நவீன விருட்சம்

சாம்பல் நிற பறவைகள் இரண்டு கவிதைநோட்டின் அட்டையில் பறந்துகொண்டிருந்தன. குழந்தையொன்றை ஒப்படைப்பது போல் மிகுந்த கவனத்துடன் அவரிடம் அந்த நோட்டை இவன் ஒப்படைத்தபோது இருள் கவிய துவங்கியிருந்தது. திருவல்லிக்கேணியின் மிகப் பிரபலமான அந்த தெருவில் ஆள் நடமாட்டம் அதிகமில்லாத அந்தியில் எங்கோ ஒலிக்கும் பாடலின் வரிகள் காற்றில் மிதந்து வந்தன. பரிட்சைக்காக காத்திருக்கும் மாணவனின் படபடப்புடன் இவன் அமர்ந்திருந்தான் . சுற்றிலுமிருந்த புத்தகங்களை கண்கள் துழாவியபோதும் எதிலும் லயிக்கவில்லை மனம். மின்விசிறியின் சத்தம் பெருகி பெருகி இவனை விழுங்கிக்கொண்டிருந்தது. கவிதைத்தாள்களை வாங்கியவர் முதல் பக்கத்தை பார்த்துவிட்டு கேட்டார் “கிருஷ்ணமூர்த்தி ஏதோ கதை புஸ்தகம்னு சொன்னான்..” “இல்ல சார் கவிதைகள்.புதுக்கவிதைகள் “ இவன் பதிலிட்ட மறுகணம் அவரது தொலைபேசி அலறியது. இவனது இருத்தல் பற்றிய பிரக்ஞையின்றி அழைப்பில் மூழ்கிப்போனார் அவர். தெருவை வெறித்துக்கொண்டிருந்தவன் பூ விற்கும் பெண்ணொருத்தி கூடை நிறைய மஞ்சள் ரோஜாக்கள் சுமந்து செல்வதை கண்டு மெல்லியதாய் புன்னகைத்தான்.லேசான தூறலில் அழகாகிக்கொண்டிருந்தது அந்தி. மழைத்துளியில் ...

1. புன்னகை சாத்தியப்படாத முகங்களில் நடுவே கற்பாவையென மெளனபுன்னகையுடன் நின்றிருந்தாய் நீ. ஜென்மங்கள் கடந்த காத்திருப்பில் வார்த்தைகள் தேவையின்றி தழுவிக்கொண்டழுதோம். ப்ரியங்கள் சுமந்துவந்த தேவதை குழந்தைகள் நிறைந்த உலகிற்குள் நம்மை அழைத்துச் சென்றாள். மீண்டும், எதிரெதிரே நிற்கும் பொம்மைகளானோம். 2. இடக்கை உடைந்து தனியே விழுந்தபோது உன் கண்களை கண்டேன். துயர்மிகுந்த பார்வைக்குள் உன் வலியை மறைத்துக்கொண்டிருந்தாய். யாருமற்ற பொழுதொன்றில் அருகில் வந்தமர்ந்தது தோள்களில் சாய்ந்துகொண்டாய். பின், அகன்று சென்றாய். பொம்மையுலகில் பிறவி கொண்டதற்காக உடைந்தழுதேன் நான்.

ஓவியம் வரைந்துகொண்டிருந்த அந்தக் கிழவனின் கைகளில் சிறிதேனும் நடுக்கத்திற்கான அறிகுறி தென்படவில்லை. புகை கக்கி இரைச்சலுடன் செல்கின்ற வாகனத்தினாலும் தோள்மீது எச்சமிட்டு பறக்கின்ற காக்கையினாலும் கலைத்துவிட முடியவில்லை ஓவியத்துள் கரைந்துவிட்ட கிழமனதை. பசித்தழும் குழந்தையின் கண்ணீர்த்துளியில் தெரிந்தது ஓவியத்தின் நேர்த்தியும் கிழவனின் ரசனையும்... ஓவியத்தின் மீது ஒற்றை ரூபாய் எறிகையில் கரம் நடுங்கியதைக் கண்டு அழுகை நிறுத்தி ஏளனப் புன்னகை சிந்தியது அக்குழந்தை.