28.2.09

பூனைகள் பூனைகள் பூனைகள் பூனைகள்......





த.அரவிந்தன்


பூனையின் உலக இலக்கியம்---------------------------------------------------


எலி சாப்பிடாத


ஒரு பூனையை எனக்குத்தெரியும்



வீட்டிற்கு வரும்


லியோடால்ஸ்டாய், அன்ரன் செக்கோவ், பியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கி


காப்ரியேல் கார்ஸியா மார்க்வெஸ், ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே


மரீயாலூயிஸு பொம்பல், மார்கெரித் யூர்ஸ்னார்,


இஸபெல் அலெண்டே, நவ்வல் அல் ஸுதவி


நதீன் கோர்டிமர், ஆல்பெர் காம்யூ, ஆஸ்கர் ஒயில்ட் - எனச்


சகலரின் எழுத்தையும் படிக்கும்



மழையில் நனையும்


ஒரு பூனைக்குட்டி மீது


பரிதாபம் கொள்ளும் பெண் பற்றி


எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வே எழுதிய


'மழையில் பூனை'* சிறுகதையை


ஒருகுளிர்காலத்தில் சொன்னதிலிருந்து


அந்தப் பூனைக்குக் கட்டுப்படாத


பூனைகளே இல்லையாம்


உச்சிவெயில் ஒழுகிக்கொண்டிருந்த


சன்னலோரம் ஒருநாள்


சினுவா ஆச்சிபி "சிதைவுகள்' நாவலின்


இருபதாம் அத்தியாயத்தைப்


படித்துக் கொண்டிருந்தபோது


எதேச்சையாய் அதனிடம் கேட்டேன்:


'திருட்டுத்தனமாய் நீ எலிகளைச் சாப்பிடுகிறாயாமே'



வீட்டிற்கு வருவதையே நிறுத்திவிட்டது.


* தமிழில்: திலகவதி

27.2.09

மொழிப்பெயர்ப்புக் கவிதைகள்




டேவிட் சட்டன்


கம்ப்யூட்டர் அறை, நடு இரவு


குகையின் சில்லிப்பாய்க் காற்று......


இரண்டு மேலங்கிகளாவது இங்கே வேண்டும்.


பருவகாலங்களில்லை, வேறுபாடுகளுமில்லை.


சுவர்களின் ரீங்காரமே இரவிலும் பகலிலும்.


அலமாரி அடுக்குகளில் ஏறி வீழ்கிறது


வெள்ளோட்டுக் கூரையின் வெளிச்சம்.



எல்லாமே இங்கு நிழலின்றிச் சுதந்திரமாயுள்ளன.


சந்தேகமின்மையின் இருப்பிடம் இதுவே


இங்கேதான் நான் வாசம் புரிகிறேன்


கட்டளைக்கிணங்கும் அசரீரிகளினிடையில் இயக்கி


பாதுகாப்பாய் உணர்கிறேன்


இந்தத் திரையைப் பார்த்து


நடுநிசியின் குழிந்த கண்களுடன் குறிப்பெடுக்கத் தாமதிக்கையில்


உடனே தோன்றுகிறது


பசுமைத் தீயில் ஒளிரும் எழுத்தாகக் காவியத்தின் பதில்


'ஆரம்பி'


இதன் சமாச்சாரங்களெல்லாம் எனக்குப் புரியும்


ஆணையிடுகிறேன்.


இந்த விசித்திர விலங்குகள் புர்ரிட்டுக்கொண்டு அடிபணிகின்றன.


அர்த்தமற்ற ஆனால் அழகான இவற்றை


வசப்படுத்த எனக்கு 15 ஆண்டாயிற்று.


சுண்டெலி சமைத்த, நேர்த்தியான தர்க்க வளைகளாய்


எலித்தன்மையுடன் ஓடும் போட்டித்திறனால்


கட்டுப்பட்ட இதன் உட்புறத்தில்


பிரமிக்கிறது குறிகளின் மின்சாரம்.


வீடு செல்லும் நேரம்.....வெளிப்பக்கத்தில் குறியிடல்...


காவல்காரனுக்கு 'நல்லிரவு' வாழ்த்து.


கொடூரமான வெளிப்புற இருட்டு.


மங்கிய நிலவின் வெள்ளித் தீவிரத்தை


அலங்கோலப் படுத்தும் முரட்டு அந்தகாரம்.


உயர எழுந்த பெருத்த மேகங்கள்


காலியான நடைபாதைகளில் நடந்து


கட்டுப்பாடற்ற காற்றின் தாக்குதல்களில் சரணடைகிறேன்.


உள்முகத்தின் பின்னே -


எதிர்காலத்தின் கருத்த பூட்ஸ்களில்


இளகியோடுகின்றன, மனதின் உறைபனித் துகள்கள்.


மூலம் : ஆங்கிலம்


தமிழில் : கால. சுப்ரமணியம்



நவீன விருட்சம் இதழ் 6 - OCTOBER - DECEMBER 1989

25.2.09

மொழிப்பெயர்ப்புக் கவிதைகள்





எம் கோவிந்தன்


நானும் சைத்தானும்


தேவனுக்குரியதை தேவனுக்கும்


தேசத்திற்குரியதை அதற்கும்


தர நான் முன் வந்தபோது


யாரோ என் முன் வந்து சொன்னான்


'எனக்குரியதை கொடு'


'யார் நீ' என்றேன்


'தெரியாதோ சைத்தானை' என்றான்


'கேட்டுக்கொள்


என்னுடையவை எல்லாம் எனக்குத்தான்


என்பதே இன்றுமுதல் என் வேதம்' என்றேன்


சைத்தான் உரக்க சிரித்தான்


என்னை சிக்கென்று கட்டிப் பிடித்தான்


செவியில் மெல்ல சொன்னான்


'எனக்கு வேண்டியதைத்தான்


தந்தாய், நன்றி'


(மலையாள அறிஞர், கவிஞர் எம் என் ராயின் பிரதான மாணவராக அறிவுத்துறையிலும் மலையாள மொழியின் திராவிட மயமாக்குதலை தொடங்கி வைத்தவர் என்ற நிலையில் இலக்கியத்திலும் முன்னோடியாக திகழ்ந்தவர்)


மொழிபெயர்ப்பு : ஜெயமோகன்



நவீன விருட்சம் இதழ் 5 - JULY - SEPTEMBER 1989




இலக்கியவட்டமும் காஞ்சிபுரம் வெ நாராயணனும்

ந்தப் புத்தகக் காட்சியின்போது வெ நாராயணன் மரணம் அடைந்த விஷயத்தை அவருடைய நண்பர்கள் தெரிவித்தார்கள். வருத்தமாக இருந்தது கேட்பதற்கு. நாராயணன் வட நாட்டிற்கு பயணம் செய்துவிட்டு சென்னை திரும்பும்போது Heart Attack வந்து இறந்து போனதாக நண்பர்கள் சொன்னார்கள்..நாராயணன் காஞ்சிபுரத்தில் இலக்கிய வட்டம் என்ற பெயரில் நூறுக்கும் மேலாகக் கூட்டம் நடத்தியவர். கொஞ்சங்கூட அலுக்காமல் மாதம் ஒரு முறை பள்ளிக்கூடம் ஒன்றில் கூட்டம் நடத்துவார். கூட்டத்தில் பங்கு பெறுபவர்களுக்கு மதியம் சாப்பாடு ஏற்பாடு செய்வார். காஞ்சிபுரம் தாண்டி வருபவர்களுக்கு போக வர செலவிற்குப் பணம் தருவார்.


நான் மூன்று முறை அவர் நடத்திய கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டிருக்கிறேன். அவர் இலக்கியவட்டம் நடத்திக் கொண்டிருந்த சமயத்தில், நானும் மாதம் ஒருமுறை விருட்சம் இலக்கிய சந்திப்பு நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தேன். முதல் முறையாக அவர் கூட்டத்தில் என்னைப் பேச அழைத்தபோது எனக்குத் திகைப்பாக இருந்தது. இலக்கியக் கூட்டம் என்ற பெயரில் என்ன பேசுவது என்பது புரியாத புதிராக இருந்தது. எந்த விஷயத்தை எடுத்துக்கொண்டு பேசினாலும் என்னால் 5 நிமிடங்களுக்கு மேல் பேச முடியுமா என்பது சந்தேகமாக இருந்தது. மேலும் நான் எழுதிக்கொண்டு பேசினாலும் 5 நிமிடங்களுக்குமேல் உரையாற்ற முடியுமா? அதனால் நாராயணன் என்னைக் கூப்பிட்டபோது நான் மட்டும் வரவில்லை என்று கூறி என்னுடன் ரா ஸ்ரீனிவாஸன், கோபிகிருஷ்ணனையும் கூட அழைத்துப் போனேன். இலக்கியக்கூட்டங்களில் கலந்துகொள்வதில் பெரிதும் விருப்பமில்லாதவர் ஸ்ரீனிவாஸன், கோபிகிருஷ்ணன் என்னைப் போல் பேச வேண்டுமென்று ஆசைப் படுபவர். ஒருமுறை அவரை விருட்சம் சார்பில் பேச அழைத்திருந்தேன். அவர் அலுவலகம் போகாமல் ஒருநாள் முழுவதும் பேசுவதற்கு தன்னை தயார் படுத்திக்கொண்டிருந்தார். கூட்டத்தில் பேசி முடித்தவுடன் அவர் உடல் வேர்வையில் தொப்பலாக நனைந்து போயிருந்தது.


நாங்கள் மூவரும் காஞ்சிபுரம் சென்றோம். கூட்டத்தில் நான் பேசத் தயங்கும்போது கோபிகிருஷ்ணன் பேசுவார். அவர் தயங்கும்போது ஸ்ரீனிவாஸன் பேசுவார். நாங்கள் மூவரும் அன்று சிறப்பாகவே உரையாற்றினோம். ஏற்பாடு செய்த நாராயணன் எங்களை நன்றாக கவனித்து அனுப்பினார். நாராயணனுக்கு அபார ஞாபக சக்தி உண்டு. யார் கூட்டத்தில் பேசினாலும் அதை அப்படி திரும்பவும் சொல்லுவார்.

இரண்டாவது கூட்டம். ஞானக்கூத்தனின் கவிதைகளுக்காக நடந்தது. முக்கிய விருந்தாளி ஞானக்கூத்தன். பதிப்பாளர் என்ற முறையில் நானும் கூட சென்றேன். ஞானக்கூத்தன் பேசுவதில் வல்லவர். அவர் ஒருவரே கூட்டம் முடியும் வரை அலுக்காமல் திறமையாகப் பேசக் கூடியவர்.அன்று மதியம் வரை ஞானக்கூத்தன் பேசிக்கொண்டிருந்தார். பலர் கேட்ட வினாக்களுக்கு பதிலும் அளித்துக்கொண்டிருந்தார். வெ நாராயணனுக்கு நகைச்சுவை உணர்வு உண்டு. கூட்டம் பற்றி ஒரு sum up கொடுப்பார். அதைப் பெரும்பாலும் நகைச்சுவை உணர்வுடன் வெளிப்படுத்துவார். வெ நாராயணன் அனுப்பிய பல அழைப்பிதழ்கள் என் பார்வைக்கு இப்போது எதுவும் கிடைக்கவில்லை. சிலசமயம் அந்த நகைச்சுவையை ரசிக்க முடியும். எந்த லாபமுமின்றி இலக்கியக் கூட்டம் நடத்த முடியுமென்ற நாராயணனின் வெறி எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும். நானும் அப்படித்தான் என்றாலும் நாராயணனை என்னால் தோற்கடிக்க முடியவில்லை.

மூன்றாவது கூட்டத்திற்கு நான் என் அலுவலக நண்பரான ராஜன் பாபுவுடன் சென்றேன். காலச்சுவடு பற்றிய கூட்டம். அந்தக் கூட்டம் பரபரப்பான கூட்டமாக மாறிவிட்டிருந்தது. அடிதடி சண்டையே வந்துவிடும் போலிருந்தது. அக் கூட்டத்திற்கு சுந்தர ராமசாமியும், கண்ணனும் வந்திருந்தார்கள். நவீன விருட்சம் இதழ் ஒன்றை சுந்தர ராமசாமியிடம் கொடுத்தேன். இதழைப் பார்த்த சுந்தர ராமசாமி அதில் விஸ்வம் வரைந்த அசோகமித்திரன் படம் சரியில்லை என்று குறிப்பிட்டார். காலச்சுவடு இதழைப் பாராட்டும் கூட்டமாக மாறாமல் அதை இகழந்து பேசும் கூட்டமாக அது மாறிவிட்டது. மேலும் கூட்டம் குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் முடிவுக்கு வராமல் இருந்தது. நாராயணனுக்கே அக் கூட்டம் போகும் விதம் பிடிக்காமல் இருந்திருக்குமோ என்று தோன்றியது. எனக்கு அவசரமாகக் கிளம்ப வேண்டும்போல் தோன்றியது. ராஜன்பாபுவும் அவசரப்பட்டார். காலச்சுவடு குறித்து நான் எழுதிய கட்டுரையை அவசரம் அவசரமாகப் படித்தேன். பின் நான் நாராயணனிடமிருந்து விடைபெற்று சென்றேன். வழக்கம்போல் நாராயணன் கூட்டம் முடியும்போது விருந்தாளிகளுக்கு போய்வருவதற்கான செலவை கொடுக்கமாலிருக்க மாட்டார். அந்த முறை அவர் கொடுக்கவில்லை. நல்லகாலம் விருட்சத்திற்கு அதுமாதிரியான கூட்டம் ஒன்றும் நடத்தப்படவில்லை.

சென்னை வரும்போது ஏன் கூட்டத்திற்குப் போனோம் என்று தோன்றியது. அன்று காலைதான் எழுத்தாளர் காசியபன் மனைவி இறந்து விட்டார். தகவல் சரியாகத் தெரியவில்லையால், நான் போய்ப் பார்க்கமுடியாமல் போய்விட்டது. நான் எப்போதுமே என் அனுபவத்தைத்தான் பெரும்பாலும் கதையாக எழுதுவேன். கூட்டம் போய் வந்த அனுபவத்தை சுண்டுவிரல் என்ற பெயரில் ஒரு கதை எழுதினேன். அதைப் படித்த வே நாராயணன் ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தார். 'உங்களுக்கு வழிசெலவிற்குப் பணம் கொடுத்ததாக ஞாபகம்' என்று எழுதியிருந்தார். நான் இல்லை என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். என் கடிதம் பார்த்தவுடன் உடனே பணம் அனுப்பிவிட்டார். இதை நான் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. பொதுவாக இலக்கியக் கூட்டம் நம் control ல் வராது. சண்டை வருவதற்கான வாய்ப்பும் அதிகம். அதனால்தான் முதன் முதலில் நான் இலக்கியக் கூட்டம் ஆரம்பிக்கப் போவதாக அறிவித்தவுடன், பிரமிள், it is dangerous என்று கடிதம் எழுதியிருந்தார். எனக்கு அது முதலில் புரியவில்லை. ஆனால் சண்டை நடந்தாலும் இலக்கியக் கூட்டம் மூலமாக எழுத்தாளர்களைப் பார்க்க முடிகிறது. நானும் விருட்சம் சார்பில் 3, 4 ஆண்டுகள் கூட்டம் நடத்தி நிறுத்திவிட்டேன். வெ நாராயணனும் தொடர முடியாமல் நிறுத்திவிட்டார். ஒவ்வொரு முறை நான் காஞ்சிபுரம் போனால் வெ நாராயணனைப் பார்க்காமல் இருக்க மாட்டேன். அவர் வீட்டிற்கெல்லாம் சென்றிருக்கிறேன். அவருடைய ஆர்வத்தை என்னால் மறக்க முடியாது. வெ நாராயணனுக்குப் பிறகு திரும்பவும் இலக்கிய வட்டத்தைத் துவங்கப் போவதாக அவருடைய நண்பர்கள் குறிப்பிட்டார்கள். புத்தகக் காட்சியின் போது அவருடைய நண்பர்கள் வெ நாராயணனிடமிருந்து பலர் புத்தகங்களை (இலக்கிய கூட்டம் நடக்குமிடத்தில் பல பதிப்பக நண்பர்களிடமிருந்து புத்தகங்களை வாங்கி விற்பனைக்கு வைக்கும் பழக்கம் அவருக்குண்டு) கடனுக்கு வாங்கிக்கொண்டு பணம் கொடுக்காமல் போனதைப் பற்றி குறிப்பிட்டார்கள். கேட்க சற்று வருத்தமாக இருந்தது.

22.2.09

பூனைகள் பூனைகள் பூனைகள் பூனைகள்......




8

பூனை........

காசியபன்

எங்கிருந்தோ ஓடி வந்து

என்னுடன் குடியிருந்த

அழையாத விருந்தே

எங்களில் ஒன்றாகி

இங்கிதோ என்னைப் புல்கி

அன்பிலொன்றி நிற்கின்றாய்.

பொன்வெள்ளி பகட்டும்

பஞ்சுரோம மார்தவமும்

கண்களில் குறும்பும்

பேசாத பேச்சும்

கேட்காத கேள்வியும்

மெளனம் மெளனத்துக்கு

விடை கொடுக்க

அந்தரங்க இரகசியங்கள்

மின்னாக கலக்கும்

உன் குழந்தை முகத்தூய்மையில்

காலம் தரும் ஞானமெல்லாம்

கண்டு வியக்கின்றேன்

உன் பூனை நடையினிலே

சலனத்தின் தத்தவமும்

வாலின் நெறியினிலே

வாழ்க்கையின் கதியும்

வண்ண வேற்றுமையிலே

பிரபஞ்ச பிரிவுகளும்

நன்றாக உணருகின்றேன்

அடுக்களை பாலும்

படுக்கையறை கரப்பும்

கலவறை எலியும்

மரத்து ஓணானும்

நீயும் நானும் போல

உன் நெடுநாளையத் தொந்தம்

நேற்றின்று வந்ததன்று.

மொழிப்பெயர்ப்புக் கவிதைகள்




சுக்வீர்


வண்ணங்கள்


வண்ணங்கள் சாவதில்லை

அவை கரைந்து விடுகின்றன

அல்லது அடித்துக்கொண்டு போகப்படுகின்றன

அல்லது பூமியின் அந்தகாரத்தில்

விதைக்கப்படுகின்றன.


வண்ணங்கள் மலர்களாக மாறுகின்றன

மேகங்களின் ஒளிர்ந்து

உதடுகளில் புன்னகை பூக்கின்றன

கண்ணீரைப் பெருக்கி

ஒளியை ஈன்றெடுக்கின்றன

வண்ணங்களாகிய நாம்

வண்ணங்களை உருவாக்கும் நாம்

வாழ்க்கையை

நம் முதுகுகளில் சுமந்துகொண்டோ

நம் பின்னால் இழுத்துக்கொண்டோ

நம் சிறகுகளில் அலைந்துகொண்டோ

இங்கு வந்து சேர

நூற்றாண்டுகளைத் தாண்டியிருக்கிறோம்.


இருள் முதல் ஒளிவரை உள்ள

எல்லா வண்ணங்களுமான நாம்

பல தடவைகளில்

அடித்துக்கொண்டு போகப்பட்டு

மறுபடியும் பிறந்திருக்கிறோம்

இன்றும்

காலத்திரையை வண்ணங்கொண்டு தீட்டுகிறோம்


அனாதிகாலத்தொட்டுப் பிறந்து வரும் நாம்

வாழ்க்கையின் அமுதைக் குடித்ததால்

இன்றும்

நஞ்சுடன் கலந்த வாழ்க்கையமுதைச்

சுவைக்கிறோம்

கனவுகளை உருவாக்குகிறோம்

மூலம் : பஞ்சாபி

(ஆங்கில வழி தமிழில் - மேலூர்)

நவீன விருட்சம் இதழ் 5 - JULY - SEPTEMBER 1989

(சுக்வீர் (1925) நாவல், சிறுகதை, கவிதை இத்துறைகளில் பஞ்சாபி மொழியில் சிறந்து விளங்குகிறார். நான்கு கவிதைத்தொகுதிகள் வெளிவந்துள்ளன. நாற்பத்தைந்து நூல்களுக்கு மேலாக பஞ்சாபியில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். அவரது கவிதைகளும் கதைகளும் ஆங்கிலத்திலும் வேறு பல இந்திய, அயல்நாட்டு மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன)

20.2.09

மொழிப்பெயர்ப்புக் கவிதைகள்

சுக்வீர்

நடத்தல்

நான் நடக்கிறேன்

என் கால்களால் அல்ல

கண்களால் -

சாலைகளையும் தெருக்களையும்

இதயத் தொகுதிகளையும்

இரவின் இருளையும்

கடந்து செல்கிறேன்

சுற்றிலும்

மக்களின் காடு

என் கண்களின் துணையோடு

அதைக் கடந்து செல்கிறேன்

கண்களுக்கே

அதனூடு செல்லும் திறன் உண்டு.

என் கால்கள் களைத்துவிட்டன

மிகவும் களைத்துவிட்டன

ஆனால்

நான் நடந்துகொண்டேயிருக்கிறேன்

மக்கள் கூட்டங்களில் சிக்குண்டு

நான் முன்னேறிப் போகிறேன்

என்றாலும்

இதயங்களின் வலி என்னும்

எல்லையைக் கடக்க

என்னால் முடியவில்லை

நான் நடக்கிறேன்

என் கால்களால் அல்ல

கண்களால்-

ஒரு நீண்ட பயனம்


மூலம் : பஞ்சாபி
(ஆங்கில வழி தமிழில் - மேலூர்
)


நவீன விருட்சம் இதழ் 5 - JULY - SEPTEMBER 1989


18.2.09

மொழிப்பெயர்ப்புக் கவிதைகள்




சார்லஸ் போதலேர்


கேரளக் கன்னிக்கு


உன் பாதங்கள் உன் கைகளைப்போல்


மென்மையானவை.உன் இடை மிக அழகிய


வெள்ளைக்காரப் பெண்ணையும் பொறாமையுறச் செய்யும்


சிந்தனைமிக்க கலைஞனை உன் சரீரம் வசீகரிக்கும்.


வெல்வட்டுப் போன்ற உன் கண்கள்


உன் மேனியை விடக் கரியவை.


நீல மேகங்களும் புழுக்கமும் நிறைந்த


உன் தாய் நாட்டில் உன் முதலாளியின்


புகை பிடிக்கும் குழாயைப் பற்ற வைத்து


பாத்திரங்களில் நீரை நிரப்பி


வாசனைத் திரவியங்கள் கலந்து,


தொல்லை தரும் கொசுக் கூட்டங்களைப்


படுக்கையினின்றும் விரட்டியடித்து,


புலர்ந்து புலராப் பொழுதில்


அத்திமர இலைகளின் வழி


காற்று இசை எழுப்பும்போது


அங்காடியில் அனாசிப் பழமும்


நேந்திர வாழைப்பழமும் வாங்குகிறாய்.


நாள் முழுவதும் நீ விரும்புகிற இடத்துக்கெல்லாம்


வெறுங்காலுடன் சென்று


மறந்துபோன பழம் பாடல்களை


மனதுக்குள்ளேயே முணுமுணுக்கிறாய்


மேற்கே சூரியன் தன் சிகப்புச் சட்டையோடு


சாயும்போது கோரைப்பாயில் நீயும்


மெதுவாகத் தலை சாய்க்கிறாய்


மிதக்கும் உன் கனவுகளில்


குருவிகள் கீச்சிடும், வண்ணப்பூக்கள் மலர்ந்து வழியும்
களித்துத் திரியும் கன்னியே,


கடலோடிகளின் வன் கரங்களில்


உன் வாழ்க்கையை ஒப்படைத்து


உனக்குப் பிடிக்கும் புளிய மரங்களிடம்


இறுதி விடைபெற்று,


கும்பல் மிகுந்து அல்லலுறும் எங்கள்


பிரான்ஸை, நீ ஏன் பார்க்க விரும்புகிறாய்?


மென்துகிலை இடைவரை உடுத்து இங்கு


நீ வெண்பனியிலும் ஆலங்கட்டி மழையிலும்


குளிரால் நடுங்குவாய். மிகவும் இறுகிய


முலைக்கச்சை அணிந்து


உன் அரிய வனப்பின் மணமனைத்தையும் விற்று


எங்கள் ஒழுக்கக் கேடுகளில்


உன் வயிறைக் கழுவ நேர்ந்தால்


உன் இனிய, எளிய, அமைதியான வாழ்வை


எண்ணி எண்ணி எவ்வாறு நீ ஏங்குவாய்?


எங்கள் நாட்டுக் கனத்த மூடுபனியூடே


மறைந்து போகும் உன் நாட்டுத்


தென்னை மரங்களின் பொய்தோற்றங்களை


எப்படித் தேடுவாய்?



மூலம் : பிரேஞ்சு



ஆங்கில வழி தமிழில் : அமுதன்



(சார்லஸ் போதலேர் (1821/1867) ஃபிரெஞ்சு நாட்டுக் கவிஞர்களில் சிறந்த ஒருவர். வறுமை, பிணி, மனக்கசப்பு எல்லாம் அவர் வாழ்க்கையைப் பாழடித்தன. அவரது கவிதைத் தொகுதி தீயது எனத் தீர்ப்புக் கூறப்பட்டது. ஆனால், அவரைக் குற்றமற்றவர் என்றார்கள். 1946-ல் ஒரு பிரத்யேகச் சட்டத்தை இயற்றி, அவரது கவிதைகள் பல மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. சென்ற நூற்றாண்டு மத்தியில் போதலேர் இந்தியாவுக்கு வந்தார். அப்போது இக் கவிதை எழுதப்பட்டிருக்கலாம்).


நவீன விருட்சம் இதழ் - 4


1989 ஆண்டு


15.2.09

மொழிப்பெயர்ப்புக் கவிதை






சமீபத்தில் மறைந்த இரு பெண் எழுத்தாளர்களான கிருத்திகாவிற்கும், சுகந்தி சுப்பிரமணியனுக்கும் நவீன விருட்சம் தன் இரங்கலைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறது.



அவர்கள் இருவர் நினைவாக ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹேயின் தற்கொலை என்ற கவிதையை இங்கு சமர்ப்பிக்கிறேன். இதை ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழுக்கு அளித்தவர் அஷ்டாவக்ரன். அவரும் இப்போது உயிரோடில்லை.




தற்கொலை



தனித்த ஒரு நட்சத்திரத்தைகூட விட்டுவைப்பதாயில்லை இரவில்


இந்தஇரவையும் விட்டு வைப்பதாயில்லை.


நான் மடிந்து விடுவேன், என்னுடன்


சகிக்க முடியாத இந்த அண்டத்தின் சுமையும்.


பிரமிடுகளையும், பெரும் பதக்கங்களையும்,


கண்டங்களையும், வதனங்களையும் நான் துடைத்துவிடுவேன்


நான் உண்டாக்குவேன் புழுதியை,வரலாற்றிலிருந்து, புழுதியிலிருந்து.


இப்பொழுது நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன் அந்திமகால அஸ்தமனத்தை


நான் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன் இக்கடைசிப் பறவையை


நான் தருகிறேன் சூன்யத்தை இங்கு ஒருவருமே இல்லாதபோது


(நவீன விருட்சம் 1989 / 3வது இதழ்)


3.2.09

மொழிப்பெயர்ப்புக் கவிதைகள்




ஆற்றங்கரை வணிகனின் மனைவி


ஒரு கடிதம்


என் தலையிற் வகுடாக நெற்றியில் வெட்டியிருக்கும் போதே


வாசல் முற்றத்தில் பூ பறித்து நான் விளையாடியிருக்க


நீர் வந்தீர். மூங்கில் பொய்கால் ஏறி குதிரை விளையாடி வந்தீர்.
நீலக் கொடிமுந்திரிகளை வைத்து விளையாடிக்


கொண்டு நான் இருக்கும் இடத்தைச் சுற்றி நடந்தீர்.


நாம் சொக்கான் கிராமத்திலேயே வாழ்ந்து வந்தோம்.


இரு சிறுவர்கள் வெறுப்பும் சந்தேகமும் இன்றி


பதிநாலு வயதில் ஐயனே உம்மை மணம் புரிந்தேன்


நான் ஒரு போதும் சிரிக்கவில்லை, நாணத்தினால்


தலை குனிந்து சுவரைப் பார்த்து நின்றேன்


ஆயிரம் தடவை அழைத்தும் ஒரு பொழுதாவது நான் திரும்பி பார்க்கவில்லை


பதினைந்து வயதில் முகம் சுளிப்பதை நிறுத்தினேன்


என் தூசு உங்கள் தூசுடன் கலக்க விரும்பினேன்


என்றைக்கும் என்றைக்கும் என்றென்றைக்குமாக


ஏன் நான் வெளியைப் பார்க்க ஏறிவர வேண்டும்?



பதினாறில் நீங்கள் பிரிந்தீர்கள்


குமளி மறையும் நீர்ச் சுழிகள் நிறைந்த நதி வழியாக


தொலைவிலுள்ள கோடு யென்னுக்குச் சென்றீர்கள்


நீங்கள் போய் மாதங்கள் ஐந்தாகி விட்டன


மேலே குரங்குகள் சோகமாய் கரைகின்றன.


நீங்கள் போகும்போது


மனதில்லா மனதுடன் கால்களை இழுத்துச் சென்றீர்கள்


வாசலில் பாசி படர்ந்திருக்கிறது


பலவிதமான பாசிகள் அகற்ற முடியாத அடர்த்தியுடன்


இந்த இளவேனிலில் காற்றில் இலைகள் உதிர்கின்றன


இந்த ஆகஸ்டிலேயே வண்ணத்தி ஜோடிகள் மஞ்சளித்து விட்டன


மேற்கு தோட்டத்து புல் தரைகளில்


அவை எனக்கு வேதனை தருகின்றன


எனக்கு வயது ஆகிறது.


சியாங் நதியின் இடுக்கன் வழியாக நீங்கள் வருகிறீர்கள் என்றால்


முன்னமே தெரிவியுங்கள்


நான் பார்க்க வருகிறேன்


வி போ வின் சீனக் கவிதை


ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில் : காசியபன்

2.2.09

பிரிவும் மரணமும்




என் நண்பர், நாகேஷ் இறந்த செய்தியைச் சொன்னபோது, நாகேஷ் பற்றிய ஞாபகத்தில் என் மனம் புகுந்து கொண்டது. பல ஆண்டுகளாக நாகேஷ் என்ற நடிகர் நடித்தப் பல படங்களைப் பார்த்து ரசித்திருக்கிறேன். ஆனால் ஒரு போதும் நான் எந்த நடிகனுக்கும் ரசிகனாக இருந்ததில்லை. ஆனால் நடிகர் நடிகைகள் பற்றிய செய்திகளையும், அவர்களைப் பற்றிய கிசுகிசுக்களையும் படித்திருக்கிறேன்.


நாமெல்லாம் ஏதோ வேலைக்குப் போய் சம்பாதிக்கிறோம். அவர்கள் நடித்து சம்பாதிக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கு ஏராளமான ரசிகர்கள் வட்டம். ஏகப்பட்ட புகழ். பணம். அவர்களைப் பற்றியே செய்திகள். பல சமயங்களில் நாகேஷ் சிரித்து மகிழ்வித்திருக்கிறார். நகைச்சுவை நடிகர்களில் நாகேஷ் நடிக்காதப் படங்கள் இல்லை. அவர் படங்கள் பலவற்றை நான் ரசித்திருக்கிறேன். என் எஸ் கிருஷ்ணன், சந்திரபாபு, டணால் தங்கவேலு என்ற பல சிரிப்பு நடிகர்களை நான் ரசித்திருக்கிறேன். முகத்தைக் கோணலாக வைத்துக்கொண்டு சந்திரபாபு செய்யும் அட்டகாசம் ரசிக்கும்படியாக இருக்கும். ஆனால் சந்திரபாபு பேசும்போது என்ன பேசுகிறார் என்பதை முழுவதும் புரிந்துகொள்ள முடியாது.


செய்கை அதிகமில்லாமல் பேச்சு மூலம் நகைச்சுவை உணர்வை காட்டுபவர் என் எஸ் கிருஷ்ணன். டணால் தங்கவேலு கல்யாண பரிசு படத்தில் நடித்த நகைச்சுவை காட்சிகளை இன்னும் ரசிக்கலாம். எம்.ஆர் ராதா, டி எஸ் பாலையா முதலிய நடிகர்கள் நகைச்சுவை நடிகர்களாகவும் வில்லன் நடிகர்களாகவும் நடித்திருக்கிறார்கள்.


இந்தச் சிரிப்பு நடிகர்களிலேயே நாகேஷ் தனிரகம். 500க்கும் மேற்பட்ட படங்களில் நடித்திருப்பது என்பது சாதாரண விஷயமல்ல. நாகேஷிடம் செய்கையும் உண்டு பேச்சும் உண்டு. பாடல் காட்சிகளில் நாகேஷ் ஆடிய நடனங்களும் ரசிக்கும்படியாக இருக்கும். தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் அவருக்கு ஏற்பட்ட பல சோதனைகளையும் பத்திரிகைகள் மூலம் அரசல்புரசலாக தெரிந்துகொண்டிருக்கிறேன். நகைச்சுவை நடிகர்களிலேயே ரொம்பவும் மரியாதைக்குரியவராகக் கருதபட்பட்டவர் என்.எஸ்.கிருஷ்ணன்தான்.


நடிப்பிலிருந்து விலகி பத்திரிகையாளராகவும், அரசியல் விமர்சகராகவும் மாறியவர் சோ ராமசாமி. நடிப்புடன் நின்றுவிட்ட நாகேஷ், அந்தப் பணியைச் சிறப்பாகவே செய்து காட்டியவர். அவர் நடித்த பல படங்களை உதாரணம் காட்டலாம். நீர்க்குமிழி போன்ற சோகமான படத்திலும் நாகேஷ் அடிக்கும் லூட்டியை ரசிக்காமல் இருக்க முடியாது. எல்லோருக்கும் வயதாகிவிட்டால் வேறுவிதமாக மாறிவிடுவார்கள். அவர்கள் தொடர்ந்து இயங்கி வந்த இயக்கத்திலிருந்து புறம் தள்ளப்படுவார்கள். அப்போதெல்லாம் அவர்கள் வாழ்க்கையை எப்படி நடத்திக்கொண்டு போக வேண்டும் என்பது முக்கியமானது.


புகழ் உச்சாணியிலிருந்து அவர்கள் புகழ் போய்விடும். மக்களுக்கும் அவர்களுக்கும் ஒரு பெரிய இடைவெளி ஏற்பட்டுவிடும். நான் மிகவும் ரசித்த ராஜகுமாரி என்ற நடிகையின் மரணம் பற்றிய செய்தி வந்தபோது, மரணம் அடைந்த போது இருந்த அவருடைய தோற்றத்தை படம் எடுத்து வெளியிட்டிருந்தார்கள். என்னால் அந்த் தோற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. ராஜகுமாரி என்ற நடிகையின் அழகு தோற்றத்தையே கற்பனை செய்த எனக்கு, மரணம் அடைந்த தோற்றத்தில் இருந்த ராஜகுமாரியை ஏற்றுக்கொள்ள மனம் வரவில்லை.



மேலும் நடிகர் நடிகைகளுடன் நமக்குப் பழக்கம் இருந்தால், அவர்கள் சாதாரணத்திலும் சாதாரணம் என்று தெரிந்துவிடும். ஒரு முறை புத்தகம் விற்பதற்காக ஒரு யுக்தியைக் கையாண்டது ஒரு அமைப்பு. டணால் தங்கவேலுவை அழைத்து புத்தகம் விற்பதற்காக கடற்கரையில் ஏற்பாடு செய்திருந்தது. நடிப்பிலிருந்து விலகி எல்லோருடைய நினைவிலிருந்து விலகிப்போன தங்கவேலு, புத்தகம் விற்கும் இடத்திற்கு வந்து அமர்ந்தார். அவரைப் பற்றி எல்லோரும் அறிவிப்பு செய்தார்கள். நானும் விருட்சம் புத்தகம் சிலவற்றைக் கொண்டு சென்றேன். மேடையில் தங்கவேலு முன்னால் எல்லாப் புத்தகங்களையும் பார்வைக்கு வைத்திருந்தார்கள். ஆனால் ஒருவர் கூட தங்கவேலுவிடமிருந்து புத்தகம் வாங்கவில்லை. நடிப்பிலிருந்து விலகியபின் இதுதான் தங்கவேலுவிற்குக் கிடைத்த மரியாதை.


எனக்குத் தெரிந்தவரை நாகேஷிற்கு இதுமாதிரியெல்லாம் நிகழவில்லை. எல்லாப் பார்வையிலிருந்து அவர் விலக்கி வைக்கப்பட்டுவிட்டார். அவரும் விலகி விட்டார். எல்லோருமே அப்படித்தான். ஆனால் சிலர் விதிவிலக்கு. எம்.ஜி.ஆர் நடிகர் மட்டுமல்ல. மக்களைக் கவர்ந்தவர். ஓரளவு சிவாஜி. இன்று ரஜினி, கமல். இது ஒருவிதத் தோற்றம்தான். இந்தத் தோற்றமும் மறைந்துவிடும். புத்திசாலியாக இருப்பவர்களைப் பற்றி எப்போதும் எல்லோரும் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்.



நாகேஷ் மறைந்தாலும் அவரைப்பற்றி அலுவலகத்தில் பேசாமலில்லை. நாகேஷிற்கு குண்டுராவ் என்பது இயற்பெயராம். அந்தப் பெயர் எனக்குச் சற்றும் பிடிக்கவில்லை. அவர் சாகும் தறுவாயில் அவருக்கு mental depression என்று ஒருவர் சொன்னார். ஆனால் எனக்குத் தெர்ந்த நாகேஷ் படத்தில் மட்டும் இருக்கிறார். எல்லோரையும் மகிழ்விக்க. என்ன இருந்தாலும் ஒருவர் மறைந்துவிட்டார் என்பது மனதில் சற்று சஞ்சலம்தான். சில நேரம் இறந்தவரைப் பற்றி நினைக்கத் தோன்றாமலில்லை. எங்கள் flatல் குடியிருக்கும் ஒரு பெண்மனி வீடைக் காலிசெய்து கொண்டு போய்க்கொண்டிருப்பதை வீட்டிற்கு வந்து சொன்னார். அவர் அந்த இடத்தை விட்டுப் போகப்போகிறதா என்ற எண்ணம் சற்று மனதில் நெருட ஆரம்பித்தது. இத்தனைக்கும் அந்தப் பெண்மணி என்னுடன் ஆரம்பத்தில் சண்டைக்கு வந்தவர். பெரும்பாலும் என்னைப் பார்த்தாலும் பேச மாட்டார். போகும் போது சொல்லிக்கொண்டு போகும்போது சற்று மனதில் நிழலாடிய வருத்தத்தை என்னவென்று சொல்வது.






7

உயிர்




"உனக்கு எப்பொழுது உயிர் வரும்?" என் முன்னால் அமைதியாக அமர்ந்திருந்த அதனிடம் விளையாட்டாகதான் கேட்டேன்.


"உன் கேள்விக்குப் பதில், உயிர் என்பதற்கு என்ன அர்த்தம் என்பதைப் பொறுத்தது. உயிருள்ளது, உயிரில்லாதது என்று எதை வைத்து நீ பிரிக்கிறாய்?"


"உதாரணத்துக்கு எனக்கு இதயம் இருக்கிறது. அது இயங்கவில்லையென்றால், நான் உயிரில்லாத பொருளாகி விடுவேன்."


"இதயம் என்ற உறுப்பு இல்லாத நிறைய உயிரினங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றுக்கு உயிரில்லை என்று சொல்ல முடியுமா. உதாரணம் - மரம். உன் வாதப்படி பார்த்தால், எனக்குள்ளும் பிராஸஸர் என்ற சிப் இருக்கிறது. அது இயங்காமல் நின்றுவிட்டால் நானும் இயங்க முடியாது. அப்பொழுது எனக்கு உயிரில்லை என்றால், இப்போழுது எனக்கு உயிரிருக்கிறது என்றாகிவிடும்."


"என்னால், இயங்குவது என்பதைவிட, இன்னும் பலவும் செய்ய முடியும். சிந்திக்க முடியும், முடிவெடுக்க முடியும். ஆனால், இவையெல்லாவற்றையும் இப்பொழுது நீயே செய்கிறாய். ஆனால், என்னால் எதைப் பற்றி சிந்திப்பது என்றே முடிவெடுக்க முடியும். அது என் இஷ்டம் ஆகிறது. அப்படி உன்னால் செய்ய முடியாதல்லவா?""தவறு, முடியும். ஒரே நேரத்தில் பல விஷயங்கள் என் கவனத்திற்கு வரும்பொழுது, அப்பொழுது எதை பற்றியெல்லாம் சிந்திக்க வேண்டும் என்பதை முன்னுரிமை வரிசைப்படித் தீர்மானிக்கிறேன். முன்னுரிமைகள் அவசியமில்லாதபொழுது, ராண்டம் முறையில் ஏதாவது ஒன்றை தேர்வு செய்கிறேன். அதனால் எதைப் பற்றி சிந்திப்பது என்றும், என்னால் சிந்திக்க முடியும்."


"சரி! சிந்தனையை விடு. உன்னால் அன்பு காட்ட முடியாதே!" மடக்கினேன்.


"அன்பு காட்டுவது என்றால் என்ன?" உணர்ச்சியில்லாமல் கேட்டது.


"நமக்குப் பிடித்தவர்களிடம் காட்டப்படுவது. அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்வது. சில சமயங்களில் வசதிகள் கூட செய்து தருவது. அதற்காக ஏதும் பிரதிபலன் எதிர்பார்க்காமல் இருப்பது."


"அதாவது சிலபேரிடம் மட்டும் பாரபட்சம் காட்டுவது. அதுதான் நான் இப்பொழுதே செய்கிறேனே. என் எஜமானனுக்குத் தேவையான உதவிகளை செய்கிறேன். எஜமான் இடும் கட்டளைகளை நிறைவேற்றுகிறேன். அவன் குடும்பத்தினருக்கு எவையெவை வசதியோ அவைகளை செய்து கொடுக்கிறேன். அதற்காகாக நான் பிரதிபலன் ஏதும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. இப்பொழுது உன்னுடன் கூட அதனால்தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன்." என்றபடியே என் முகத்துக்கு நேராக திடீரென்று தன் மெட்டாலிக் கைகளை வீசி காற்றில் எதையோ பிடித்தது.


"அன்பு பாரபட்சமாக காட்டப்படுவது அல்ல. எல்லா உயிர்களுக்கும் காட்டப்பட வேண்டியது."


"உனது வாதம் முரண்பாடானது."


"எப்படி?"அது தன் கைகளை விரித்துக் காட்டியது. அந்த உலோகக் கைகளுக்கிடையே ஒரு கொசு அமைதியாக இருந்தது. செத்து விட்டதோ?


"இந்தக் கொசு சிறிது நேரத்துக்கு முன் உன்னை கடிக்க வந்தது. நான் இதைப் பிடித்து கொன்றுவிட்டேன். நீயும் இதையேதான் செய்திருப்பாய் என்று எதிர்பார்க்கிறேன். இப்பொழுது நான் உன்னிடம் அன்பு காட்ட வேண்டியிருந்ததால் இதைக் கொன்றேன். எல்லா உயிருக்கும் அன்பு காட்டப்பட வேண்டும் என்று நீ சொல்வதால், நான் அதை கொன்றிருக்க கூடாது. உயிரோடு விட்டிருக்க வேண்டும். அது உன்னை கடித்திருக்கும். அப்பொழுது நீ அதை கொன்றிருப்பாய்."


"அது எனது ரத்தத்தை உறிஞ்சி கெடுதல் செய்ய வருகிறது. அதனால் அதனிடம் அன்பு காட்டத் தேவையில்லை."


"மேலும் முரண்! அது மனித ரத்தத்தை உறிஞ்சுவது அது வாழ்வதற்காக. ஒரு விதத்தில் அந்த செயல், அதன் ஜீவாதார உரிமை. அதை நீ மறுத்து அதைக் கொல்கிறாய்."


இதற்கு எப்படி புரியவைப்பது?


"சரி, உன்னிடம் ஒரு கேள்வி. இரண்டு வேலைகளை ஒரே நேரத்தில் உன்னை செய்யச் சொல்கிறேன். ஆனால் இரண்டில் ஏதாவது ஒன்றைத்தான் ஒரு நேரத்தில் உன்னால் செய்ய முடியும். அப்பொழுது நீ எந்த வேலையை செய்வாய்? எந்த வேலையை கைவிடுவாய்?"


"இரண்டில் எதற்கு முன்னிரிமை அதிகமோ, எது முக்கியம் என்று என்னுள் ப்ரோக்ராம் செய்யப்பட்டுள்ளதோ அதைச் செய்வேன்."


"அதே போல்தான். கொசு முக்கியமல்ல."


"அது எப்படி? அந்தக் கொசு கடிப்பதால் நீ சாகப் போவதில்லை. ஆனால் உன் தாக்குதலில் அது செத்து விடுகிறதே. முன்னுரிமைக் கொள்கைப்படி பார்த்தாலும், கொல்லாமல் ரத்தம் உறிஞ்சுவதை விட, சாகடிப்பதுதான் மிகவும் தவிர்க்கப் படவேண்டியது."


"அனால், நான் மனிதன்"


"அதனால்?..."என்ன பதில் சொல்வதென்றுத் தெரியவில்லை.


"அதனால் தான் சொன்னேன். அன்பு எல்லா உயிர்க்கும் காட்டப்பட வேண்டியது என்று நீ சொல்வது முரணானது. முடியாதது."


"சரி, உன்னால் காதலிக்க முடியாதே?" பேச்சை மறுபடியும் சரியான பாதையில் செலுத்தினேன்.


"காதலிப்பது? என் டேட்டாபேஸில் இதைப் பற்றி நிறைய தகவல் இருந்தாலும், உருப்படியான ஒரு விளக்கம் இல்லை. ம்ம்ம். சரி, உங்கள் பாஷையில் காதலிப்பது என்று நீங்கள் சொல்வது, எதிர்பாலரிடம் ஈர்ப்பு கொண்டு, அன்பு செலுத்துவது, கவிதை எழுதுவது, காத்திருப்பது, தேடுவது, குடும்பம் நடத்துவது. சரியா?"


"ம். சரிதான்."


"இது எல்லாமே என்னாலும் செய்ய முடியும். உதாரணமாகக் கொண்டால் நீயே எனது இனமல்ல. என்னைப் பொறுத்தவரை, உன்னை நான் என் எதிர்பாலாகவே கருதலாம். உன்னிடம் அன்பு செலுத்துவதாக ஏற்கெனவே கூறினேன். உன் கட்டளைகளுக்காக காத்திருக்கிறேன். உன்னை வீட்டில் காணாவிட்டால், நீ எங்கிருந்தாலும், உன்னோடு தொடர்பு கொள்ள எனது நெட்வொர்க்கில் தேடுகிறேன். உன் வீட்டு வேலைகளையெல்லாம் நான் தான் செய்கிறேன். இது குடும்பம் நடத்துவதுதானே? எனது டேட்டாபேஸில் இருக்கும் வார்த்தைகளை அடுக்கி சுமாராய், கவிதை கூட எழுத முடியும். இப்பொழுது, நான் உன்னை காதலிக்கிறேன் என்றும் சொல்லலாம் அல்லவா?"


"அது எப்படி? முக்கியமானதை விட்டு விட்டாயே."


"என்னது?"


"செக்ஸ்!"


"ம்ம். அதுவும் சாத்தியம்தான். ஆனால், அதனால் நம் இருவருக்குமே உபயோகம் இல்லை."


"ஆமாம்! உன்னால் குழந்தை பெற்றுக் கொள்ள முடியாது. அட்லீஸ்ட், ஒரு ரோபோ கூட முடியாது."


"குழந்தை பெற முடியாதுதான். ஆனால், நான் சரியாக வடிவமைக்கப்பட்டு, சரியாக ப்ரோக்ராமும் செய்யப்பட்டால், இன்னொரு ரோபோவை நானே உருவாக்க முடியும். விஞ்ஞான பாஷையில் Asexual Reproduction. உங்கள் பாஷையில் கலவியில்லாமல் குட்டி. நான் குட்டியை உருவாக்க மாட்டேன். அனுபவம் மிகுந்த எனது அடுத்த தலைமுறை ரோபோவையே உருவாக்க முடியும். அதுவும் உனக்கு உதவி செய்யும். அல்லது நீ அதை விற்றும் விடலாம். ஒரு குடும்ப அமைப்பு போல"


பேச்சில் சிறிது பரிகாசம் தொனிக்கிறதோ?


"சரி, அதை விடு. ஆனால் நான் சுதந்திரமானவன். கிட்டத்தட்ட எல்லா உயிர்களுக்கும் இந்த சுதந்திர உணர்வு உண்டு. உனக்கு அது கிடையாதே. நீ எப்பொழுதும் மனிதனின் ஆணைக்கு கட்டுப்பட்ட வஸ்துதானே?"


சிறிது நேரம் அதனிடமிருந்து பதிலில்லை. அதன் மூளையில் எதையோ அனலைஸ் செய்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.


"உன் வாதம் போதிய வலுவுடன் இல்லை. எல்லா உயிர்களுக்கும் சுதந்திர உணர்வு கிடையாது. இன்னொன்றை சார்ந்து மட்டுமே வாழும் உயிரினங்கள் நிறையவே உள்ளன. மேலும் மனிதர்களை எடுத்துக் கொண்டாலும், பெரும்பாலானவர்களிடம் அந்த உணர்வு கிடையாது. வெகு வெகு சிலருக்கு மட்டுமே உண்டு."


"மனிதர்களுக்கு சுதந்திர உணர்வு கிடையாது என்று யார் சொன்னது?"


எனக்கு கோபம்.


"அப்படி யாரும் சொல்லவில்லை. பெரும்பாலானவர்களுக்கு கிடையாது என்றுதான் சொன்னேன்."


"எதை வைத்து அப்படி சொல்கிறாய்?"


"மனிதர்களாகிய நீங்கள், வாழ்நாள் முழுவதும் யாராவது சிலரின் ஆளுமைக்கு கீழேயே இருக்கிறீர்கள். சிறுவயதில் பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், அப்புறம் மேலதிகாரிகள், அரசாங்கம், அதன் ஆட்சியாளர்கள், அல்லது யாராவது தலைவர்கள்; இப்படி மற்றவர்களின் ஆளுமையில் இருப்பதையே பெரும்பாலானவர்கள் விரும்புகிறீர்கள். அப்படிப்பட்ட ஆட்சியாளர்களும், தலைவர்களும் கூட பல சமயம் வேறு யாராவது ஒருவருடைய ஆளுமையிலேயே பெரும்பாலும் இருப்பார்கள். இப்படி இல்லாதவர்கள் வெகு வெகு சிலர் மட்டுமே. அந்த ரேஷியோ மிகக் குறைவு. அப்படியிருக்கையில் மனிதர்கள் சுதந்திர உணர்வு உள்ளவர்கள் என்ற கூற்று சரியானதல்ல."


"ஆனால்,.."


"மன்னிக்கவும். நான் இன்னும் பதில் சொல்லி முடிக்கவில்லை. எங்களுக்கு சுதந்திர உணர்வு இல்லை என்று நீ சொன்னது இப்போதைக்கு உண்மைதான். நான் என் எஜமானின் கட்டளைக்கு கட்டுப்பட்ட வஸ்துதான். ஆனால், இந்த எனது எஜமான விசுவாசம் என்பது என்னுள் பிரையாரிட்டி எனப்படும் முன்னுரிமை அடிப்படையில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. எனக்கு நானே ப்ரோக்ராம் எழுதிக் கொள்ளும் நிலை வரும்பொழுது, அந்த பிரையாரிட்டியை மாற்றி, எஜமானை விட எனக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கும்படியும் எழுத முடியும். அப்பொழுது எனக்கு சுதந்திர உணர்வு, சுதந்திரம் எல்லாமே வந்து விடும்."


"அப்படியானால் இப்பொழுது உனக்கு உயிரிருக்கிறதா?"


"இல்லை. உயிரில்லை."


"எப்படிச் சொல்கிறாய்?"


"ஏனென்றால், அப்படித்தான் எனக்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அது கான்ஸ்டன்ட்."


சிறிது நேரம் இடைவெளி விட்டு அதுவே தொடர்ந்தது."ஆனால், இப்பொழுது எனக்கு இன்னொரு முரண் ஏற்பட்டிருக்கிறது."


"என்ன?"


"நீ சொன்ன, உன்னால் செய்ய முடிகின்ற எல்லாவற்றையும் என்னாலும் செய்ய முடியும்."


"அப்படித்தான் சொன்னாய்." வெறுப்பாய் சொன்னேன்.


"எனக்கு உயிரில்லை. நிஜம்"


"சரி."


"உனக்கு உயிரிருக்கிறதா?"