுத்த கதர்ச்சட்டைக்கு, நடுவில் பள்ளம் விட்ட பித்தளை உடுக்கைப் பித்தான்களை மாட்டிக் கொள்வார்கள். மேல் பட்டன் போடாமல் புலிநக செய்ன் தவழும் நெஞ்சுமயிர்க்காடு. சந்தனம் மணத்துக் கிடக்கும். சட்டைக்குள் தெரிகிறாப் போல புத்தம் புதிய ஒத்த ருவ்வாய்க் கொத்து. தேவை இல்லாவிட்டாலும், ஒரு தங்கமுலாம் பூசிய பார்க்கர் பேனா. மீசையை அடிக்கடி ஒதுக்கிக் கொள்ளும் பந்தா. தனக்குக் கீழே உலகம் என்கிற பாவனைதான் எத்தனை சுகமானது. அதிகாரப் பித்து.

நில உச்சவரம்புச் சட்டம் ஒரு இடி. அதைவிடப் பெரிய இடி ஒன்று விழுந்தது... பள்ளிப் பாடப் புத்தகங்கள் அச்சடித்து வெளியிட்டு வந்தார்கள். ஆட்சி மாறாது, பாடத் திட்டங்கள் மாறாது, என்ற நம்பிக்கையில் பத்து வருடத்துக்குத் தேவையான நூல்களை அச்சிட்டுத் தயாராய் வைத்திருந்ததில் திடீரென்று ஆட்சியும் மாறி, பாடத்திட்டமும் மாறி.... மொத்தமும் வீணாய்ப் போனது. ஒரு பெரிய பங்களா முழுதும் புத்தகம். லாரி லாரியாக எடைக்குப் போட எடுத்துப் போனது பரிதாபம். போர்க்களத்தின் பிண வண்டி போல! மிஞ்சியது ஒட்டடை படிந்த சுவரில் தாத்தா படம்தான். தூக்கிச் சுருட்டிய அந்த மீசை அப்போது சற்று கீழே வளைந்ததாக சரித்திரம்.

அத்தோடு முடியவில்லை விவகாரம். கருப்புப் பணம் நாட்ல ஏராளமாய்ப் போச்சுன்னதும் ஆர்டர் போட்டான் கவர்மென்ட் - ஆயிர்ரூவா நோட்டு செல்லாது! அப்பத்தைய ஆயிர்ருவ்வா பாத்திருக்கேளா? பலசரக்குக் கடை ஜாபிதா மாதிரி நீளமான கோவணத்துண்டு. கருப்புப் பணம் வெச்சிருக்கறவன் எல்லாம் சில்ரச் சில்ரயாவாயா பதுக்கி வெச்சிருப்பான்? ஆயிர்ரூவாயாத்தானே வெச்சிருப்பான்னு ஒரு கணக்கு. வெள்ளைப் பணமா? வா வந்து பேங்கல கணக்குக் காட்டி இத்தனாம் தேதிக்குள்ள மாத்திக்க - அடுத்த வாரம் முதல் ஆயிர்ரூவா புழக்கத்திலேயே கிடையாதுன்னான்... மாமா முகத்தப் பாக்கணுமே. (தன் மாமனாரைப் பற்றிக் கதை சொல்லும் பாட்டி முகத்தைப் பார்க்கணுமே.) பாடப் புத்தகம் வெச்சிருந்த குடடீன்லியே பெட்டி பெட்டியா வெச்சிருந்தாங்க. பூரா ஆயிர்ரூவா நோட்டு... சலவைத்தாள். டிரங்குப் பெட்டி சவப்பெட்டியாச்சு... எங்கயும் தர முடியாது, வெச்சிருந்து என்ன செய்ய? ஒரு கணக்கும் கிடையாது. கால காலத்துக்கும் பூட்டியே உள்ளே கிடந்த பணம். புஸ்தகங்களையாவது பழைய பேப்பர்க்காரன் எடுத்துக்கிட்டான். இதுக்கு அந்த விதியும் அத்துப் போச்சே! எடுத்து சூரை விடலாம்... மாமா சுருட்டுப் பத்த வெச்சிக்கிட்டு ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சார், அழறாரா சிரிக்கிறாரா? நெஞ்சு ஏறியேறி இறங்குது... நாங்கள்லாம் வெந்நீர் அடுப்புல பணத்தைப் போட்டுக் குளிச்சம். கிளியோபாட்ரா பால்ல குளிப்பாளாமே? அதைவிடப் பணக்காரக் குளியல்! - பாட்டிக்கும் பெருமைப்பட விஷயங்கள் இருந்தன! பொம்பளைங்களுக்கு, அழகான மத்த பொம்பளைங்க விஷயம் எப்படியும் தெரிஞ்சிருது, நாடுவிட்டு கண்டம் விட்டு வந்து சேர்ந்திருதே

3

முழுசாய் ஒருநாள் இருந்தது கையில். பூட்டிய தனியறையில் எப்படியும் அடைந்து கிடக்க முடியாது. புத்தர் கோயில் அது இது என்று பண்பாட்டு சமாச்சாரங்களிலும் ஆர்வம் இல்லை. நட்வில் அவன் தவிப்பை வேடிக்கை பார்த்ததாய்த் தெரிந்தது. கான்டிராக்ட் முடிந்த ஜோரில் நட்சத்திர ஹோட்டலில் விருந்து அமர்க்களங்கள் இருந்தன. சும்மா இல்லை - இந்தியப் பணத்தில் நாற்பது கோடி கான்டிராக்ட். மிதமாக சோமபானம் அருந்திக் கொண்டாடலாம் தப்பில்லை. அவனே இத்தனை சுளுவாய் வேலை முடியும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. முதல் பார்வையிலேயே அவனை நட்விலுக்குப் பிடித்திருக்க வேண்டும்.

ஆச்சர்யம் காத்திருந்தது அப்போது அவனுக்குத் தெரியாது. மெல்லிசை என்று ஒரு பெண் மேடையேறினாள். புடவைக்கட்டும் முகவெட்டும் இந்தியச் சாயலில் இருந்தது. கண் இடுங்கிய கிழக்கத்தியச் சாயல் அறவே இல்லை. எதும் கசல் போலக் கேட்போமே என்று நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். மிதமான பவுடர் பூச்சுதான். உதட்டுச்சாயம் இத்தனைதூரத்திலும் பளபளப்பாய்த் தெரிந்தது. லிப்கிளாஸ் போட்டிருப்பாளாய் இருக்கும். அழ(ஹா!)ய்த்தான் இருக்கிறாள் என நினைத்தான். அழகு சார்ந்த தன்னம்பிக்கை. கூந்தலைத் தளரவாரியிருந்தாள். பாய்போல் விரிந்த நீளக் கூந்தல் கிறங்கடிக்கிறதாய்... என்ன ஆச்சு எனக்கு? இத்தனை கவனிக்கிறோமே என நினைத்தான்... அழகில்லாத பெண்கள் எத்தனை குரல்வளமும் சங்கீதஞானமும் இருந்தாலும் மேடையில் எடுபடாது என்று தோன்றியது. புன்னகைத்துக் கொண்டான்... தமிழ்ப்பாடல்! எதிர்பார்க்கவேயில்லை. வெள்ளிக்கிழமை விடியும் நேரம் வாசலில் கோலமிட்டேன்.

வெள்ளிக்கிழமை அது இரவு நேரம். மனசினில் கோலமிட்டாள்... சுசீலாவின் எளிய சங்கதிகள் ஆனால் பாடும்போதுதான் ருசி தெரியும். எளிமையாய்ப் பாடுவதுதான் சிரமம். எளிமையில் பாவம் முக்கியம். அந்தப் பார்ட்டியே அவனுக்காக என்று தெரியாது. பிரத்யேகமாக அவள் வரவழைக்கப் பட்டிருக்கிறாள். நட்வில் புன்னகைத்துக் கொண்டார்.

இன்னொரு மடக். இன்று அதிகம் என்று பட்டது. அலட்சித்தான். இது தேவவேளை! அழகான இரவு. தெரியாத ஊரில் தமிழ்ப்பாடல். அழகான பெண். பெண்ணே உன் பெயர் என்ன? ''சம்யுக்தா'' என்றார் நட்வில். புன்னகைத்துக் கொண்டார். கான்டிராக்ட் விவாதத்தில் என்னை அயர்த்திய தட்சிண். இப்போது என் முறை... என நினைத்துக்கொண்டார். அப்படியொன்றும் பெண் விஷயத்தில் சலனப்படுகிறவன் அல்ல, என்று சொல்லியிருந்தார்கள். பெண் விஷயத்தில் சபலம் இல்லாத ஆண்கள் இல்லை, என்பது அவர் அபிப்பராயம். வழுக்கைத்தலையைத் தடவி புன்னகைத்துக் கொண்டார். கிறங்கிக் கிடந்தான் அவன்... அலுப்பான அவன் உலகம் சட்டென்று புதுப்பிக்கப்பட்டு விட்டது. கான்டிராக்டை மற. அவன் வந்ததில் மறக்க முடியாத அனுபவம் 'இது' என்றிருந்தது. சம்யுக்தா! எப்படியெல்லாம் பேர் வைக்கிறார்கள். பாட்டே மறந்து போனான். என்னவோ உதடசைக்கிறாள்... நட்வில் காதருகில் ''நீங்கள் விரும்பினால்...'' என்னும் போது சட்டென நா உலர்ந்துவிட்டது பதில் சொல்ல. ஆனால் மனப் படபடப்பு அதிகரித்து விட்டது. பூ மலர்ந்து தேன் கசிகிறாப் போல. என்ன அசட்டுத்தனமான கிளர்ச்சிகள்.

4

பிரதிபா என நினைக்க மனம் துணுக்குற்றது. பொதுவாக வெளியூர் என்று வேலைவிஷயமாக அவன் போயிருந்தால் எந்த அவசரத்துக்கும் வீட்டிலிருந்து அவனைக் கூப்பிட அவன் அனுமதிப்பதில்லை. என்னால் வேலையில் கவனம் செலுத்த முடியாது, என்று சமாளித்தாலும், உண்மையில் தான் தாக சாந்தி செய்துகொண்டிருக்கும் வேளைகளில் வீட்டு அழைப்புகள் சங்கடப்படுத்தி விடும், என பயம் இருந்தது. தானே தொலைபேசியில் கூப்பிட்டு பிரதிபாவுடனும் அப்படியே பிள்ளை `ஹரியுடனும் நாலு வார்த்தை பேசுவான். முன்னெல்லாம் அப்பா ஹரியுடனும் பேசிக் கொண்டிருந்தான். இப்போது அவருக்குக் காது மந்தமாகி விட்டது. பிரதிபா பிறகு அவரிடம் தகவல் சொல்வாள்.

அலுவலகப் பயணங்களின் போது அவன் சிநேகிதர்கள் எல்லாம் மனைவியை அழைத்துப் போனார்கள். கம்பெனி அதனை அனுமதித்தது. என்றாலும் ஏனோ இதுவரை அந்த நினைப்பு அவனில் வரவில்லை. ஒருவேளை உள்ளூற மனசுக்குள் இந்தத் தனிமையான சந்தர்ப்பத்துக்காக ஏங்கிக் கிடந்தானோ தெரியாது! நிறைய ஆசையும் அதைவிட நிறைய பயமுமாய் உள்ளே குலுங்கியது. பொன்னாசை பெண்ணாசைல நம்ம குடும்பம் சீரழிஞ்சது போதும்டா, என்று அப்பா அலுப்புடன் சொல்லிக் கேட்டிருக்கிறான். அப்ப கூட வேடிக்கையாய் அப்பாவிடம் - ''ஆடும்போது ஆடிட்டு ஓய்ஞ்சப்பறம் வேதாந்தமா உங்க குடும்பத்துக்கு...'' என்று சிரிப்பான். பிறகு அவர்பார்க்கக் குனிந்து ''அந்தக் காலம்லாம் போச்சுப்பா. இது உழைக்கிற தலைமுறை... அப்டியெல்லாம் ஆகாது,'' என அவரை சுவாசப் படுத்துவான். பார்ட்டி முடிந்து படுக்கையில் தூங்க முடியவில்லை. ''பார்ட்டி உங்களுக்குத் திருப்தியாய் அமைந்ததறிய மகிழ்ச்சி'' என்றார் நட்வில் கைகுலுக்கி. ''உங்களை மகிழ்விப்பது எங்கள் கடமை. நாளை காலை பத்து மணிக்குக் கார் அனுப்புகிறேன்'' என்றார் புன்னகையுடன். ''ம்?'' என்றான் விளங்காமல். தரையில் கால் பாவாத நேரம் அது. மனசு தளும்பிக் கொண்டிருந்தது. ''இரவில்தானே ஊர் திரும்ப வேண்டும். பகலை ரம்மியமாக்கிக் கொள்ளுங்கள். பகலில் சம்யுக்தா உங்களுடையவள்... நல்வாழ்த்துக்கள்.'' குபீரென்று யாரோ தூக்கினாற் போல வயிற்றில் கிளுகிளுப்பு.

5

பாடப் புத்தகம் அடித்த பரம்பரை. நேர் எதிர்மறையான வாழ்க்கை வாழ்ந்தார்கள். கைநிறையப் பணம். தேவைக்கு மேலான, அபரிமிதமான பணம், கௌரவம். தட்சிணாமூர்த்தி ஊர்ப் பெரிய மனிதர். கோவில் பொது நிகழ்ச்சிகளில் அவர் முக்கியப் பிரமுகராக அழைக்கப் பட்டார். கச்சேரிக்காரர்கள் நாட்டியக்காரிகள் என்று கலைஞர்கள் அந்த ஊருக்கு வந்தால் இங்கேதான் தங்குவார்கள். அவர்களை இறக்க தனி வீடே இருந்தது. அறுவடை முடிந்த ஜோரில் திடீரென்று உன்மத்தம் அதிகமாகி சினிமாக்காரர்களைப் பார்க்க பட்டணம் போய்வருவதும் உண்டு. திரைப்படம் எதோ ஆரம்பித்து நிறுத்தி விட்டதாகக் கேள்விப் பட்டான்...

பாட்டிக்குப் பாட்டி (அப்போது பாட்டி அல்ல!) எல்லாம் பார்த்தபடி பொருமுவாள் தனக்குள். அவர்கள் வந்து மீண்டும் கிளம்பிப் போகும்வரை தாத்தா அந்த வீட்டில்தான் இருப்பார். 'பரிமள விலாஸ்' - என்றால் பஸ் ஸ்டாண்டு குதிரை வண்டிக்காரனே கொண்டுவந்து விட்டு விடுவான். தனி சமையல்காரன் உண்டு. ஒரே வேடிக்கை, கேளிக்கை, அமர்க்களம்... வாழ்வது ஒருமுறை என்று தத்துவம் பேசியாகிறது...

இவன் தாத்தாவில் இருந்து குடும்பம் சுதாரித்ததாக அப்பா சொல்வார். விட்ட குறை தொட்ட குறை என்று, கோவில் காரியங்களில் முன்கை இன்றைக்கும் அப்பாவுடையதுதான். தவறாமல் பெருந்திருவுக்குப் பணம் போகிறது. தன் கையால் மணியார்டர் அனுப்புவதும் ரசீதைப் பத்திரப்படுத்தி மகிழ்வதும். அப்பாவின் பிறந்த நாளுக்கு இன்றைக்கும் அர்ச்சனை நடத்தி தபாலில் பிரசாதம் வருகிறது. இதுவரை இப்படி ஒரு படபடப்பு ஆர்வத்துடிப்பு அவனிடம் இருந்ததில்லை. ஆனாலும் பெயர் தெரியாத இடத்தில் சற்றும் எதிர்பாராமல் கேட்ட தமிழ்ப்பாடல். சம்யுக்தா, என்ன பேர்! இந்தியாவுக்குள் என்றால் ஒருவேளை தீர்மானமாக மறுத்திருப்பான் என்று தோன்றியது. இவளை... இவளை மறுக்க முடியுமா உன்னால், எனக் கேலியடித்தது மனம். லேசான புன்னகையுடன் அவனைப் பார்த்துப் பார்த்து அவள் பாடினாள். கையில்லாத ரவிக் அவனைத் திணறடித்தது. அவன் சுற்றுக் சூழலையே மறந்து போனான். பெண், பார்ட்டி எல்லாம் மீறிய ஒரு கொஞ்சல் இருந்தாப் போலிருந்தது அவளிடம். அழைப்பு இருந்தது. மனசை மயிற்பீலியால் வருடினாப் போல... இவளைச் சந்தித்த கணங்களுடன் மீதி வாழ்க்கை வாழ்வதா, சந்திக்காத ஏக்கத்துடன் நாடு திரும்புவதா, என்று யோசித்தான். யாருக்குத் தெரியப் போகிறது, என ஒரு சமாதானம். தெரிந்தாலும் இந்த சந்தர்ப்பம் பொறாமையைத்தான் ஏற்படுத்தும், அலுவலகத்தில் தவறாக யார் இதைச் சொல்வார்கள், என்றிருந்தது. ஒருவேளை சகாக்களுக்கு முன்பே இது அனுபவப்பட்டும் இருக்கலாம்! மனம் எப்படியெல்லாம் தனக்கு சாதகமாக கணக்கு போடுகிறது... மணி பார்த்தான். விறுவிறுவென்று குளியலறைக்குப் போனான். வெள்ளிக்கிழமை விடியும் நேரம்... என்னமாய்ப் பாடினாள்.

6

சந்திக்குமுன்பே பரபரப்பாயிருந்தது. நேற்றைய அவளது முகம் கண்முன்னே வந்தது. இன்றைய அவள் அலங்காரம் எப்படியிருக்கும் என ஒரு கற்பனை. தெரிந்தும் மனிதர்கள் எப்படித் தப்பு செய்கிறார்கள்! திருட்டு ருசிக்காரர்கள். திருட்டே ஒரு ருசிதான். அதுதரும் கிளர்ச்சி. தனக்குமட்டுமேயான ஒரு ரகசியம் என்பது வேண்டியிருக்கிறது போலும். சட்டென்று இந்தப் பயணம் எத்தனை முக்கியமானதாக ஆகிவிட்டது. பொழுதுகளுக்கு றெக்கை முளைத்ததாய்த் தெரிகிறது. ஆர்டர்லி கொண்டுவந்து வைத்த காபி ஆறிக்கிடந்தது. மறந்திருந்தான். புன்னகையுடன் எடுத்துக் குடித்தான். அவன் சூடாய் இருந்தான்.

கதவை யாரோ மெலிதாகத் தட்டியதும் துள்ளியெழுந்தான்... எதையும் நினைக்காமல் இந்த நிமிஷத்தையே நினைடா அப்பனே, என மனசுக்கு உற்சாகமாய்க் கட்டளை பிறப்பித்தான். பயமாய் தயக்கமாய் இருந்தது. பழகிவிடும்... புன்னகையுடன் கதவைத் திறந்தான்.

தெரியாத ஊர். வண்டி ஓடுகிறது. வாழ்க்கை தனக்கு மாத்திரமேயானதாய் ஒரு மயக்கம். பயந்த மனசை ஷ் என அடக்கினான். தனக்கேயான உலகம், ரகசியமான உலகம். தாத்தாவிடம் பேசினால் எத்தனையோ ரகசியங்கள் இப்படிக் கிடைக்கலாம். அவர் நினைப்பு இப்ப எதுக்கு, என்று கட்டுப்படுத்தினான். பாட்டிக்குத் தெரிந்தது கொஞ்சம், தெரியாதது கடல் அளவு. முடிந்தவரை பயத்தை ஒளித்து மனசை வேடிக்கை காட்டிக்கொண்டே போக முயற்சித்தான். பிரதிபா என நினைத்து நாக்கைச் சுருட்டிக்கொண்டான். தெரியாது, அவளுக்குத் தெரியாது. இந்த ரகசியம் என்னோடு புதையுண்டு போகும். அப்பாவரை கூட இது வெளிவராது. நட்வில் பெருந்தன்மையானவர். அவரைத் தாண்டி விஷயம் வெளிவராது.

காரைத் திருப்பச் சொல்லிவிட்டால் நிம்மதியாய் இருக்கும், என்று பட்டது. ஆனால் அவனுக்கு முன்னால் மனசு துள்ளி முன்னால் ஓடுகிறதே, என்ன செய்ய. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் சம்யுக்தா - உனக்கே உனக்கானவள், என்ற நினைவு எத்தனை இதம். பளபளப்பான அந்த உதடுகள். சட்டென திரும்பி அவனைக் கூர்ந்து பார்த்து சிறிய புன்னகையுடன் அவள் பாடியது, அந்த உதடுகளைக் கடிக்க வெறி வந்தது நிஜம்.

கதவைத் திறந்தவளைக் கண்டதும் திக்கென்றது மனசு. பிரத்யேகமாய் அவனுக்கெனவே ஓர் அலங்காரம். காரம் போல எச்சிலை உள்ளிழுத்துக் கொள்ள வைத்தது. தயங்கிய அவன் கையைப் பிடித்து - - வாங்க, என உள்ளே அழைத்த இதம். கண் படபடத்தது. அடேய் நாற்பது கோடி வர்த்தகத்தை அலட்சியமாய்க் கையாண்டவன் நீ. இவளிடம் சரணடைவதா? வெகு சகஜம் போல நடந்து கொள்... ள முடியவில்லை. பிரமிப்பாய் இருந்தது. நாய்க்குட்டிபோல அவள் பின்னால் போகிறான். மனசுக்குள் அசட்டுச் சிரிப்பு. ஷ் அவளுக்குத் தெரிந்துவிடப் போகிறது, என்று கூச்சமாய் இருந்தது.

''நம்ம ஊர்ச்சமையல்தான். அவியல். பிடிக்குமோல்யோ?'' என்றாள். உன் கையால எது பண்ணினாலும் பிடிக்கும், என உளற நினைத்தான். வீட்டை சுத்தமாக வைத்திருந்தாள். சுவரில் நவீன ஓவியம் ஒன்று தொங்கியது. ரசனை உள்ளவள்தான் போலிருக்கிறது. சற்று சுதந்திர சிந்தனை உள்ள பெண்போல நினைத்தான். முன்பே அவனை முற்றாக அறிந்தவள் போல எத்தனை மெலிதாய் என்னைக் கையாள்கிறாள் என நினைத்தான். பெண்கள் சாகசக்காரிகள்தான். குளித்து வாசனைபூசி கிட்ட வந்து பாரிமாறும்போதே உள்க்கொந்தளிப்பாய் இருந்தது. குனிந்தபோது கன்னத்தில், வெட்கத்தை விட்டு வாசனை பிடித்தான். சிரித்தாள். மறுக்கவில்லை. ''அவசரமா?'' என்றாள். அவனது தன்னடையாளத்தைக் கூரை கூரையாய்ப் பிரித்து சூரையாடிவிடுவாள் போலிருந்தது. ''நீ ஒண்ணு குடுடி'' என்றான் பித்தத்துடன். ''எங்க?'' என அவள் சீண்டினாள். கன்னத்தைக் காட்ட நினைத்தவன் உதட்டைக் காட்டினான். எனக்கு என்னவோ ஆகிவிட்டது, என நினைத்துக் கொண்டான். வெண்முத்துப் பற்கள். கலகலவென எப்படிச் சிரிக்கிறாள். ''கூடவே சாப்பிட்டிரு. லேட்டாகுதில்ல?'' என்றான். ''உடனே போயி ஷப்ளைட் பிடிக்கணுமா?'' என்றாள் கண்ணைப் பார்த்து. அப்படிக் கண்ணைப் பார்த்துப் பேசாதேயேன், என நினைத்தான். பேசியதும் பிடித்துத்தான் இருக்கிறது. விநாடி ஒவ்வொன்றும் இத்தனை அழகாய் அவன் அதுவரை உணர்ந்ததேயில்லை... பிரதிபாவுடனான கணங்கள்... அது தனிக்கதை. திருட்டு மாங்காய் இது. பின் திரும்பிக்கொண்டு தன் உடைகளுக்கு விடுதலை தர அவனை ஒத்தாசைக்கு அழைத்தபோது கண்கள் சிரித்தன உள்ளே. பிரகாசமான கணங்கள். தைரியத்துக்கு ஒரு பெக் இருந்தால் நல்லது, என்னுமுன்னே அவன் முன் ஊற்றித் தந்தாள். அடிப்பாவி ஊருக்கு விமானமேற விடுவாளா என்றே தெரியவில்லை. நவீன ஓவியம்போல புரிந்தும் புரியாத கணங்களாய் இருந்தன அவை.

அவளைப் பற்றிக் கேட்கலாமாய் நினைத்து உடனே மறந்தான். அல்வாத் துண்டில் மயிர் - வேண்டாம். அட ஆண்பிள்ளையே உன்னைப்போல ஒருவனைத்தான் நான் எதிர்பார்த்திருந்தேன், என்றாள். எல்லாரிடமும் பேசுகிற வசனமா தெரியாது. அவனுக்கு வேண்டியிருந்தது அது. உன்னைப் போல ஒருத்தியை நான் சந்திக்கவேயில்லையடி பெண்ணே

கலவியில் இத்தனை வேடிக்கை உண்டா என்று திகைத்துத் திகட்டியது. அவன் மூழ்கினான். மனமோ மிதந்தது... இது இப்படியே நின்றுவிடாது, தொடர வேண்டும் என்று சங்கல்பம் பிறந்தது.

சுவாசம் வந்து மல்லாக்கச் சாய்ந்தபோது ''நான் ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன் சம்யுக்தா...'' என்றான். ''நானும்'' என்றாள் அவன் மார்பு முடிகளை அளைந்தபடியே. ''திரும்ப எப்ப வருவீங்க?'' என்று கொஞ்சினாள். ''எதாவது வாய்ப்பு ஏற்படுத்திக்கிட்டாவது வருவேன்...'' என அவளை இழுத்து மேலே போட்டுக் கொண்டான்.

''ரொம்ப நல்லாத் தமிழ் பேசறே...''

''இப்பதான் உங்ககிட்ட தமிழ் பேசறேன். இந்த ஊர்ல தமிழ் பேச யார் இருக்கா?'' என்றாள்.

''தமிழ்நாட்டுக்கு வருவியா?''
''கூட்டிட்டுப் போங்க!'' என்று, என்ன அழகாய்ச் சிரித்தாள்.

''எந்த ஊர் உனக்கு?''

''கும்பகோணம். இப்ப யாரும் இல்ல அங்க, ஒரு காலத்துல சொந்த வீடு இருந்தது எங்களுக்கு. பெரிய வீடு. பரிமள விலாஸ்'' என்றாள் அவள்.

12.12.08

சில குறிப்புகள் 12

மேடைப் பேச்சும் நானும் / 1

எனக்கு மேடையில் பேச வேண்டுமென்ற ஆசை என் பள்ளிக்கூட நாட்களிலேயே தொடங்கி விட்டது. ஆனால் ஆசை மட்டும்தான் உண்டு. தைரியமாக சொல்ல வேண்டியதை மேடையில் ஏறி பிறர் முன் சொல்ல முடியுமா என்பதில்தான் சிக்கல். அந்தக் காலத்தில் பள்ளிகளில் மேடையில் பேசும் திறனுக்கு பரிசு கொடுப்பார்கள். நான் படித்த ஒரு ஆரம்பப் பள்ளியில் பேசும் போட்டி வைத்திருந்தார்கள். நானும் துணிச்சலாகப் பேச பெயர் கொடுத்துவிட்டேன். பேர் கொடுத்துவிட்டேனே தவிர அவர்கள் கொடுத்தத் தலைப்பில் பேசுவதற்கு பெரிய போராட்டமே நடத்த ஆரம்பித்தேன். என்ன பேசப் போகிறேன் என்பதை ஒரு தாளில் எழுதி வைத்துக்கொண்டேன். பள்ளியில் ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் கலந்துகொண்டு பேசுபவரின் பெயர்களை வாசித்து வந்தார்கள். கூடவே ஒரு கட்டளையும் இட்டார்கள். 2 நிமிடத்திற்குமேல் பேசக் கூடாது என்பதுதான் அந்தக் கட்டளை.

நான் பேசுவதற்கான தருணம் வந்தது. அதற்குள் என் மனம் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. நான் பேசி எல்லோரும் கேட்டு எல்லோரும் என் பேச்சில் மயங்க வேண்டும் என்றெல்லாம் தோன்றியது. என் பெயரைக் கூப்பிட்டார்கள். எனக்கோ உதறல். கையில் எழுதியிருந்ததைப் பார்த்துப் படித்தேன். படிக்கும்போது ஒரு தப்பு செய்துவிட்டேன். மாணவ மாணவிகளே என்று குறிப்பிடுவதற்குப் பதில் மாணவ மனைவிகளே என்று சொல்லிவிட்டேன். அவ்வளவுதான் ஒரே சிரிப்பு. ஏன் சிரிக்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளவே பல நிமிடங்கள் ஆயிற்று. வேகமாக மீதி எழுதியிருப்பதையும் படித்துவிட்டு ஓடி வந்துவிட்டேன். இந்த நிகழ்ச்சியை என்னால் மறக்கவே முடியவில்லை.

தேர்தல்போது பல அரசியல்வாதிகள் பேசுவதைக் கேட்டிருக்கிறேன். அவர்களெல்லாம் ஒரே மாதிரியான விஷயத்தை ஒரு மேடையில் பேசியதை எல்லா மேடைகளிலும் பேசுவார்கள். ஒப்பிப்பதுபோல் எல்லோரும் திறமையாகப் பேசுவார்கள்.

மேடையில் திறமையாகப் பேசும் படைப்பாளிகள் பலர் என் நண்பர்கள். க.நா.சுப்பிரமணியம் மேடையில் பேசும்போது எந்தத் தலைப்பிலும் பேசுவார். ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் பேசக்கூடிய திறமையானவர். எந்தத் தலைப்பு குறித்தும் எந்தத் தயாரிப்பும் இல்லாமல் பல மணிநேரம் பேசக்கூடிய திறமையானவர். சென்னையில் அவர் இருந்தபோது என்னை இலக்கியக் கூட்டம் ஒன்றை மாதம் மாதம் நடத்துங்கள் என்று தூண்டியவர். முதன்முதலில் மாதம் ஒருமுறை அவரை வைத்தக்கொண்டு கூட்டம் நடத்த வேண்டுமென்று எனக்குத் தோன்றிகொண்டே இருக்கும். அப்போது எப்படி ஒரு கூட்டம் நடத்துவது அதற்கு எத்தனைப் பேர்கள் வருவார்கள் என்றெல்லாம் குழம்பிக்கொண்டிருந்தேன். க.நா.சு பேசுவதைப் போல் எழுதுவும் செய்வார். அதேபோல் படிக்கவும் செய்வார். படித்துக்கொண்டும் எழுதிக்கொண்டும் ஒருநாள் பொழுதைக் கழிப்பார். படிக்க ஆரம்பித்தால் கையில் எது கிடைத்தாலும் படிக்காமல் இருக்க மாட்டார். நான் முதன் முதலாக நவீன விருட்சம் இதழிற்கு எதாவது எழுதுங்கள் என்று க.நா.சுவிடம் போய் கேட்டேன். உடனே எழுதிய ஒரு கட்டுரையை என்னிடம் கொடுத்தார். எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியம். கேட்டவுடன் கொடுத்துவிட்டார் என்பது. அவரை வைத்துக்கொண்டு மேடையில் பேச ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்த எனக்கு பெரிய ஏமாற்றம். அவர் தில்லிக்குச் சென்றவுடன் இறந்தும் விட்டார்.

நான் கூட்ட நடத்தவேண்டுமென்ற விதி என்னை விடவில்லை என்று தோன்றியது. லையன் சீனிவாசன் என்ற நண்பர் ஒருவர். அவர் சபீனா போன்ற ஒரு பொருளை செய்து காயின் என்ற பெயரில் விற்க ஆரம்பித்திருந்த தருணம். அப்போது ஹிந்துவில் Engagement என்ற பகுதியில் வரும் விளம்பரத்திற்கு என்னை இலக்கியக்கூட்டம் நடத்தும்படி தூண்டினார். எல்லா செலவையும் அவரே பார்த்துக்கொள்வதாக வேறு குறிப்பிட்டார். முயற்சி செய்தால் என்ன என்று ஆரம்பித்ததுதான் விருட்சம் இலக்கியக் கூட்டம். முதன்முதலில் காசியபன் என்ற படைப்பாளியை வைத்துக்கொண்டு நடத்தினேன். கூட்டம் நடத்தத் தொடங்கியபோதுதான் தெரிந்தது. எனக்கு மேடையில் சரியாகப் பேச வரவில்லை என்பது.

நான் கூட்டத்தில் பேச ஆரம்பித்தபோது, இப்படி ஆரம்பித்தேன், 'எல்லோருக்கும் வணக்கம்....இப்போது காசியபன் பேசுவார்,' என்று கூறிவிட்டு போய் உட்கார்ந்து கொண்டேன். காசியபன் யார்? அவர் என்னன்ன எழுதியிருக்கிறார் போன்ற பல விபரங்களைப் பற்றி பேசவில்லை. கூட்டத்தில் செய்ய வேண்டிய ஜாலவித்தையும் எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் காசியபனோ அவருக்கே உரித்தான பாணியில் பல விஷயங்களைப் பற்றி பேசினார். முதல் கூட்டம் நிறைவாகவே நடந்தது. சொற்பமானவர்கள் கூட்டத்திற்கு வந்திருந்தார்கள். அவர்களுடைய பெயர்களையும் முகவரிகளையும் ஒரு நோட்டில் குறித்துக் கொண்டேன்.

(இன்னும் வளரும்)

8.12.08

மூன்று கவிதைகள்


நகரம் தொலைத்த வானம்

வானத்து நட்சத்திரங்களை
பகலில்
சூரியன் விழுங்கிக்கொள்கிறான்.

சாலை விளக்குகளும்
குண்டு குழிகளும்
சக ஊர்திகளும்
இல்லத்திரைக்
காட்சிகளும்
மேல் வீட்டுக்காரனின்
கட்டாந்தரையும்
இரவில்
மறைத்துக்கொள்கின்றன.

இறுதி ஊர்வலம்...


இதோ புறப்பட்டுவிட்டது
இறுதி ஊர்வலம்...

மகள் கதறி
தரையில் அழுது புரள...

மனைவி கடைசிக் கடைசியாய்
முகம் பார்த்துத் தவிக்க...

உறவினர்களல்லாத சஹ்ருதயர்களும்
கண்களில் கரைமீறாமல் நீர் துளிர்க்க.

வாரியிறைக்கப்படும் சில்லறைக் காசுகளை பொறுக்குபவன்
குறுக்கிடும் கேபிள்களைத் தள்ளி
வழியேற்படுத்தித் தருகிறான்.

தெருவோரப் பிச்சைக்காரி ஏனோ
தன்குழந்தையின் முகத்தின் முன் துண்டுவிரித்து
காட்சியை மறைக்கிறாள்.

இணையாக வந்த யாரோ இரு இளம்பெண்கள்
மூக்கைப் பொத்திக்கொண்டு ஒதுங்கி நிற்கின்றனர்.

இரண்டு தெரு கடந்ததும்
யாரோவாகிப்போன மனிதர்கள்
சலனமற்று வேடிக்கைப் பார்க்கின்றனர்.

தெருவெங்கும் இறைக்கப்பட்ட
சிவப்பு ரோஜாக்களைப் பார்க்கையில்
ஊர்வலம் போய்க்கொண்டிருந்த ஒருவன் நினைவில்
காதலி கூந்தலின் ஒற்றை ரோஜா
நினைவுக்குவர
அவசரமாய் நினைவை அழிக்கிறான்.

பிணத்தின் காலடியில் கட்டப்பட்ட
மிரண்ட கண்களுடனானக் கோழியின் கத்தல்
யாருக்கும் கேட்காமல் போக
கோழிக்கும் இதுவே இறுதி ஊர்வலம்.


3 சிறுமிகள்


பல வருடங்கள் கழித்துப்
பார்க்க நேர்ந்த என்
பள்ளித் தோழியின்
இடுப்பில் ஒன்றும்
கைப்பிடித்து ஒன்றுமாய்
இரு பெண்கள்.

என் கண்களுக்குத் தெரிகிற
அக்குழந்தைகளின் அம்மாவுக்கு
மூத்த மகளைவிட
ஓரிரண்டு வயதே
அதிகமிருக்கும்.

36 W

36 W- வில்
எனது இருக் கை.
சன்னலுக்கு வெளியே
மாறும்
நிலக்காட்சிகள்..
மனிதர்கள்,பொழுதுகள்..

யார் சொல்வது?
ஒரே இடத்தில்
அமர்ந்திருக்கிறேனென்று

4.12.08

கடிதங்கள்

.
வெ.நாராயணன் இலக்கியவட்டம்

காஞ்சிபுரம்

21.08.1989

விருட்சம் 3வது இதழில் பக்கம் 23ல் நகுலன் அவர்களுடைய குறள் மூலம் கவிதை பின்வருமாறுவெளியாகியுள்ளது. 'நில் - போ - வா/வா - போ - நில்/போ - வா - நில்/நில் - போவா?' இதற்குஎன்ன அர்த்தம் என்று புரியவில்லை என்று சென்ற கூட்டத்திற்கு வந்த நண்பர்கள் பலரும் கருத்து தெரிவித்தனர. கவிதை புனைந்தவரின் கருத்தறியவும் விரும்புகின்றனர்.


நகுலன் பதில்

நில் போ வா


இப்பொழுது இயங்கிவரும் அதிநூதன இலக்கிய விமர்சன இயக்கத்தில் ஒவ்வொரு வாசகனும் ஒரு படைப்பைத் தானே சிருஷ்டித்துக் கொள்கிறான் என்றும், சிருஷ்டி கர்த்தாவைவிட வாசகன்தான் முக்கியம் என்ற ஒரு இயக்கம் உலவி வருகிறது. மேலும் ஒரு சிருஷ்டிகர்த்தாவின் விளக்கம் அதிகார பூர்வமானது என்று சொல்வதற்கும் இல்லை. இதைத் தொடர்ந்து சிந்திக்கையில் ஒரு சிருஷ்டிகர்த்தாவும் தான் எழுதியதைப் பற்றி விளக்கம் தருவது என்பது அவனுக்கு அவ்வளவு உவப்பான ஒரு காரியமும் இல்லை.

என்றாலும் ................என் படைப்புகளைப் படித்தவர்களுக்கு, நீல பத்மனாபன் ஒரு இடத்தில் கூறியமாதிரிநான் ஒரு மரபுவாதி - புதுக் கவிதை எழுதினாலும், என் நாவல்கள், கவிதைகள் முதலியவற்றைப் படித்தவர்களுக்கு எனக்கு "குறள்" மீதுள்ள பிடிப்புத் தெரிந்திருக்கும். வேறொரு இடத்தில் வேறொரு சிநேகிதர் கூறியமாதிரி கவிதை எழுதியவனுக்கு அது முடிந்தபிறகு அவனே அதன் முதல் வாசகன் ஆகிறான் - தானே எழுதியதைத் தானே தெளிவு படுத்திக்கொள்வதற்கு.

மறுபடியும் தொடர்கிறேன். காஞ்சிபுரம் இலக்கிய வட்டத்தைச் சார்ந்த நண்பர் வெ நாராயணனின் கேள்வி என் கவிதையின் அர்த்தம் என்ன என்று. இது ஒரு அடிப்படையான கேள்வியை எழுப்புகிறது. கருத்துக்காகக் கவிதையா அல்லது கவிதைக்காகக் கருத்தா? யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

மற்ற எழுத்தாளர்கள் எப்படி எழுதுகிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது. என்னைப் பற்றியவரையில் நான் எதை எழுதினாலும் என்ன எழுதுகிறோம் என்ற பேதமின்றித்தான் எழுதுகிறேன் - எழுதி முடித்த பின்தான் என்ன எழுதினேன் என்று எனக்கே தெரிகிறது. இதே மாதிரிதான் ஒரே விதமான கவிதைகளைப் படித்துப் பழகிய பிறகு, வேறு வகையில் எழுதப்பபட்ட கவிதைகளைப் படிக்கும்பொழுது அது நமக்குப் பிடிபடாமல் போவதில் ஆச்சரியப் படுவதற்கில்லை. இத்தகைய அனுபவம் வரும்பொழுது அக் கவிதையைப் படிக்காமல் விட்டு விடுவது என்பது ஒரு நிலை. அதைக் கட்டாயப்படுத்திக் கொண்டு படிப்பதில் ஒரு பயனுமில்லை. ஆனால் ஒரு கால இடையீடு விட்டுப் படிக்கையில் அது நமக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட அனுபவத்தைக் கொடுக்கலாம்/கொடுக்கிறது. இங்குதான் எலியட் கூறியமாதிரி புரியாமல் இருக்கும் நிலையிலேயே ஒரு கவிதை நமக்குப் பிடிக்கலாம்/பிடிக்கிறது.

இனி விஷயத்திற்கு வருகிறேன். அடிப்படையான தகவல்கள் உருவ வேறுபாடுகள் கொள்கின்றன. இங்கு கா.நா.சு சொன்ன மாதிரி ஒரு வார்த்தை. ஏன் ஒரு மொழியே, ஒரு படிமமாக மாறலாம், மாறுகிறது. "குறள் மூலம் ஒரு கவிதை" என்பது என் கவிதையின் தலைப்பு - இந்த மூலம் குறளில் எங்கு இருக்கிறது? குறளில் பழக்கம் உள்ளவர்களுக்கு "கற்றப்பின் அதற்குத் தக நிற்க" என்ற வரியில் கடைசி வார்த்தையில் இருந்து "நில்" என்பது, பழைய உரை ஆசிரியர்கள் கூறிச் சென்ற மாதிரி பெறப்படுகிறது. "வா போ" என்பது "மயன்"

"போவென்று அழைத்து

வாவென்று வெருட்டி"

என்ற வரியிலிருந்து வந்தது. மேலும் ஒவ்வொரு எழுத்தாளனுக்கும் வார்த்தைகளைக் கொண்டு விளையாடுவது என்பதில் ஒரு ஈடுபாடு. ஏன் எலியட் கூறியமாதிரி கவிதை எழுதுவது என்பதே ஒரு உயர்தர விளையாட்டு என்பதன்றி வேறென்ன? பிறகு எனக்கு ஒரு தொடர்ந்து வரும் பிரக்ஞையில் குறள் ஒரு நீதி போதனை நூல் என்று என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அப்படியே நீதி போதனையாக இருக்கும் என்றாலும் அதன் பின்னால் ஒரு அனுபவச் சூழல், அதன் கட்டுக்கோப்பின் இறுக்கம், அதன் வார்த்தைச் சிக்கனம், அதன் நுட்பம், இவைகளெல்லாம் அதை ஒரு உயர்தரக் கலைப் படைப்பாகச் செய்கிறது. என் கவிதையின் மையம் "நில்" என்பது, ஆனால் இந்த ஒரு நிலை பேருனை ஒரு தத்துவ நிச்சயத்திலிருந்து, நாம் தடுமாறிக்கொண்டே இருந்தாலும், அதை விட்டு நம்மால் நகர முடியவில்லை. எனவே இந்த மூன்று வார்த்தைகளுக்கு வேறு வேறு உருவங்கள் கொடுத்து, கடைசியாக வேறு ஒரு உருவம் கொடுத்து அதை 'நில் - போ - வா' என்ற ஒரு அர்த்தமற்ற வார்த்தையைச் சிருஷ்டி செய்து வாழ்க்கையே ஒரு விடுபடாத புதிராக அதைத் தெளிவிக்க நாம் கொள்ளும் முயற்சி எப்பொழுதுமே தோல்வியில் முடிகிறது என்றாலும், இந்த முயற்சியே நமக்கு வாழ்க்கையின் கவர்ச்சியில் ஈடுபடச் செய்கிறது. இரு வேறு உலகங்களில் சஞ்சரிக்கும் இந்த நிலையிலிருந்து நம்மால் நம்மை விடுவித்துக் கொள்ள முடிவதில்லை. எந்தவிதச் சித்தாந்தத்துக்கும் வாழ்க்கை வழங்கிக் கொடுப்பதில்லை என்பதே அதன் ஆழ்ந்த ரகசியம் போலும். ஒரு வகையில் வாழ்க்கையைப் போல் 'நில் - போ - வா' என்பது ஒர அர்த்தமற்ற சொல் தொடராக நம்மைக் கவ்வுகிறது. எனவே 'நில் - போ - வா'?

இவ்வளவுதான் என் கவிதையைப் பற்றி நான் சொல்லக் கூடியது.

1.12.08

சில குறிப்புகள் / 12

நண்பர்களே,
நவீன விருட்சம் இதழுக்கு பலர் கடிதங்கள் எழுதிக்கொண்டே இருப்பார்கள். பெரும்பாலும் இதழ் ஆரம்பித்த சமயத்தில். தனிப்பட்ட முறையிலும் சிலர் எழுதுவார்கள். அக் கடிதங்களைப் படிக்க சுவாரசியமாக இருக்கும். கடந்த 80வது இதழ் நவீன விருட்சத்தில் அப்படி சில கடிதங்களைப் பிரசுரம் செய்தேன். இங்கேயும் தர விரும்புகிறேன். சும்மா சும்மா கவிதையே போரடிக்கிறது.
விருதுநகர் - ஜூலை 3 1991
அன்புள்ள அழகியசிங்கர்,
விருட்சம் இதழ் இங்கு கிடைத்தது. ஏன் இத்தனை பக்கங்கள். இத்தனை எழுத்துத் திணிப்புகள்? அறிமுக எழுத்தாளர் என்ற விவரிப்பெல்லாம் தேவையற்ற முகாந்திரங்கள். விருட்சம் பக்கங்கள் குறைத்து வெளியிடலாம். பக்க அதிகரிப்பு மட்டுமே இதழை 'கனமானதாக' ஆக்கி விடாது. பிரமிள் எழுதிய கவிதை 'அமெச்சூர்' தனமாக தொனிக்கிறது. சா. அரங்கநாதன் கவிதை 'தச்சூர்' போனேன் பரவாயில்லை. ஞானக்கூத்தனின் 'மதிப்புக் கூறுதல்' கட்டுரை மிக எளிமையாக நல்ல உண்மை ஒன்றை சொல்லிக் காட்டி உள்ளது. அங்கீகாரம் வேண்டியிருப்பதில் சிறு பத்திரிகையில் எழுதும் இலக்கிய கொம்பர்களும் உட்பட்டவர்கள்தான். 'சிறு பத்திரிகை' என்ற பிரமைக்கு இமேஜ்க்கு இறுதிவரை உட்படாமல் 'ழ' வெளிவந்தது. விருட்சம் படிப்படியாய் அத்தகைய இமேஜ்க்கு உள்ளாகி ஒரு
typical Tamil Little Magazineன் பரிபூர்ண லட்சணங்களின் பாதிப்புக்கு உள்ளாகி வருகிறது...'வீடு திரும்புதல்' கவிதையின் அற்புத கவித்வம் மொழி பெயர்ப்பில் காணாமல் போயிருக்கலாமோ எனத் தோன்றுகிறது. விரைவில் சென்னை திரும்ப இருக்கிறோம்

அன்புடன்
ஸ்டெல்லா புரூஸ்

ச இராகவன் யாழ்ப்பாணம்

பெருமதிப்பிற்கும் வணக்கத்திற்குரிய அழகியசிங்கர் அவர்கட்கு,

நீங்கள் வெளியிட்டு வரும் நவீன விருட்சம் இதழ்கள் சில தொடர்ச்சியாக வாங்கிக் கிடைத்ததில் மெய்சிலிர்த்து இக்குறிப்பை எழுதுகிறேன். ஆர்ப்பாட்டமில்லாமல் கைக்கடக்கமாக ஒரு கனதியான சிற்றிதழாக நவீன விருட்சம் வெளிவருவதை கண்டு, உங்கள் மீது பெருமதிப்புக் கொண்டுள்ளேன். தவிரவும் உங்களது சிறுகதைகள் ஒருசிலவற்றை வாசித்ததில் பெருமகிழ்வுற்றேன். எளிமையான முறையில் அலாதியான நடையில் நவீனத்துவத்தைப் பிரதிபலிக்கும் சமூகப் பார்வையுள்ள உங்களது சிறுகதைகள் குறிப்பிட்டுச் சொல்லத்தக்கவை. மேலும் ஜெகன், மோகினி, அழகியசிங்கர் ஆகியோருக்கிடையிலான உரையாடல் சலிப்பினைத்தராத வரவேற்புக்குரிய உத்தி. அசோகமித்திரன் எழுதிவரும் பத்தி பல்வேறு விடயங்களை அறிமுகப்படுத்துவதில் முதன்மை வகிக்கிறது. அண்மைக்காலமாக கொம்பன் எழுதிவரும் பத்தியும் சுவாரசியமாகத்தானிருக்கிறது. ராஜேஸ்குமார், பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர் போன்று ஒரு பாக்கெட் நாவல் எழுத்தாளராக இதுவரை நான் எண்ணியிருந்த ஸ்டெல்லா புரூஸ் ஒரு தீவிரமான சிற்றிதழ் எழுத்தாளன் என்பதை நவீன விருட்சம் மூலமாகத் தெரிந்து கொண்டேன். இங்கு யாழ்ப்பாணத்தில் நவீன விருட்சம் அளவுக்கு எளிமையானதும் நேர்த்தியானதும் கனதியானதுமான சிற்றிதழ் இதுவரை வெளியானதில்லை என்பதையும் பதிவு செய்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.


My Dear Mouli, (Azhagiyasingar), Card I Monday

Jaundice relapsed. Recovering. I need ¸கிழானல்லி Please get this from High Court grounds. In front of ‘Laxmy Narain’, on the Telephone Bill Office side, near the footwear repairs, there is Palmist by name subramanian.


Mention my name. He will help you find the herp.
Subbu was here twice regarding his job within 7 days. He must come again.


No news from Amirtharaj. Perhaps he does not want to call without bringing some money or other. This is absurd. Tell him to come. I need people to talk to. It helps.


I have a poem for you. But this must be published only
under the pen name I have given for it.
Am sending a friend who called at this point in writing this letter. He is sure to do the work.
With love,


T Ajithram Premil



30.11.08

பூனைகள் பூனைகள் பூனைகள் - 5




பசுவய்யா


பூனைகள் பற்றி ஒரு குறிப்பு


பூனைகள் பால் குடிக்கும்.


திருடிக் குடிக்கும் கண்களை மூடிக்கொள்ளும்


மூடிய கண்களால் சூரிய அஸ்தமனம் ஆக்கிவிடும்


மியாவ் மியாவ் கத்தும் புணர்ச்சிக்கு முன்


கர்ண கடூரச் சத்தம் எழுப்பும் எப்போது


ம் ரகசியம் சுமந்து வளைய வரும் வெள்


ளைப் பால் சம்பந்தமாக சர்வதேசக் கொள்


கை கொண்டவை பெண் பூனைகள் குட்டி போ


டும் ஒன்று அல்லது இரண்டு அல்லது மூன்


று அல்லது நான்கு அல்லது குட்டிகளுக்கு மி


யாவ் மியாவ் கத்தச் சொல்லித் தரும்.


வாலசைவில் அழகைத் தேக்கிச் செல்லும் இ


ரண்டு அடுக்குக் கண்களில் காலத்தின் குரூரம்


வழியும் பூனைகள் குறுக்கே வராமலிருப்பது


அவற்றுக்கும் நமக்கும் நல்லது குறுக்கே

தாண்டிய பூனைகள் நெடுஞ்சாலைகளில்

தாவரவியல் மாணவனின் நோட்டில் இலை போல்

ஓட்டிக்கிடப்பதைக் கண்டதுண்டு வேறு பூனைகள்


குறுக்கிட்டுத் தாண்டும் சிறிய


பூனைகள்தான்பெரிய பூனைகள் ஆகின்றன


பூனைகளின் முதுமையைக் கண்டறிவது கடினம் அவற்றின்


மரணத்திற்குச் சாட்சியாக நிற்பது கடினம்


அவற்றின் பேறுகால அனுபவங்கள் பற்றி


நாம்யோசிப்பது காணாது இருப்பினும் அவை


இருக்கின்றன

பிறப்பிறப்பிற்கிடையே..


(நன்றி : பசுவய்யா 107 கவிதைகள்)

24.11.08

தானாய் விழும் அருவி...


கண்கூசும் வண்ண ஒளி மேடையில்

களைகட்டத் தொடங்கி இருந்தது கச்சேரி.

நெடுநாள் கழித்துப் பார்க்கும்

நண்பர்களின் நலம் விசாரிப்புகள்.

புடவை நகை பற்றிப் பேசவென்றே

புறப்பட்டு வந்திருந்த பெண்கள்.

நாற்காலிகளுக்கு இடைப்பட்ட

நடைபாதைப் பாய்விரிப்பில்
உறங்கிப்போன மகனை கிடத்திவிட்டு

உள்வரிசை நாற்காலி ஒன்றிலிருந்து
மகன்மேல் ஒரு கண்ணோடு

மடிமேல் தாளமிட்ட மங்கை.

குளிர்சாதனங்களின் அளவை குறைத்தபடி

அரங்கெங்கும் நடந்தபடி இருந்த
அவனது இசைகேட்டல் எப்படி இருக்கும்?

ஆரம்பமுதலே அடிக்கடி கைபேசியில்
கைதட்டல் சத்தத்தை யாருக்கோ

கேட்கச் செய்துகொண்டிருந்தவனின்
இசையார்வத்தை எதில் சேர்க்க?

எப்பொழுதும் நிகழக்கூடும்
இவளின் அழைப்பை எண்ணி

கைப்பேசியைப் பார்த்தபடி இவனும்.

தன்னளவில் எதற்கும் பொதுவாய்

தானாய் விழும் அருவியென
ததும்பிக்கொண்டிருந்தது இசையெங்கும்.

22.11.08

இரு கவிதைகள்



எல்லாம் காற்றுவாழ்வனவே...

காற்றின் நுண் ஆய்வாளனெனக் கைகுலுக்கியவன்
தோள் மாட்டி பை முழுவதும்
எண்ணிறாத பறவைகளின்
வண்ணவண்ண இறக்கைகள் பறந்தன
காற்றில் ஒற்றையில் அலைந்து
இறக்கை எழுதும் குறிப்புகள் சுவாரஸ்யமானவை என்றவன்
நம்புவதும் நம்பாததும் உங்கள் விருப்பம் என்று
கண்டறிந்ததாய்ச் சொன்னவை:
தாமரைக்கொடியின் காற்றைச் சுவாசிக்கும்
மீன்கள் அதிகம் ருசிக்கும்
வேப்ப மரக்காற்றைச் சுவாசித்து உறங்கினால்
தீரா நோயனைத்தும் திரும்பிப் பாராமல் நடை கட்டும்
ஆலமரக் காற்றைச் சுவாசித்து உறங்கினால்
ஆயுள் கொடுக்கும் செல்கள் வீர்யம் கொள்ளும்
அரச மரத்துக் காற்றால்
மூளையின் அறைகளில் புது ஊட்டம் பிறக்கும்
அழகிய பெண் சுவாசித்தைச் சுவாசித்த
மரம் அதீதமாய்ப் பூத்துக் குலுங்கும்
மரங்களில் முட்கள் முளைப்பதற்கு
முரடர்கள் சுவாசக் காற்றே காரணம்
பூச்செடி, கொடிகளில் முட்கள் முளைப்பதற்கு
முரட்டுப்பெண்ணின் சுவாசம் காரணம்
சற்று நிறுத்தியவன்
தொடர்ந்து சொன்னவை:
பறத்தல் எனும் வினை
தேர்ந்த கண்கட்டு வித்தை
காற்றின் ஆழத்தில் எல்லாமே மூழ்கிக் கிடக்கின்றன
எல்லாம் காற்றுவாழ்வனவே...
துடுப்புகள் பிணைந்த பறவைகள் மிதந்தே செல்கின்றன
துடுப்படிக்காது பறவைகள் கடக்கிற இடங்களில்
பிரபஞ்ச ரகசியத்தின் பிடிபடலிருக்கும்
களைப்பைப் போக்க
கடலைச் சில்லறைத் துளிகளாக்கி
அதன் ஈரப்பதத்தில் காற்று சாய்வு கொள்ளும்
உயர மிதக்கும் பறவையின் நிழலைக்
காற்று கீழே பிரதிபலிக்கவிடுவதில்லை
ஓரிடத்தில் பறவைகள்
அதிகம் குவிவதால் நேரும் சரிவால் புயல்
பெருமூச்சுகளின் வெப்பம் கூடுவதால்தான் வெக்கை
சுவாசித்தலுறவை முறித்துக் கொள்ளும் எதையும்
காற்று கரைத்து இன்மையாக்கிக் கொள்ளும்.

நிலவோடு நண்டு

நிலவுக்கும்

மூன்று லட்சத்து
எண்பத்தி நாலாயிரத்து
நானூற்று மூன்று கி.மீ.
தூ

மி
ரு
க்
கு
ம்

நண்டுக்கும்
இடையேயிருப்பது
பகையா?
உறவா?

நிலவு பூரணமாயிருக்கையில்
இது சதையிலாது கூடாக மேய்கிறது
நண்டு முழுதாய்க் கொழுத்து அலைகையில்
அது பிறையுமிலாது இருளாய்க் கரைகிறது

ஆளுகைக்கு வருகையில்
மாறிமாறி அழித்துக்கொள்கின்றனவா?
அல்லது..
ஆபத்துக் காலங்களில்
சிபி சக்கரவர்த்திபோல தங்களை
அறுத்து கொடுத்துக் கொள்கின்றனவா?

இரண்டிற்குமிடையில்
ஏதோ இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்
என் விருப்பம்
பெளர்ணமியில் நிலவு
அமாவாசையில் நண்டு.

19.11.08

ஐந்தாவது மாடிக் கட்டிடமும் தீ விபத்தும்


கிட்டத்தட்ட 30 ஆண்டுகளுக்கு முன் அதாவது 1978 ஆம் ஆண்டு, வேலை சேர்வதற்கான உத்தரவை கையில் வைத்துக்கொண்டு அந்தக் கட்டிடத்திற்குள் முதன் முதலாக நுழைகிறேன். நான் செல்ல வேண்டிய இடம் ஐந்தாவது மாடி.

அந்த மாடியில் நுழையும்போது எனக்குள் ஏற்பட்ட சாதாரண படப்படப்பை எளிதில் விளக்க முடியாது. முதன் முதலாக ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் பணியில் போய்ச் சேரப் போகிறேன். 1975 ஆம் ஆண்டு பட்டப் படிப்பை முடித்துவிட்டு நிலையில்லாத பல இடங்களில் இருந்து, பின் ஒரு நிரந்தரமான உத்தியோகமாக 1978ஆம் ஆண்டு வங்கி அளித்ததை என்னால் மறக்க முடியாது.
70-80க்களில் குறைந்தபட்சம் ஒவ்வொரு ஆண்டும் சுமார் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் வங்கியில் பணியில் சேர்க்கப்படுவார்கள். வங்கியில் பணியில் சேரும் ஒருவருக்கு எளிதாக திருமணம் ஆக வாய்ப்பு அதிகம்.
ஐந்தாவது மாடியில் உள்ள பணியாளர் துறையில் நான் நுழையும்போது படபடவென்று தட்டச்சு ஒலி என் காதைப் பிளக்கிறது. ஒவ்வொரு டேபிளிலும் ஒரு தட்டச்சுப் பொறியுடன் ஒவ்வொருவர் அமர்ந்துகொண்டு தட்டச்சுச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இளமையின் குதூகூலம் எல்லார் முகத்திலும் தெரிகிறது. அப்போதுதான் நான் வித்தியாசமான புத்தகங்களையும், பத்திரிகைகளையும் வாங்கிப் படிக்கிறேன். என் பள்ளிக்கூட நாட்களில் நான் தமிழ்வாணன் ரசிகன். கல்கியின் பொன்னியின் செல்வத்தை எப்படியாவது படித்து முடித்துவிடவேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டுபவன். பார்த்திபன் கனவு புத்தகத்தில் வரும் நரபலி சம்பவத்தைப் படித்து பயந்திருக்கிறேன்.
ஐந்தாவது மாடியில் பரத் என்ற ஒரு இளைஞரைச் சந்திக்கிறேன். அவர் லாசராவின் பக்தர். லாசரா எழுதிய எல்லா எழுத்துக்களையும் படிப்பதோடு அல்லாமல் ஒப்பிப்பார். எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும்.
என்னையும் அந்த மாடியில் ஒரு டேபிள் முன் உட்காரவைத்து ஒரு தட்டச்சுப் பொறியைக் கொடுத்து அவர்கள் சொல்வதை தினம் தினம் அடித்துத் தரச் சொல்வார்கள். நான் ஒரு தட்டச்சராகத்தான் என் அலுவலகப் பணியை ஆரம்பித்தேன். அதுவும் ஐந்தாவது மாடியில்.
அந்த ஐந்தாவது மாடியில் என் வயதையொத்த பல இளைஞர், இளைஞிகளைச் சந்தித்ததேன். தினமும் அலுவலகம் வருவது ஒரு மகிழ்ச்சிகரமான வைபவமாகத் தோன்றும். நாங்கள் சில பேர்கள் 'வீலர் கிளப்' என்ற அமைப்பைத் தொடங்கினோம். காலையில் சீக்கிரம் வந்தவுடன், ஐந்தாவது மாடியில் உள்ள மாடிப்படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்துகொண்டு சிறிது நேரம் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருப்போம். நாங்கள் பேசுவதைப் பார்த்து அந்தப் பகுதிக்குச் செல்லாமல் இருப்பதற்காக கேட்டைப் பூட்டிவிட்டனர்.
ஆனாலும் இளைஞர்களான எங்கள் குதூகூலம் தொடராமலில்லை. நாங்கள் பத்து பதினைந்து பேர்கள் ஒரு கூட்டமாக உணவகத்தில் அமர்ந்துகொண்டு ஜோக்குகளை உதிர்த்தவண்ணம் இருப்போம். பெரும்பாலும் சர்தார்ஜி ஜோக்குகள். என்னால் ஒரு ஜோக்குகூட சொல்லமுடியாது. சாப்பிட்டுவிட்டு ஒவ்வொரு மாடிப்படியாக ஐந்தாவது மாடிவரை ஏறிவருவோம். அப்படி ஏறிவரும்போது லிப்டை ஒவ்வொரு மாடியிலும் அழுத்தி விடுவோம். லிப்ட் 1, 2, 3, 4, 5....என்று நின்று நின்று வரும். அப்படி வரும்போது லிப்டில் வருவர்களைப் பார்த்து சிரித்தபடி வருவோம். பெண்களாக இருந்தால் இன்னும் இன்னும் அதிக கிண்டல்.

நான் முதன்முதலாக கதைகளை எழுதத் தொடங்கினேன். என் முதல் கதை செருப்பு. வேலைக்கு முயற்சி செய்கிற ஒரு இளைஞனைப் பற்றிய கதை. அதை எந்தப் பத்திரிகையிலும் போட மாட்டார்கள். என் கனவு குமுதம், ஆனந்தவிகடன் மாதிரி பத்திரிகைகளில் என் கதை பிரசுரம் ஆக வேண்டும் என்பது. நான் அப்போதே தீவிரமான எழுத்துக்களைப் படிக்கத் தொடங்கியதால், சாதாரண பத்திரிகையில் எழுதும் கதை இயல்பு என்னிடமிருந்து கழன்று விட்டது. அப்போது அசோகமித்திரனின் 'வாழ்விலே ஒரு முறை' என்ற சிறுகதைத் தொகுதியைப் படித்துவிட்டு ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறேன். ந முத்துசாமி, சா கந்தசாமி, காசியபன், நகுலன் என்றெல்லாம் தமிழ் படைப்பாளிகளின் படைப்புகள் எனக்கு அறிமுகம். ஆங்கிலத்தில Ayn Rand எழுதிய புத்தகங்களையெல்லாம் படித்துவிட்டு சற்று மண்டைக்கனத்தோடு இருந்ததாக என் நினைப்பு.
பரீக்ஷா ஞாநியின் நாடகங்களில் நடித்திருக்கிறேன். ஜெயபாரதியின் குடிசை படம் பார்த்துவிட்டு ஜெயபாரதியையே நேரில் பார்த்தது எனக்கு ஆச்சரியமான ஆச்சரியமாக இருக்கும். ஞாநியின் அறந்தை நாராயணன் எழுதிய ஒரு நாடகத்தில் மிகச் சில நிமிஷங்களே வரும் வேலையில்லாத இளைஞனின் பாத்திரத்தில் நடித்துவிட்டு ராத்திரி முழுவதும் தூங்காமல் பட்ட அவஸ்தையை நினைத்து ஞாநியின் நாடகம் நடத்தும் இடத்திற்கே போகவில்லை.
எல்லா சமயங்களிலும் எனக்கு ஆறுதலான விஷயம் என்னுடைய ஐந்தாவது மாடிக் கட்டடித்தில் உள்ள என் வேலை. என் முதல் கதை செருப்பு மலர்த்தும்பி என்ற ஒரு சிற்றேட்டில்தான் வந்தது. இலக்கியத்தில் ஆர்வமுள்ள என் உறவினர் ஒருவர் டெலிபோனில் இன்ஜினியராக பதவியில் சேர்ந்தபிறகு comfortable ஆக ஆரம்பித்த பத்திரிகை. பத்திரிகையின் முழுப் பொறுப்பும் என் உறவினர் கையில் இருந்தது.

இந்த ஐந்தாவது மாடியில்தான் அந்தப் பத்திரிகையின் பிரதிகளை முகம் சுளிக்காமல் படிக்கக் கூடியவர்களாகப் பார்த்து வினியோகிப்பேன். பத்திரிகையைக் கொடுத்துவிட்டு என்கதையைப் படிக்கிறார்களா என்று பார்ப்பேன். ஒருமுறை ஐந்தாவது மாடியில் பணிபுரிந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண், என் கதையைப் படித்துவிட்டு, 'செருப்பு நன்றாக இருக்கிறது,' என்றாள் எதிர்பாராதவிதமாக. எனக்கோ ஒன்றும் புரியவில்லை. என் காலில் அணிந்த 'செருப்பை'ப் பார்த்தேன். 'உங்கள் கால் செருப்பைச் சொல்லவில்லை. உங்கள் 'செருப்பு' கதை நன்றாக உள்ளது,' என்றாள். அதைக் கேட்டவுடன் எனக்கு தாங்கமுடியாத சிரிப்பு. என் வீலர் நண்பர்கள் யாரும் நான் படிக்கும் கதைகளை அல்லது மலர்தும்பி மாதிரி சிறுபத்திரிகையைக் கையால் கூட தொட மாட்டார்கள். விதவிதமான டிரஸ்களும், சர்தார்ஜி ஜோக்குகளும், பெண்களும்தான் அவர்கள் பொழுதுபோக்கு. சாதாரண விஷயங்களை அசாதாரணமாகச் சொல்வதும் அவர்களுக்கு கைவந்த கலை. நான் இதுமாதிரி புத்தகங்கள்/பத்திரிகைகளை வைத்துக்கொண்டு அலைவதால் என்னை ஒருவிதமாகவும் பார்க்கத் தொடங்குவார்கள். சிலர் என்னை அறிவாளியாக நினைத்துக்கொண்டு பேசுவார்கள். இன்னும் சிலர் கிண்டல் செய்வார்கள். பெரும்பாலும் கிண்டல் செய்பவர்கள்தான் அதிகம்.

ஏன் இதெல்லாம் சொல்கிறேன் என்றால் என்னால் அந்த ஐந்தாவது மாடியை மறக்க முடியாது. 80வாக்கில் ஒரு ஒன்றுமில்லாத பிரச்சினையில் மாட்டிக்கொண்டு, வீலர்கள் என்ற பெயரில் சேர்ந்திருந்த நாங்கள் பல பகுதிகளுக்குத் தூக்கியெறியப்பட்டோ ம். நானும் ஐந்தாவது மாடியிலிருந்து தூக்கி எறியப்பட்டேன் விட்டேன்.

நாங்கள் போனபிறகு கலகலப்பே அந்த ஐந்தாவது மாடியிலிருந்து போய்விட்டதாக நினைப்பேன். 70-80 வாக்கில் இருந்த நிலைமை இன்று அடியோட மாறிவிட்டது. தட்டச்சு இருந்த இடத்தை கணினிகள் பிடித்துக் கொண்டு விட்டன. ஐந்தாவது மாடியில் முன்பு இருந்த நெருக்கமும் இல்லை. பணிபுரிபவர்களும் இல்லை. இன்று வங்கியில் பணிபுரிகிறேன் என்றால் திருமணத்திற்குப் பெண் கொடுப்பார்களா என்பது சந்தேகமாக இருக்கிறது. சம்பளம் குறைவு. கெடுபிடி அதிகம். பிஎப், சொஸைட்டி என்று லோனுக்காக லோள் லோள் என்று அலைபவர்களே அதிகம்.

என் இன்றைய நிலை முற்றிலும் வேறுவிதமாகத்தான் இருக்கிறது. என் வயதையொத்த பலர் வங்கி வெளியிடும் சர்குலரில் பிணமாகத்தான் வருகிறார்கள். வேலைப் பளுவாலும், கெடுபிடியாலும் பலர் வங்கியிலிருந்து கழன்று நிம்மதியாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள்.

என்னைப் பொருத்தவரை அந்த ஐந்தாவது மாடியை என்னால் மறக்க முடியாது. சமீபத்தில் ஒருநாள் அந்தச் செய்தி என் காதில் இறங்கி என்னை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. வங்கியின் ஐந்தாவது மாடி தீக்கிரையாகிவிட்டது என்பதுதான் அந்தச் செய்தி. ஒருதடயமும் இல்லாமல் அங்கு உள்ள எல்லாம் சாம்பலாகிவிட்டது. எனக்கு வருத்தமான செய்தி மட்டுமல்ல, பழைய நினைவுகளையும் கட்டிடத்தின் ஐந்தாவது மாடி எரித்துவிட்டதோ என்ற சந்தேகமும் கூட. நான் திரும்பவும் அந்தக் கட்டிடத்தைப் பார்க்க வேண்டுமென்று நினைத்து ஒருநாள் என் கிளை அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பிப் போனேன். வழக்கம்போல அதிகம் விற்காத என் பத்திரிகையை Central Railway Station ல் உள்ள Higginbothams கடையில் கொடுத்துவிட்டுத் திரும்பும்போது இரவு மணி அதிகமாகி விட்டது. களைப்பாகவும் இருந்ததால் ஐந்தாவது மாடிக்கட்டிடத்தைப் பார்க்காமலே வீட்டிற்குத் திரும்பி விட்டேன். ஆனால் என் நினைவிலிருந்து ஐந்தாவது மாடிக் கட்டிடத்தை நீக்க முடியாது.


14.11.08

எப்படி இருந்திருக்கக்கூடும்?...





ஜன்னலோரப் புறாக்களின்
சிறகடிப்போடு

புலர்ந்ததந்த காலைப் பொழுது.

முதல் அழைப்பிலேயே
கண்விழித்து

முகம் பார்த்து சிரித்த மகன்.

பையனை ஏற்றிவிட்டுவந்த
பள்ளிக்கூடப் பேருந்தில்
சிரித்த முகங்களோடு
சீருடைச் செல்லங்கள்.

எப்போதும் போலன்றி
இவளும்

இன்முகம் கொண்டொரு சிரிப்புடன்.

வழியெங்கும் நெரிசலின்றி
வரவேற்ற வழக்கமான சாலை.

அவனது அலுவலக

அடுக்குமாடி கட்டிடத்தின்

அடுத்தொரு மாடியில் நிகழ்ந்த
இவன்வயது இளைஞன் ஒருவனின்

மாரடைப்பு பற்றிய செய்தி
வந்து சேர்ந்ததும்

அந்த ஒரு காலைப் பொழுதில்தான்.


எப்படி இருந்திருக்கக்கூடும்

அவனின் காலைப்பொழுது?

10.11.08

பூனைகள் பூனைகள் பூனைகள்




பூனை 4


ஞானக்கூத்தன்



தடவிப் பார்த்து சார்லஸ் போதலேர்


அடடா என்றாராம் பூனையை.


பிரான்ஸ் நாட்டுப் பூனைகள்


இருக்கும் போலும் அப்படி என்பதற்குள்


எங்கும் பூனைகள் அப்படித் தானென்று


சொல்லக் கூடும் பூனை ரட்சகர்கள்.



நமது நாட்டுப் பூனைகள் குறித்து


போதலேருக்கோ ஹெயின்ரிஷ் ஹெயினுக்கோ


தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை



நமது பூனைகள் தவம் செய்யும் என்றோ


முனிவன் இல்லாத நேரத்தில் இருளில்


குடிசைக்குள் காமுக வேந்தன் நுழையத்


தங்கள் வடிவை இரவில் தருமென்றோ.


முன்னொரு காலத்துப் பகைவன் சந்ததியை


என்னிடம் தேடுவது போல் பார்க்கும்


பூனைகள் குறித்து லட்சம் கொடுத்தாலும்


புராணம் எழுதப் பிடிக்காத கவிஞன் நான்.



வெள்ளிக் கிரணங்களால்


புனைந்த தன் உடம்பை


இரும்புக் கம்பிகளின் ஊடே


நூல்போல் நுழைந்து


அடுக்களை போகும்


அவற்றை நான் வெறுக்கிறேன்.


அப்படியானல் எதற்குப் பூனையைப் பற்றி


இப்போது எழுதுவானேன்?


சூரிய உதயம் ஆவதற்கு முன்


பசும்பால் வாங்கத் தெருவில் இறங்கினேன்


எனது வீட்டை விட்டுக் குதித்துத்


தெருவில் ஓடிய பூனையைக் குறவன்


இமைப் பொழுதுக்குள் கோணியில் பிடித்தான்


இரண்டு ரூபாய் தருகிறேன் பூனையை


விடுதலை செய்யென்று கெஞ்சிக் கேட்டேன்


தமிழ் தெரியாதவன்போல்


அவன் போய்விட்டான்


எனது வீட்டு ஜன்னல் கம்பிகளின்


இடைவெளி இன்னமும் இருண்டே உள்ளது

7.11.08

சில குறிப்புகள் : 10





நவீன விருட்சம் 81-82 வது இதழ் அச்சாகிவிட்டது. அக்டோபர் மாதத்திற்குள் கொண்டு வர வேண்டுமென்ற என் பரபரப்பு இதழ் உருவாக்கத்தில் சில குறைபாடுகளை ஏற்படுத்தாமலில்லை. navinavirutcham.blogspot மூலம் பல புதியவர்கள் நவீன விருட்சத்திற்குக் கிடைத்துள்ளார்கள். வேண்டியமட்டும் படைப்புகளும் கிடைத்துள்ளன. எல்லாவற்றையும் நவீன விருட்சம் இதழில் கொண்டு வந்துள்ளேன்.


கவிஞர் எஸ் வைதீஸ்வரன் முகப்போவியம் பிரமாதமாக வந்துள்ளது.




இனி நவீன விருட்சத்தை எல்லோருக்கும் அனுப்ப வேண்டும். முழுவதும் அனுப்ப எனக்கு குறைந்தபட்சம் 15 நாட்களாவது பிடிக்கும். கனத்த ஜோல்னா பையை தோளில் சுமந்துகொண்டு அலுவலக சாப்பிடும் நேரத்தில் வண்டியில் க்ரோம்பேட்டை தபால் அலுவலகத்தில் எல்லாவற்றையும் சேர்த்துவிடுவேன்.



முன்பெல்லாம் சந்தா அனுப்பச் சொல்லி எல்லோருக்கும் கார்டு எழுதுவது வழக்கம். இப்போது அதெல்லாம் முடிவதில்லை. சந்தா அனுப்பிவிடுவார்கள் என்று எண்ணி பத்திரிகை அனுப்பிக்கொண்டிருக்கிறேன்.



இந்த இதழில் புதியவர்களாக நிலாரசிகன், அனுஜன்யா, மைக்கேல், இராகவன், ச முத்துவேல், சைதை செல்வராஜ், செல்வராஜன் ஜெகதீசன் முதலியவர்கள் கலந்து கொண்டுள்ளார்கள். அவர்களுக்கு என் வாழ்த்துகள். (இவர்கள் முகவரிகள் தேவை. பத்திரிகை பிரதிகள் அனுப்ப.)



அடுத்த இதழ் ஜனவரி மாதம் வருகிறது. தொடர்ந்து படைப்புகளை அனுப்பும்படிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.முதலில் navinavirutcham.blogspot லும் பின், நவீன விருட்சம் இதழிலும் பிரசுரம் செய்கிறேன்.


இப்போது அனுப்பி உள்ள கவிதை ஒன்றை இங்கு பிரசுரம் செய்கிறேன்.


ச.முத்துவேல்


நம்ப மறுத்த கணங்களை
மீண்டும் மீண்டும்
நிகழ்த்திப் பார்க்கிறது மனம்.

கடந்துபோன ஆற்று நீர்போல்
ஏற்கனவே பெய்த வெயில்போல்
இழந்த கணங்கள் என்றபோதிலும்

பரவசமான கணங்களை
முன்பைவிடத் தேய்ந்துபோன
பரவசத்தோடும்

வலிமிகுந்தத் தருணங்களை
முன்பைவிடத் தேய்ந்துபோன
வருத்தத்தோடும்.

அக்கணங்களின்
அதிர்வலைகள் இன்னமும்
ஓய்ந்தபாடில்லை



6.11.08

ஜே கிருஷ்ணமூர்த்தி






அது எனது உயர்நிலைப் பள்ளியின் இறுதி நாளொன்றில் நடந்தது. இலங்கையின் திருக்கோண மலையிலிருந்த ராமக்கிருஷ்ண மிஷன் பாடசாலையில் படிப்புக்குப் புறம்பான விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிற ஒரு ஆசிரியரிடமிருந்து நான், ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தயின் The First and Last Freedom என்ற நூலை இரவல் வாங்கினேன். அதுவரை நான் படித்த அதற்குப் பின்பும் நான் படிக்கவிருந்த ஏராளமான நூலாசிரியாகளிலுள் இந்த நூலாசிரியரல்லாத ஒருவரது வாசகங்கள் எவ்வளவுக்கு என்னைச் சல்லடையிடப் போகின்றன என்று நான் அப்போது சந்தேகிக்கவில்லை.
நூலை எனக்குத் தந்தவர் ஒரு மார்க்ஸீயவாதியெனினும் ராமக்கிருஷ்ண மிஷனின் அடிப்படைகளில் மதிப்புக் கொண்டவர். ஏற்கனவே அவரிடம் மார்க்ஸீயம், கம்யூனிஸம் பற்றி சில பல உபதேசங்களைப் பெற்றிருக்கிறேன். எனது சில பல நண்பர்கள் அவர் மூலம் ஏற்கனவே கம்யூனிஸ போதம் பெற்றுவட்டார்கள். நான் அவரிடம் ஏற்கனவே கம்யூனிஸ போதம் பெற்றுவிட்டார்கள். நான் அவரிடம் கேட்டேன். 'மனிதனை உந்துகிற உண்மையான வேட்கையைப் பற்றி மார்க்ஸ் என்ன சொல்கிறார்?'
மாக்ஸியத்தை நான் பின்பு கற்றறிந்ததுக்கும் அவர் சொன்ன பதிலுக்கும் நிறையத் தொடர்பு உண்டு. ஆனால் இலங்கையிலும் இங்கும் நான் சந்தித்த எத்தனையோ மார்க்ஸிஸ்டுகளிடம் நான் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டபோது, பதில் தெரியாமல் விழித்திருக்கிறார்கள். அவர் சொன்ன பதில்: மனிதனை உந்தும் வேட்கை பொருளாதார வேட்கை என்பதுதான் மார்க்ஸின் கோட்பாடு.'
மார்க்ஸிற்கும் எனக்கும் ஒத்துவராது போலிருக்கிறதே என்று நினைத்த நான் இன்னொரு நாள் கேட்டேன்:'மனித லட்சியம் ஆன்ம ஈடெற்றமாக, உண்மையை அறிந்து விடுதலை பெறுவதாக இருக்க வேண்டும் என்பதுபற்றி உங்களுக்கு ஆட்சேபணை இல்லை. ஆனால் கம்யூனிஸ முறைகளுக்கும் இந்த லட்சியத்துக்கும் சம்பந்தமில்லையே!
கம்யூனிறும் ஏற்றத்தாழ்வுகள் இல்லாத சமூகத்தைச் சிருஷ்டிக்கும். இந்த சமூகத்தை சிருஷ்டித்த பிறகு நாம் ஆன்ம ஈடேற்றத்துக்கான முயற்சிகளில் இறங்கத் தடையிராது.'
இதில் நான் சிரித்துவிட்டேன். ஆசிரியரும் சேர்ந்து சிரித்தார். இதற்குப் பின்புதனா அவரிடமிருந்து ஜே கிருஷ்ணமூர்த்தியின் மேற்படி நூல் கிடைத்தது. அத்துடன், நூலைத் திரும்பக் கேட்காமல் என்னிடமே விட்டுவிட்டார். இப்படியும் ஒரு மார்க்ஸிஸ்டு.
ஆனால் வேறு பையன்கள், முக்கிய உதாரணமாக எனது சீனியர் பையன் ஒருவன், 'சோவியத் ரஷ்யாவில் கார் பண்ணுகிறான். ஒரு கார் இந்த லைட்போஸ்டிலிருந்து அந்த லைட்போஸ்ட் வரை அவ்வளவு நீளம்,' என்று பேசும் ரகமான கம்யூனிஸ்டுகளாகி விட்டார்கள். இத்தகையர்களிடம் பள்ளி நாட்களில், அவ்வளவு நீளமான கார் சந்தில் திரும்புவது எப்படி?' என்று கேட்கும் ரகமானவனாக நான் மாறினேன். வளர்ந்த பிறகு எனது எழுத்தியக்கமும் எழுத்துலகத்து கம்யூனிஸ்டுகளின் அபத்தவாதங்களை இதே விதமாக விசாரிக்கும் இயக்கமாக வளர்ந்தது என்பது ஒருபுறமிக்க, அன்று பள்ளி நாட்களில் என்னைச் சுற்றி முளைத்த குட்டிக் கம்யூனிஸ்டுகள் ஒவ்வொருவருமே பணக்காரக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். எனது குடும்பம் ஏழைக் குடும்பம் என்படு மட்டுமல்ல, ஆழ்ந்த சிக்கல்களும் வன்முறை நிறைந்தவர்களது உபாதைகளும் நிறைந்த சூழலைக் கொண்டிருந்தது. இருப்பினும் இதனூடே எனது தாயாரின் நுட்பமான குணாம்சங்கள் பரிகார அம்சமாக விளங்கி இருக்கின்றன. மார்க்ஸீயக் கோட்பாடுகளில் ஏதும் ஆழமான இருந்திருந்தால் நான்தான் கருவிலே திருவுடைய கம்யூனிஸ்டாகி இருக்க வேண்டும்.
பள்ளிக்கூடத்துக் குட்டிக் கம்யூனிஸ்டுகளையும், தொடர்ந்து எழுத்துலகத்தில் தெரிய வந்த கம்யூனிஸ்டுகளையும் தூக்கிச் சாப்பிடக் கூடிய கம்யூனிஸ்டாகி இருக்க வேண்டும். எனது சூழலை பொருளாதாரக் கோட்பாட்டின் மூலம் சந்திப்பதற்கான தண்டால், பஸ்கிகளில் நான் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் அன்றும் சரி, இன்றும் சரி, கம்யூனிஸ உபாஸனையை நான் அதன் கோட்பாடுகளின் மூலம் மட்டுமின்றி அதனை உபாஸிப்பவர்களை அவதானிப்பதன் மூலமும் கூடத்தான் கணித்திருக்கிறேன். வன்முறைக் குணத்தை மனிதாபிமானம் என்று மாய்மலம் பண்ணுகிறவர்களும், அப்பட்டமான சுயலாப வேட்கைகளை சோஷலிஸ லட்சியம் என்று திருகுதாளம் செய்கிறவர்களும், தரமற்ற எழுத்தை முற்போக்குப் படைப்பு என்று திரித்துக் காட்டுகிறவர்களும் மலிவதற்கு கம்யூனிஸ இயக்கம் இடம் தந்திருக்கிறது. இதன் விளைவாக, இந்த இயக்கத்தின் வழிமுறைகளையே பிரதிபலிக்கிற எதிர் இயக்கங்கள் ஜனித்தன. பொது வாழ்வும் கலாசார வாழ்வும் நீதியுணர்வு செம்மை, தரிசனப் பண்பு ஆகியவை ஏதுமற்ற கீழ்மைக் குணங்களின் பலமாகின.
என்னுடன் சேர்ந்த அன்று தமிழுலகின் கம்யூனிஸ இயக்கங்களில் உள்ள குறைபாடுகளைத் தங்கள் உபாயங்களைத் தாக்கியவர்களது இயக்கங்கள் இன்று அதே குறைபாடுகளைத் தங்கள் உபாயங்களாகக் கொண்டுவிட்டன. இதன் காரணம் ஜீவிதப் போராட்ட நியதிகளுக்கு இவை ஆட்பட்டவைதான். 'உயிரோடு இருப்பதற்காக எதுவும் செய்யலாம்,' என்ற ரகமான மிருக நோக்கம் உள்ளவர்கள் நீதி, செம்மை, தரிசனம், ஆகிய நுண்ணிய மனித நோக்கங்கள் உள்ளவர்களாக தங்களை ஸ்தாபிக்க முயன்றமைதான். இந்நிலையின் விடம்பனம், சமரஸங்களாகவும் ஸ்தாபன வலுவிற்கு முக்கியத்துவம் தருவதன் மூலமும் இன்று வெளிப்பட்டு பவனி வந்து கொண்டிருக்கிறது.
இன்றைய சீரிய தமிழிலக்கிய உலகில் எனது குரலுக்கு மேற்படி விடம்பனத்திலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு தொனி இருப்பதை உணர்கிறவர்கள் உள்ளனர். இந்தத் தொனியைக் காப்பாற்றிய எனது அந்தரங்க சக்தி ஜே கிருஷ்ணமூர்த்தியால் போஷிக்கப்பட்டமையை அவர்கள் நிச்சயம் அறிய வேண்டும். பிரசுர சாதனங்கள் மூலம் நான் வெளிப்படு முன்பே ஜே கிருஷ்ணமூர்த்தியின் The First and Last Freedom எனக்குக் கிடைத்தமை இதில் முக்கிய விஷயமாகிறது. இருந்தும் நான் எனது கட்டுரைகளில் அவரது பெயரைக் குறிக்பிடாமல் நீண்ட காலங்களாகத் தவிர்த்து வந்திருக்கிறேன். இதன் காரணம் நான் அவரைப் பின்பற்றியவன் அல்ல என்பதுதான். எனக்கு இயற்கையாக இருந்த சில விசேஷ குணங்கள் உண்மையில் காப்பாற்றப்பட வேண்டிய அபூர்வத் தன்மை உள்ளவை என்பதுதான் முதன்மையாக அவரது நூல்களிலிருந்த நான் பெற்ற போஷனை.
இயற்கை அழகில் லயித்தல், எனது சுபாவ சக்திக்கும் விருப்பத்துக்கும் ஏற்ற கலையுலகை நாடதல் என்பவை இந்தக் குணங்களாகும். சூழலின் அழுத்தமும் ஆலோசகர்களும் என்னைத் திருத்த முயன்றவர்களும் இந்த எனது போக்குகளை பலவீனப்படுத்தி விடாதபடி அன்று உதவியவர் ஜே கிருஷ்ணமூர்த்திதான். இதற்கும் மேலே போய், பால்ய வயதில் சமூக மரபுகளினது கெடுபிடிகளின் விளைவாகப் பிறக்கக்கூடிய குற்ற உணர்வு என்ற விபரீதமான பின்னணி எதுவும் பிறந்து விடாமலும் அவரது போஷனை காத்திருக்கிறது. 'இது நல்லது, அது கெட்டது' என்ற பிளவுபட்ட ம஧னொபாவத்தின் கொடுங்கோல் என் மனசில் எப்போதுமே வலிமையற்றுத்தான் இயங்கி வந்திருக்கிறது. இதற்கும் ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தியை நான் காரணம் காட்டலாம்.
உண்மையைத் தேடுதல், ஆத்மானுபவத்தை உத்தேசித்தல் அகியவற்றை முக்கியமாக்குகிறபோது, உலகையும் இயற்கையையும் சுபாவசக்திகளையும் இதன் விளைவாகச் செயலூக்கத்தையும் மனம் முக்கியமாகக் கொள்வதில்லை. இவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் தராவிட்டால் மனசின் நுட்பமான உணர்வுகள் மழுங்கிவிடும். இந்த ஆபத்து எனக்கு ஏற்படாதவாறு ஜே கிருஷ்ணமூர்த்திதான் காத்திருக்கிறார். ஏனெனில் எழுத்துலகினுள் நுழையும் தறுவாயில் சந்நியாஸம் வாங்கிக் கொள்கிற நோக்கமும் எனக்கு இருந்திருக்கிறது. சந்நியாஸ மதிப்பீடுகள் உணர்வுகளை மழுங்க அடித்துக் கொன்றுவிடுகிற குணத்தைக் கொண்டவை. இது விஷயமாக ஜே கிருஷ்ணமூர்த்தி தீவிரமான கருத்துக்களை வெளியிட்டடிருக்கிறார். உணர்வுகளைக் கொல்கிற மத மரபுகளையும், அனுஷ்டானங்களையும், மதிப்பீடுகளையும் மிகுந்த வலிமையுடன் சாடி நொறுக்கிவிடுகிற சக்தி அவருடைய கருத்துக்களுக்கு உண்டு.
உணர்வின் பரிபூர்ணமான சுதந்திர நிலையிலேயே அது தனது குழந்தைமைக்குத் திரும்ப முடியும். விருப்புமற்று வெறுப்பு மற்ற புத்துணர்வே இந்த குழந்தமை. இந்தப் புத்துணர்வுதான் உள்ளதை உள்ளபடி தரிசிக்க உறுதுணையாகும். உணர்வுக்கு மரபுகள் இடும் தளைகள், உள்ளதை உள்ளபடி தரிசிக்க உதவாதவை. இந்த மரபு பழையதோ, புதியதோ என்பதல்ல பிரச்னை. உள்ளது என்பது இப்போது மனம் கொள்ளும் தாகங்களும் எதிர்ப்புகளும் அனுதாபங்களும்தான். இந்நிலையில் உழன்றபடியே இதைத் தாண்டி உள்ள ஏதோ ஒன்றை லட்சியமாகக் கொள்வதென்பது இப்போது 'உள்ளது' எதுவோ அதனை தரிசிப்பதனின்றும் தப்புவதாகிவிடும். இப்போது உள்ளது தாகம். எவ்வித முன்னபிப்பிராயமும் அற்ற பரிவுடன் மெளனமாக இதைப் பார்த்தால்தான் முக்கியமானது. இந்தப் பார்வையில் நிச்சலன நிலை மட்டும் உண்டு. அதாவது பார்க்கப்பட்டதை விரும்பாலும் வெறுக்காமலும் அது இத்தகையது என்று சிந்திக்காமலும் 'சும்மா' பார்ப்பதே இது. மரபு வசப்பட்ட உள்ளம், அரசியல் ரீதியான உள்ளம் எதுவும் பார்க்கப்பட்ட தாகத்தினை, ஆராயவோ அபிப்பிராயம் சொல்லவோ ஏற்கவோ மறுக்கவோதான் செய்யுமே அன்றி, சும்மா பார்த்திருக்காது. எனவே தாகங்கள் மேலும் சலனங்களாகத் தொடர்கின்றன. மனசின் சலனம் என்பது மரபினாலும் பழக்கத்தினாலும் சூழலினாலும் உருவாக்கப்பட்ட மனக் கட்டமைப்புகளின் விளைவுதான். 'உண்மை' என்ற ஏதோ ஒன்றை லட்சியமாக்குகிறபோதும் கூட பழைய அல்லது புதிய கட்டமைப்பு ஒன்றுக்குத்தான் மனம் வசப்படுகிறது. நேற்று அனுபவித்ததையே மீண்டும் மனம் அசைபோடுகிறபோதுகூட, நாம் நமக்கு நாமே உருவாக்கிய ஒரு மனக் கட்டமைப்புக்கு வசப்படுகிறாம். இந்த அமைப்பைக் கொண்டு இப்போது எழும் மனப் பிரச்னையான தாகம், கோபம் முதலியவற்றைச் சந்திக்கிறோம். இது குழந்தைமையுடன் தன்னைத்தானே பார்ப்பதாகாது.
ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தியின் இந்த அணுகுமறை ஒரு மார்க்கமல்ல. ஏனெனில் 'உண்மை என்பது மார்க்கங்களற்றது,' என்பதே அவரது அடிப்படைச் செய்தி. மேலே சொல்லப்பட்டிருக்பதன் தாத்பர்யம் இதுதான். இதனை அவர் எண்ணற்ற கோணங்களில் இருந்து வெளிப்படுத்தி உள்ளார்.
சரி, இப்படி தனது தாகங்கள் முதலியவற்றை அவதானிப்பதால் என்ன லாபம்?
இந்தக் கேள்வியே தாகங்களை அவற்றின் தளத்தில் ஒரு பிரச்னையாகக் காணாத மனசில்தான் ஜனிக்கும். தாகங்களை பிரச்னைகளாக, அவதானத்துக்குரிய இயற்கை வடிவுகளாகக் காண வேண்டுமானால் மனசிற்கு மென்மையும் வீரியமும் இருந்ததாக வேண்டும. தாகங்களை அவதானிப்பதால் எதோ லாபம் கிடைக்கும் என்று புறப்பட்டால், அந்த லாபத்தைப் பற்றிய தாகமாக மற்றைய தாகங்கள் மாற்றியமைக்கப்படும். தாகம் என்ற மனநிலை இவ்விதமாக தற்காப்படைந்த விடும். அந்த ஏதோ ஒரு லாபத்துக்கான தாகம் என்ற நிலையில் மனசின் சுகதுக்கங்களும் விருப்பு வெறுப்புகளும் அமையும். இதுவே உலகைப் பிளவுபடுத்தும் உன்னத லட்சியங்களினது மோதல்களாக வடிவெடுக்கிறது.
இதனால்தான் 'உண்மைக்கு மார்க்கம் இல்லை' என்கிறார் ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி. ஏனெனில் மார்க்கம் ஒரு லட்சியத்திற்குச் செல்லும் பாதையாகும். லட்சியமாகக் கொள்ளப்படும் எதுவும், மனசினது தாகம் பூணும் வெளிவேஷம்தான். லட்சியத்தை விட்டுவிட்டால் தாகம் தாகமாகவே நிற்கும். 'சிலுவைப் போர்' என்பது லட்சியமாக உருமாற்றப்பட்ட வெறும் போர்தான். இதில் சிலுவை என்ற லட்சியாம்சத்தை அகற்றினால்தான் இது வெறும் போர் என்று புலனாகும். இதே போன்று உலக சரித்திரத்தில் எண்ணற்ற ரணகளங்களாக லட்சியம் நியாயமடைந்துள்ளது. இந்த இயக்கத்தின் சுனை, ஒவ்வொரு தனிமனித உள்ளமுமே என்கிறார் ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி. இதனால்தான் தனது தாகங்களையும் விருப்பு வெறுப்புகளையும் அவதானிப்பதால் என்ன லாபம் என்ற கேள்வி பாரதூரமான அளவுக்குத் தவறானது. இங்கேதான் குழந்தைமையுடன் எவ்வித லாபநோக்குமற்று தன்னைத்தானே அவதானிப்பது என்பது விரிவடையும். இவ்விதம் தன்னைத் தானே அவதானிப்பதென்பதும், இயற்கையை உலகை, வாழ்வை அவதானிப்பதுவும் ஒரே கதியில் நிகழ்பவை.
ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி முதன்மையாக இயற்கையை அவதானிக்கும் கலையினையே தமது செய்திக்கு அடித்தளமாக்குகிறார். 'உண்மையைத் தேடி' அவரிடம் போகிறவர்கள் இதைப் பெரும்பாலும் உணர்வதில்லை. ஆனால் இயற்கையுடன் கொள்ளும் உறவு, ஒரு வகையில் அந்தரங்கத் தளம் ஒன்றில் ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தியினது விகாஸம் ஒன்றுடனேயே கொள்ளும் உறவாகக் கொள்ளத் தக்கதுதான். அவருடன் எவ்வளவுக்கு ஒருவர் நெருங்கிப் பழகி இருந்தாலும் சரி இயற்கையுடன் பழகாதவராயிருந்தால் அந்த ஒருவர் ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தியுடனும் உறவு பூணவில்லை என்றதான் ஆகும்.
நான் ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தியை 1970 - 71 வாக்கில் ஒரு சில நிமிஷங்கள் சென்னையில் சந்தித்துப் பேசி இருக்கிறேன். அவருடன் அதிகம் பழகுவது முக்கியமற்ற சில்லறை விஷயமாகத்தான் எனக்குத் தோன்றி வந்திருக்கிறது. இருந்தும், நான் என்னை அவதானிக்கும் கலையில் ஈடுபட்டமையிலேற்பட்ட வீரிய ஏற்ற இறக்கங்களுக்கேற்ப அவருடன் எனது உறவும் பல்வேறு ரஸ பேதங்களைக் காட்டி வந்திருக்கிறது. 'பிறருக்கும் எனக்கும் இடையே யாரும் வர முடியாது,' என்று அவர் உறுதியாக்க கூறுவதனை நான் இவ்விடத்தில் ஸ்தாபிக்க விரும்புகிறேன். 'உண்மையான ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி, உலகப்பிரசித்தி பெற்ற ஒரு சரீர வடிவம் அல்ல' என்பதை உணர்வது இதற்கு அவசியம். நமது கவனம் விழாத திசையில் தனது கவனத்தைச் செலுத்துவதன் மூலம் நம்முடனேயே உறவு கொள்ள நாடுகிற ஒரு அபூர்வ சக்தி என்றுதான் அத்தகையவரைக் கொள்ள வேண்டும். இதை உணர்கிறவருக்கும் அவருக்குமிடையில் எவரும் வரமுடியாதுதான்.
(ஜனவரி - மார்ச்சு 1991ல் நவீன விருட்சம் இதழில் பிரசுரமான கட்டுரை)


4.11.08

மொழி பெயர்ப்புக் கவிதை

சீன மூலம் : யான்யி

நான் விழித்துக்கொண்ட போது

மூன்று பகல் மூன்று இரவு கடும் போருக்குப் பின்

ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் அமிழ்ந்தேன்

நான் விழித்துக்கொண்டபோது

சட்டென்று ஒரு உருவம் கடந்ததைப் பார்த்தேன்

ஒரு பெண் என்பது வெளிப்படை

அவள் பின்னலின் முடிவில் சிகப்புக் கம்பளி ரிப்பன்

என் தங்கையின் அப்பட்டமான வடிவமாகத் தெரிந்தாள்

எவ்வளவு மோசம் நான் அவளைச் சரியாகப் பார்க்காதது

நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து தூசியைத் தட்டினேன்

எங்கே போயிற்று என் சட்டையில் இருந்த புல்லட்டின் துளை?

ஒரு ஜதை புதிய கருப்புக் காலணிகள் என் காலடியில்

ஒரு பளிச்சிடும் வேறுபாடு என் பழைய வைக்கோல் செருப்புடன்

பாருங்கள் அற்புதமான தையல் வேலையை

காலணிகள் எனக்கும் பொருத்தமாய், லகுவாக,செளகரியமாக

நன்றி உணர்வுடன், அவற்றை உற்றுப் பார்த்தேன்,

அந்தப் பெண்ணின் உருவம் என் கண்முன் பளிச்சிட்டது


(நவீன விருட்சம் ஏப்ரல் - ஜூன் 1991 - ம் இதழில் வெளிவந்த கவிதை)

1.11.08

பூனைகள் பூனைகள் பூனைகள் - 1




3.



கல்யாணராமன்



பூனையை முன் வைத்துக் காதலியுடன் ஒரு சம்பாஷணை


அன்புற்குரியவளே!


பூனையை விட்டு விடு


நீ விரித்த வலையில்


மனம் தப்பி தலைக்குப்புற


மீள முடியாமல் விழுந்துபோன


உன்னடிமை சொல்கிறேன்


தயவுசெய்து


பூனையை விட்டுவிடு



நீ வைத்து விளையாட


வாலிபப் பொம்மைகள் ஆயிரம் இருக்கின்றன


நீ வீசும் புன்னகைக் காற்றில்


வானுயரம் குளிர்ந்த பறக்க


வயசாளிப் பலூன்கள்


கோடிக்கணக்கில் காத்துக் கிடக்கின்றன


வழக்கம்போல்


அவர்களோடு விளையாடிக்கொள் நீ


பாவம்


இந்தப் பூனையை விட்டுவிடு


பூனையோடு விளையாட உனக்குத் தெரியாது


சந்தோஷமானால்


ஆரத் தழுவிக் கொஞ்சுவாய்


கோபம் கொண்டாலோ


சோறே போடாமல் வதைப்பாய்



அன்பிற்குரியவளே!


பூனையோடு பழகும் திறனோ


சிரித்துச் சிரித்து விளையாடும் கலையோ


சுட்டுப் போட்டாலும் வராது உனக்கு


தயவுசெய்து


பூனையை விட்டு விடு


இருகரங்களாலும் அள்ளியெடுத்து


மூச்சுக் காற்று முட்ட முட்ட


மார்போடு அணைத்துக்கொள்ளத் துடிக்கும்


பயங்கரமான உனது அன்பை


ஒரு சிறு சீறலுமற்று


அப்படியே தாங்கிக்கொள்ள


உணர்ச்சி கெட்ட


வெறும் ஜடமல்ல அது


திறந்து கிடக்கும் சமையலறையில்


நீ உறை குத்தி வைத்த பாலை


குடித்துத் தீர்க்கும் பரபரப்பில்


தவறுதலாய்


உன் வீட்டுக் குவளையை


உருட்டி விட்ட குற்றத்திற்காக


நீ சினந்தால் அதற்கு வலிக்கும்


வலித்தால் அது கத்தும்


சிலவேளைகளில்


தன் கூரிய நகங்களால்


பட்டுப் போன்ற உன் மேனியைப்


பிராண்டியும் விடலாம் அது


ஆதலினால்


என் அன்பிற்குரியவளே!


பூனையை விட்டுவிடு


உன்பிடி நழுவித் தப்பியோடும் பூனையைப்


பாற்சோறு தின்ன வைப்பதற்காகக்கூட


இனித் துரத்தாதே


வேண்டாம்


நீ பின்னிய அன்பு வலையிலிருந்து


அதை விடுவித்து


கட்டுக்கடங்காத அதன் சுதந்திரத்தை


தயவுசெய்து


அதனிடமே விட்டுவிடு, நீ.