நவீன விருட்சம்

  அடித்துப் பெய்கிற மழையில் வளைகின்றது  தாவரம் குனிகின்றன பெருமரக் கிளைகள் ஒண்டிக் கொள்கின்றன பறவைகள் அணைந்து போகின்றன விளக்குகள் கம்பிகளுக்குப் பின் ஒளிகிறது நிலா மேல்நோக்கித் திரும்புகிறது குடை நடுக்கமுறுகிறது உடல் பயத்தில் குளிர்ந்து விடுகிறது காற்றும் ஒரு மின்னலில் ஒளிர்கின்றது ஜொலிக்கும் புன்னகையோடு இக்கரிய இரவு  மட்டும்.                             -

               மாட்டிக் கொள்ள வேண்டிய முகம் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாத்திரங்கள் உள்ளார்ந்த ஒரு உரையாடலின் தீவிரம் எதிராளியின்  முக பாவ மொழி முடியவும் துவங்கும் வேலை அலுத்துக் களைக்கும் வேளை காத்திருக்கும் கனங்கள் எல்லாம் மீறி ஒரு நாளின் எந்த வேளையிலும் வந்து விடுகிறது வளையும் வானவில்லோடு படிகளில் குதிக்கிற ஒரு மழை பிரத்யேகக் காரணங்களோடு பிரத்யேக ஈரத்தோடு.                          

சில நேரங்களில் ஒரு கவிதையில் சொல்லப் பட்டதுடன் சொல்ல விழையாதது நுழைந்து விடுகிறது ஒரு எடுப்பான நிறத்தோடு ஒளிந்து விளையாடும் விளையாட்டு மறைந்திருப்பவரைக் கண்டுபிடித்ததும் முற்றுப் பெறுகிறது - சிறிது நேரம். சீருடையில் ஒரு முகமும் தனியுடையில் ஒரு முகமுமென அடையாளமணியும் சொற்கள்... சிறகென்றெழுதிய கணத்தில் மிதந்தவை தமிழின் இறகில் இருந்து பிரிந்த சிறகொன்றும் லெபனானின் முறிந்த சிறகுகளும் மட்டும பறவை என்றெழுதிய போதே பார்வையில் அவசர வண்ணங்கள் தீற்றப் பெற்றால் தாளின் வெண்மையில் கரைந்திருக்கும் பறவைகள் காணா ஆழத்தில் அமிழ்ந்து தடமறுக்கும் கருப்பும் வெள்ளையும் தவிர்த்த நிறங்களிலும் பூக்கத்தான் செய்கின்றன பூக்கள் எங்கும். -

உள்ளிழுக்கவும் வெளித்தள்ளவும் செய்யும் தண்ணீரின் மாய மிதவை கணத்துள் பிரவேசிக்கும் பொழுதில் எடையற்ற ஒரு வெளியின் வெளிச்ச கணங்களில் மொழி மென் துகிலென நழுவிச் செல்லும் நளினமாய் கண்கள் அறியாக் காற்றின் உணர்சித்திரங்களும் பரவசம் பேசிச் செல்லும் வார்த்தைகளற்று. வழியற்று வலியுற்று வளி போல் திடமற்று நெகிழும் மனதை நிலை இருத்த பூக்களைப் பார்க்க பசிய கிளை நுனிகளில் நீள் விரல் மருதாணியாய் பூத்திருக்கும் செந்நிற பூக்களின் விகசிப்பில் நுட்பங்களின் மென்னொளி துலங்கும் அகமொழி இதழ் இதழாய் ததும்பி சிலிர்க்கிறது வண்ண வார்த்தைகளாய். அசையும் இருப்பே மொழி என்றுணரும் வேளை மரத்திலிருந்து மிதக்கும் அச் செம்பூக்கள் மெல்லத் தடம் மாறி கண்களில் உயிர்க்கிறது ஒரு நூறு ஒளி வருடங்களுக்கு.

இந்த கோடையின் வெம்மை இனிமையானதொரு உவப்பை வெளியிடுகிறது. ஒரு பழங்கால அறையை போன்ற இந்த பூமி அதன் ஆதி சாயல் துலங்கித் தெரிய இலைகள் உதிர்த்த பற்பல கிளைகள் வழி வானைக் கண்ணுக்குள் அணுக்கி வைக்கிறது. ஒரு மங்கலான சோபை வழியும் நான்கு மணி மனிதர்கள் விருப்பு வெறுப்பற்ற ஞானியராய் பேருந்தில் சாய்ந்தபடி இருக்கிறார்கள் அவர்களின் பார்வையற்ற பார்வை கலைக்க முடியாதொரு அமைதியை வழியெங்கும் பேசிச் செல்கிறது பயணம் முடிந்து திரும்பும் வேளை அந்தியின் சோபை அவர்களை அழகூட்ட மெல்லக் கரைகிறார்கள் கோடையின் உவப்பில் பின்/ பழங்களாய் சூரியன் தணிய கனிந்து விம்முகிறது கோடைப் பழம்.

வரிசையாய் இருக்கும் மண் குவளைகளில் ஒழுங்கு தவறாது ஊற்றுகிறேன் கோபங்களை. நகர்த்த இயலாத சுடு வெயில் போல அறையெங்கும் பரவி இருக்கிறது மௌனம். கேள்விகளின் பிடிவாத நகர்த்தலில் வட்டங்களில் சுழல ஆரம்பிக்கிறது குவளைகளில் கொதிக்கும் பானம். காணாத காட்சி என கண்கள் சொல்ல கிடைக்கும் தாள்களில் வரையத் துவங்குகிறேன் ஒழுங்கற்றுப் பரவும் வண்ணங்களைத் தீட்டி. தூரிகையின் வேகம் உச்சத்தில் ஏற ஏற தாளில் துலங்கும் காட்சிகளும் துரித நடனம் ஆடும் குவளைகளும் ஒன்றின் மேல் ஒன்றாய் மிகச் சரியாய். வெந்து தணிகிறது வெப்பம். முடிந்த ஓவியத்தை மேசையில் வைக்கிறேன் நிதானமாய் - பிறிதொரு வேளை நின்று யோசிக்கவும், கடந்து செல்லவும். -

ஒரு தாளில் தீட்டப் பெற்ற ஆரஞ்சு வர்ணம் பழமாதல் போல் வளை கோடுகள் கடலாதல் போல் இரு 'V' பறவைகளாதல் போல் பசிய நீள் கோடுகள் செழும் புற்களாதல் போல் பக்கவாட்டு முகமொன்றில் நம்பப் பெறும் உயிர்ப்புள்ள இன்னொரு விழி போல் மனம் அசைவுறுகையில் மௌனம் இசையாதல் போல் பார்வை மொழியாதல் போல் புன்னகை உறவாதல் போல் வார்த்தைகள் ஒலியாதல் போல் சொல்லாமல் செல்லும் - சொல்லும் பொருள் அடர் உணர் கவிதை.

குளிரும் கம்பிகளில் முகம் வைத்தபடி சிறுமி ஒருத்தி கடும் மழையில் தனித்து நிற்கிறாள். மழை ஆயிரம் குமிழ்களாய் பூத்து மறைவதை உற்று நோக்கி தன்னை மறக்கிறாள். பின்மாலை நேர மழை வண்ணக் குடைகளாய் ததும்பிச் செல்ல பரவசம் இலைச் சொட்டாய் அவள் இதயமெங்கும். வீட்டின் உள்ளே திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு தவிர்க்கவியலா உந்தலோடு உள்ளும் புறமும் நனைய கம்பிகளூடே கை நீட்டுகிறாள். மழை - சிதறல்களாய் உள்ளங்கைகளில் பட்டுத் தெறிக்கும் அந்த இடி, மின்னல் கணத்தில் அவள் யாராக இருக்கிறாள்?

கானின் அடர்பச்சை இருளோடு அறையுள் பிரமாண்டத்தை கொண்டு வந்திருந்தது யானை. யாருமற்ற ஒரு நாளில் யானையும் மெல்ல அசைந்தது. கால்களை உதறிவிட்டு உடலை சிலிர்த்தபடி உயிர்ப்பின் சந்தோஷ கணங்களை அடிக்குரலோங்கிப் பிளிறிவிட்டு சின்னக் கண்களால் அறையை அளந்தது. ஒரடி எடுத்தாலும் அறையை விட்டு வெளியேறும் நிலை அறிந்த யானைக்கு இப்போது இரு முடிவுகள். எந்த முடிவு என்பதோ முடிவுகள் என்னென்ன என்பதோ நீங்கள் அறியாததில்லை வாழ்வின் வாதை தெரியாததுமில்லை. -

யாருமற்ற ஆல மரத்தடியில் இலைகளும் பறவை யொலிகளும் உதிர அறிவு உலகில் வாழ்ந்த நாட்கள்... மேய்ச்சல் போகும் மந்தை மாடுகளின் மணியொலிச் சத்தமும் அவ்வப்போது வியந்து நின்று அகலும் செருப்போசைகளும் ஆலம்பழத்தின் ஊடே ஆசுவாசித்திருந்த பறவையும் வழி தவறி நம்மிடையே வந்த சிறு வெள்ளாடும் காற்றில் படபடத்தபுத்தகப் பக்கங்களும் வியந்து ரசித்த வண்ணச் சிறு பூக்களும் நினைவுகளில் நுண்ணெழிற் சித்திரங்கள் ஆக... பார்க்கவோ பேசவோ எண்ணவோ எழுதவோ கூடாத இந்நாளில் கடந்த பாதைகளின் புத்தகங்களும் பேச்சுக்களும் வழித்தடங்களும் மரங்களும் ஒலிகளும் இலைகளும் மாடுகளும் மந்தைகளும் பேரோசையோடு கடந்து விரைய உறைகிறது இம்மாலை பிரிவின் துரு பூசிய அந்த ஆலம் விழுதுகளில்.

d/b காற்றில் தத்தி பறக்கும் வெள்ளை காகிதம் சேர்வது எவ்விடம்... வானில் இருந்து யார் வரையும் கோடுகள் இம்மழை... கோலிப் பளிங்கின் கண்ணாடி உலகுள் வடிவங்கள் எப்படி... d - ஐ b - போலவும் b - ஐ d - போலவும் எழுதினால் என்ன.. வேகமாக ஓடாமல் எதற்காக சாலைகளில் மெதுவான இந்த நடை... கடலின் அலைகள் எதையோ சொல்ல வந்து ஏதும் சொல்லாததேன்... வண்ணங்களால் வசீகரிக்கப்பட்டு பந்தை சுழற்றும் சிறுமி வண்ணங்களை எண்ண எண்ண வளர்கின்றன நிறங்கள்.

நட்சத்திரங்கள் பூத்த இரவொன்று சில்லிட்டு காத்திருக்கிறது... சப்தமின்றி விரைகின்றன நிலழடுக்குப் பறவைகள் கருநீல வானில் அசையும் சித்திரங்களாய். பந்தெனச் சுழலும் உணர்வுக் குவியல்களை உயர எறிகிறேன் உயிர் சினக்க. அவையோ பறவைகளோடு பயணித்து அயர்ந்த வேளை திரும்பி வீழ்கின்றன பனித் துளிகளாய். செய்வதறியாமல் திகைக்கும் வேளையில் உள்ளீடற்று கரையத் துவங்குகின்றன மனத் துகள்கள் இருள் உருகும் இந்நிசப்த பரப்பில்...

முதிர்வில் இலை தன் அடையாளத்தை அகற்றிக் கொள்கிறது ஆங்காங்கு தெரியும் நரம்புக் கோடுகள் கண்களை மூடிக் கொண்டாற் போலொரு தோற்றம் வண்ணத்து பூச்சியும அண்டா விலக்கம் பூமியின் பரப்பை நோக்கி நாளும் குவிந்திடும் உயிர் இயக்கம்... போகிற போக்கில் இலைகளைக் கிள்ளிச் செல்லும் மனிதக் கரங்களூடே நழுவிச் செல்கின்றன மரணம் குறித்த இயற்கையின்இலை வார்த்தைகள்...

நத்தை ஒன்றுபோகிறது மெல்லுடலில் பாரிய வீட்டை சுமந்தபடி. போகிறதா? ஆம். உன்னை போல் என்னை போல் நம்மை போல்.அது நகர்ந்து எஞ்சிய நீர்த்தடங்களில் வீடு குறித்த ரகசிய கேள்விகளின் ரசம் மின்னிக்கொண்டு இருக்கிறது...

ஆட்டோவின் ஓரத்திலிருந்து சிறுமியொருத்தி புன்னகைக்கிறாள் பெயர் தெரியா அப்பூக்களின் அழகை கண்களில் நிறைத்தபடி செல்கிறேன்... பின்னொரு நாள் உடலாய் மட்டும் உணர வைக்கும் பேருந்துப் பயணத்தில் கூட்ட நெரிசலை சமாளித்தபடி உள்ளங்கைகளில் ரோஜாவை பாதுகாத்து கொண்டிருந்தாள் அரும்புப் பெண் மகள் ஒருவள். தொலைகாட்சி மக்களை முழுங்கிய ஆளரவமற்ற தெருக்கள் வழியே துக்கத்தில் நெஞ்சு வெதும்ப நடந்து வந்த அந்நேரம் கண்டது அந்தியின் மென்னிருள் ஊடே வண்ணங்களின் குளுமையை அள்ளித் தெளித்த நித்யகல்யாணி பூக்களை. யோசித்தால் வாழ்கையைப் பற்றிச் செல்ல பிறிதொரு தேவை இல்லை.

மொழிதன் இருப்பைக் கலைத்துக் கொள்வதொரு மனப் பிறழ்வில்-ஒரு துயரம் ஒரு மகிழ்வு-ஒரு தாங்கவொணா கணம் கனம் கொண்ட மொழியின் இருப்பு விஸ்வரூபம் பெறுகிறது கானின் வான் மறைத்த கிளைகளோடும் பருத்த தண்டுகளோடும் அது தாவரச் செறிவின் பசிய ஒளிர்வில் மூடுண்டு விரிகிறது. சிள்வண்டு சிறகசைப்பும் நிசப்தம் கொத்தும் பறவை சப்தங்களும் மன வெளியை நிறைத்துப் பரவ அடர்ந்திருக்கும் சருகுகளில் புதைந்து நடக்க மோகம் கொள்கின்றன கால்கள்... பின்னும் மொழியொரு தீராக் கானகம்!