நவீன விருட்சம்

ஒரு கவிதை

2012-02-16T20:47:00.000+05:30

ஒரு கவிதை
தன்னை எழுதிக்கொள்ள
சொற்களை எதிர்பார்த்து
காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.
என்னிடம்.

இடையே வந்த தென்றல்
கொஞ்சம் அதன் முடியை
மயிலிறகு கொண்டு
நீவிச்சென்றது

அவ்வப்போது பெய்த
சிறு மழைத்துளிகள்
கலைந்த முடிகளை
சிறு கற்றைகளாக்கிச்சென்றது

அக்கற்றைகளிலிருந்து
வடிந்த மழைத்துளிகள்
காதோர மணிகளில்
தொக்கி நிற்க, அதில்
சூரியன் தன் முகம்
பார்த்துச்சென்றது.

இன்னும் தான்
உனக்குப்போதுமான
சொற்கள்
கிடைக்கவில்லையா
என அக்கவிதை
என்னை கேலி
செய்துகொண்டிருக்கிறது.

ஒரு புன்முறுவல்
கிடைத்தால்
இந்தக்கவிதை
முழுமை பெறும்
யாரேனும் அதனிடம்
சொல்வீர்களா..?!

ஜப்பான் பேனா நண்பி

2012-02-16T20:44:00.000+05:30

முன்னர் அவள் அனுப்பியவை
நீண்ட கடிதங்களுடன்
காய வைக்கப்பட்ட செர்ரி மொட்டுக்களும்
செக்கச் சிவந்த மேப்பிள் இலைகளும்

புகைப்படங்களில்
பனி நிறைந்த சோலைகளில்
ரோஸா நிறத்தில் மலர்ந்திருந்தாள்
அனைத்து மடல்களிலும்
ஆங்கில வகுப்பினைக் குறித்தும்
குளிர்தினங்களில்
நீச்சலை விரும்பாத குளத்தின்
தங்க மீன்களைப் பற்றியுமே
எழுதியிருந்தாள்

காலம் செல்லச் செல்ல தற்பொழுது
என்றாவது வருகிறது கடிதம்
அதே இடம்தான் இது
பெரிய கட்டிடத்தின் அடியில்
வீட்டுக் குருவிப் பார்வையோடு
அவளிருக்கும் இப் புகைப்படம்
இப்பொழுதுதான் வந்தது எனக்கு
'நித்திரையேயில்லை இரவில்
புகைபிடிப்பதை நிறுத்த முடியவில்லை
என்ன செய்ய வேண்டும்?'
புகைப்படத்தின் பின்னால்
அவளது உடைந்த கையெழுத்து

மூலம் - இஸுரு சாமர சோமவீர

கார்பொரேட் கூட்டங்களின் கடைசி நிமிடங்கள்

2012-02-12T21:32:00.000+05:30

ஐயன்மீர்!

தொடக்கத்தில்

திரையில் காட்டப்பட்ட

பாதுகாப்பு அட்டைகள் பற்றி

எந்த ஆட்சேபமும் இல்லை எங்களுக்கு.

அடுத்து முன்வைக்கப்பட்ட

வரவு செலவு கணக்கு பற்றியோ

எதிர்கால திட்டங்கள் குறித்தோ

நாங்கள் சொல்ல விரும்புவதும்

ஏதுமில்லை.

விடைபெறுவதற்கு முன்

விருந்தோம்பல் சகிதம்

திறக்கப்பட்ட மதுப் போத்தல்களைப் பற்றியே

எங்களின் இந்த தாழ்ந்த விண்ணப்பம்.

எங்களைப் போலவே உங்களின்

வாகனங்களின் வருகைக்கும்

காத்திருக்கும்

எதிர்பார்ப்பின் கண்களுக்கு

என்னவிதமான உத்திரவாதத்தை

தரப் போகிறோம்

நாம்.

பறத்தலின் மீதான புரிதல்

2012-02-12T21:29:00.000+05:30

உனக்கான இடம் இதுவல்ல

உள்ளுணர்வு சொல்லிய போது

உணர்கிறான் தோளோடு இருந்த

வலுவான இறக்கைகளை

அடைய வேண்டிய உயரமும்

போக வேண்டிய பாதையும்

வரைபடமாக விரிந்த போதும்

இறகுகளை நீவி அழகு

பார்த்தபடி நிற்கிறான்

எவருக்கும் தனை நிரூபிக்கும்

விருப்பங்கள் அற்றவனாய்

பறக்க அஞ்சுவதாக எழுந்த

பரிகாசங்களைப் புறந்தள்ளுகிறான்

வானத்துக்கு மட்டுமே புரிந்த புதிராக

மேகங்களின் வேகமும்

மாறும் அதன் வடிவங்களும்

பறத்தலின் மீதான நம்பிக்கையை விடவும்

பறத்தலின் மீதான புரிதல் மிகுந்திருக்க

இறக்கைகளை இன்னும் இறுக்கிக் கொண்டு

பாதங்கள் மண்ணில் பதியப்பதிய நடக்கிறவன்

வானம் தாண்டிக் கோடானு கோடிக்

கோள்களைப் பார்க்க இயலும்

பிரபஞ்சத்தின் உச்சியை

அடைகின்ற பொழுதில்..

விரிக்கக் கூடும் தன் சிறகுகளை

அளவற்ற ஆனந்தத்தில்.

***

உதிர்வு

2012-02-12T21:23:00.000+05:30

நெடிதாய் பேசி களிக்க
ஆவலில் சோளமாய் பொறிந்திடுவேன்
பக்கத்து வீட்டக்கா வந்திருக்காங்க
அப்புறமென அணைச்சிச் செல்லவும்...
உன் மலர்ச்சியை
இந்நாள்வரை கண்டிலேன் எப்பூவிலுமெனும்
எஸ் எம் எஸ்களை ஒருவழிப்பாதையில் கிடத்திடவும்...
ஒரு இலையை உலர்த்தி
உதிரச்செய்யும் செடியாகவும்
மாற்றங்கொள்வதேன் மதுவாகினி.

நகுலனைப் பற்றி சில நினைவுக் குறிப்புகள்

2012-02-10T22:12:00.000+05:30

முதன்முதலாக நகுலனைப் பற்றி எப்போது நான் தெரிந்துகொண்டேன். ஒருமுறை வைத்தியநாதனுடன் (தீவிர வாசகர், ழ, விருட்சம் இதழ்களில் கவிதைகள் அதிகம் எழுதியவர்)

நான், ஆத்மாநாம், மூவரும் ஆனந்த் வீட்டிற்குச் சென்றோம். எனக்கு வைத்தியநாதனைத் தெரியும். அவருடைய கவிதைகள் சில 'ழ 'வில் அப்போது வெளிவந்து கொண்டிருந்தன. நான் அப்போது வங்கியில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தேன். கதை, கவிதைகள் எழுதத் தெரிந்தவன். ஆனால் தமிழில் தீவரத்தன்மை கொண்ட படைப்புகளை ஆர்வமாய் தேடிப் போய் வாசிப்பவன். என்னை தீவிர எழுத்துக்கு அறிமுகப்படுத்தும் நோக்கமாகத்தான் வைத்தியநாதன் என்னை ஆனந்த் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார். கூடவே எங்களுடன் வந்துகொண்டிருந்த ஆத்மாநாமிடம் என்னை அறிமுகப் படுத்தினார்.

ஆனந்த் வீட்டிற்கு வந்தவுடன், வைத்தியநாதன் சொல்லியபடி, ஆனந்த் நாலைந்து 'ழ' வெளியீடு புத்தகங்களைக் கொடுத்தார். நான் மகிழ்ச்சியுடன் அவற்றை விலைக் கொடுத்து வாங்கினேன். 'ழ' புத்தகங்கள் எல்லாம் விலை குறைவாக இருந்ததோடல்லாமல் நல்ல தரத்துடன் தயாரிக்கப்பட்டிருந்தன. உயர்ந்த தாளில் அச்சிடப்பட்டிருந்தன. அதில் ஒரு புத்தகம், 'கோட் ஸ்டான்ட் கவிதைகள்'. அதை எழுதியவர் 'நகுலன்'. அப் புத்தகம் தயாரிப்பு முறையும், அதை அச்சிடப் பயன்படுத்திய தாளையும் கண்டு நான் வியந்து போனேன். 'காகிதத்தில் ஒரு கோடு' என்ற ஆத்மாநாம் புத்தகத்தில் அவருடைய கையெழுத்தையும் வாங்கி வைத்துக்கொண்டேன்.

நகுலன் இந்தப் புத்தகம் மூலமாகத்தான் எனக்கு அறிமுகமாகிறார். அவருடைய கவிதைகள் படிப்பதற்கு எளிமையாக இருப்பதோடல்லாமல் ஆழமான உணர்வு அலைகளை எழுப்பாமல் இருக்காது.

இருப்பதற்கென்றுதான்

வருகிறோம்

இல்லாமல்

போகிறோம்

என்ற வரிகளெல்லாம், மனதில் வேறு வேறு எண்ண அலைகளை எழுப்பாமல் இருப்பதில்லை.

நான் நகுலன் பெயர்கொண்ட புத்தகங்களையெல்லாம் வாங்கத் தொடங்கினேன். 'க்ரியா' என்ற புத்தக வெளியீடு அறிமுகமானபோது, நகுலனின் 'நினைவுப் பாதை' என்ற நாவலை வாங்கினேன்.

பொதுவாக நகுலனின் எழுத்துகள் ஒரு மனதிலிருந்து இன்னொரு மனதிற்கு எழுதிகிற எழுத்துகள். என்னால் முழுதாகவும் அவற்றைப் படிக்க முடிந்ததுமில்லை. ஏனெனில் மனதை அதிகமாக ஆட்டிப் படைக்கும் தன்மை கொண்டவை அவருடைய படைப்புகள்.

அவருடைய படைப்புகள் மூலமாக அவரை நான் அறிந்துகொண்டாலும், விருட்சம் பத்திரிகை ஆரம்பித்தபோதுதான் நேரிடையாக எனக்கு அவருடைய தொடர்பு ஏற்பட்டது. அவர் படைப்புகளை அனுப்பும்போது, மறக்காமல் ஸ்டாம்பு, கவரெல்லாம் வைத்து அனுப்புவார். ஒரு குறிப்பும் எழுதி அனுப்புவார். 'படைப்புகள் உங்களுக்குத் திருப்தியாக இல்லையென்றால் திருப்பி அனுப்பி விடுங்கள்,' என்று. நான் அவர் எழுதிய படைப்புகளை திருப்பியே அனுப்ப மாட்டேன்.

ஒவ்வொரு விருட்சம் இதழையும் அவருக்கு அனுப்புவதில் அதிக ஆர்வம் காட்டுவேன். உடனுக்குடன் அவர் இதழ் குறித்து கருத்துக்களை ஒரு கார்டில் எழுதி அனுப்பி விடுவார். கார்டில் அவர் எழுத்தைப் படிப்பது என்பது பெரிய விஷயமாக இருக்கும். சிலசமயம் அவருடைய கையெழுத்து புரியும்படி நிதானமாக இருக்கும். சிலசமயம் புரியாமல் கிறுக்கப்பட்டிருக்கும்.

ஒரு சமயம் கார்டில் எனக்கு ஒரு கவிதை எழுதி அனுப்பினார் :

நில்

போ

வா

போ

நில்

போ

வா

நில்

நில் போ வா?

என்பதுதான் அக் கவிதை. விருட்சம் இதழில் இந்த குறள் வழி கவிதையைப் பிரசுரம் செய்தேன். இது தரமான கவிதையா, பிரசுரம் செய்யப்பட வேண்டிய கவிதையா என்று கேட்டால், நான் பதில் சொல்ல மாட்டேன். நகுலன் எழுதியிருக்கிறார். அவர் எழுத்துக்களைப் பிரசுரம் செய்ய வேண்டியது, நான் மதிக்கும் எழுத்தாளருக்கு நான் கொடுக்கும் மரியாதை. இன்னும் சில படைப்பளாகளிடமும் நான் இதுமாதிரி நடந்து கொள்வேன்.

இக் கவிதை பிரசுரம் ஆனவுடன், இரு இடங்களிலிருந்து எதிர்ப்பு வந்தன. ஒன்று காஞ்சிபுரம் இலக்கிய நண்பர் வே நாராயணன் (காஞ்சிபுரத்தில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட இலக்கியக் கூட்டங்களை நடத்தியவர். அபாரமான ஞாபகச் சக்தி கொண்டவர். கூட்டம் முழுவதும் யார் பேசினாலும் அதை மனதில் வாங்கிக் கொண்டு திருப்பிச் சொல்லும் தன்மை கொண்டவர்). எப்படி இக் கவிதையை விருட்சத்தில் புரசுரம் செய்தீர்கள்? அக் கவிதைக்கு என்ன அர்த்தம் என்பதை உங்களால் சொல்ல முடியுமா? என்று கேட்டு எழுதியிருந்தார். நான் அக் கடிதத்தை நகுலனுக்கு அனுப்பியிருந்தேன். அவர் இரண்டு பக்கங்களுக்கு விளக்கம் கொடுத்து பதில் அனுப்பினார். அதையும் விருட்சத்தில் பிரசுரம் செய்தேன்.

எதிர்த்தவர்களில் இன்னொருவர் பிரமிள். நகுலனின் இந்தக் கவிதையை ஏன் பிரசுரம் செய்தீர்கள்? இது கவிதையா என்ற கேட்டார். 'விருட்சம்' இதழில் அரைப்பக்கம்தான் இக் கவிதை வந்திருக்கிறது. வந்தால் என்ன?' என்றேன்.

'ஒரு சிறு பத்திரிகையின் அரைப் பக்கத்தில் பிரசுரம் விஷயம்கூட முக்கியம் உமக்கு இதெல்லாம் தெரியாதா?' என்றார் பிரமிள். பிரமிள் இதைச் சாதாரணமாகப் பேசிவிட்டு விட்டுவிடுவார் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அபத்தக் கவிதைகள் என்ற பெயரில் அவர் ஏராளமான கவிதைகள் எழுதியிருந்தார். அதில், 'எந்துண்டி வஸ்தி?' என்ற கவிதையில்,

'நில் போ வா'

என்பதை எழுதிக் கீழே

கையெழுத்து வைத்து

அனுப்பினார் சகா

தேவனின் சகோ

தர நாமி

இதைக் கவிதை என்று

போட்டுவிட்டது தன்

இலையிலே 'மரம்'

'இதையே

எழுதியது யாரோ

ஏழுமலை ஆறுமுகம்

என்றால் 'மர' இலையில்

வருமா இது?' என்றேன்.

பதில் இல்லை இன்னும்.

இப்படி ஒரு கவிதை பிரமிள் எழுதியிருக்கிறார் என்பது அது புத்தகமாக வரும்போதுதான் தெரியும்.நகுலன் ஒவ்வொரு முறையும் சென்னை அசோக்நகரில் உள்ள அவருடைய இளைய சகோதரர் வீட்டிற்கு வருவார். அப்படி வரும்போது மேற்கு மாம்பலத்தில் உள்ள என் வீட்டிற்குத் தகவல் தராமல் இருக்க மாட்டார். அவர் சென்னையில் இருக்கும்போதெல்லாம் அவரை அடிக்கடி சந்திப்பது என் வழக்கம். ஏன் தினமும்?

சிலசமயம் அவர் ஊரிலிருந்து வந்தபிறகு, அவர் சகோதரருடன் என் வீட்டிற்கு வருவார். அவரால் தனியாக வர முடியாது. கூடவே அவருடைய சகோதரரை அழைத்துக்கொண்டு வருவார். யாராவது அவருக்குத் துணை வேண்டும். அவர் வரும் சமயத்தில் நான் தட்டுப்படவில்லையென்றால், என் தந்தையாருடன் பேசிக்கொண்டு இருப்பார். ஹோமியோபதி மருந்துகளைப் பற்றி என் தந்தை சொல்வதை புதிதாகக் கேட்பதுபோல ஒருவித மரியாதையுடன் நகுலன் கேட்பார்.

அவர் சகோதரர் என் வீட்டில் விட்டுவிட்டுப் போய்விடுவார். நான் நகுலனைப் பார்த்துவிட்டால் நேரம் தெரியாமல் பேசிக்கொண்டிருப்பேன். என்னைப் பார்த்து, "நீங்கள் இவ்வளவு தூரம் எல்லாருக்கும் உதவியாக இருக்கிறீர்கள். ஆனால் உங்களைப் பற்றி யாரும் எதுவும் சொல்லாமல் இருப்பது சரியில்லை," என்பார். 'யாருடனும் இல்லை' என்ற என் கவிதைத் தொகுதியைப் பற்றி அவர் எழுதிய கட்டுரையை என்னால் மறக்க முடியாது.

பொதுவாக நகுலன் வரும்போது, நான் புதிதாக எழுதிய கவிதைகளைக் காட்டுவேன். அவர் சிரத்தையுடன் படித்துவிட்டு, அதில் உள்ள பிரச்சினைகளைக் குறிப்பிடுவார். சில கவிதைகளைப் படித்துவிட்டு, வரிகளை மாற்றினால் நன்றாக இருக்குமென்று குறிப்பிடுவார். சில கவிதைகள் நன்றாக வந்திருப்பதாகவும் குறிப்பிடுவார். வேறு விஷயங்களையும் நாங்கள் பேசுவோம். ஒருமுறை நான் அலுவலகத்திற்குச் செல்வதற்காக மாம்பலம் ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்குச் சென்று கொண்டிருந்தேன். அப்போது ஐராவதத்தைப் பார்த்தேன். நகுலன் வந்திருப்பதைக் குறிப்பிட்டேன். பின் இருவரும் அலுவலகம் போகாமல் நகுலனைப் பார்க்கச் சென்று விட்டோம். நகுலனுடன் பேசும்போது ஒருவருடன் ஒருவர் பேசுவதுபோல்தான் இருக்கும். ரொம்ப கூச்ச சுபாவம் உள்ளவர்.

அவருக்கு ஆல்பர்ட் மூலம் பரிசு கிடைத்தது. அக் கூட்டத்திற்கு வந்த நகுலன், ரொம்ப கூச்சத்தோடு மேடையில் அமர்ந்திருந்தார். கூட்டத்துடன் நின்று பரிசு வாங்க எழுந்துகூட வர வெட்கப்பட்டார். ஆனால் மேடையில் தோன்றுவதையே பிரதானமாக விளம்பரப் பிரியராக ஒரு வங்கியின் தலைவர் இருந்தார். அவர்தான் அக்கூட்டத்தை நடத்த நன்கொடை கொடுத்திருக்கிறார். அவர் நகுலன் பக்கத்தில் அமர்ந்தும் அவருக்கு நகுலன் யார் என்பது தெரியாது. இருவரும் ஒருவரைஒருவர் பேசாமல் அமர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

நகுலனை அவர் சகோதரர் வீட்டிற்கு அழைத்துக்கொண்டு போவேன். நடந்துதான் போவோம். அவர் சகோதரர் வீட்டிற்குப் போவதற்குள், பல முறை 'இந்த வழியாகத்தானே உங்கள் வீட்டிலிருந்து வந்தோம்,' என்று கேட்காமல் இருக்க மாட்டார்.

'ஆமாம்,' என்று பலமுறை நான் சொல்லிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். அவர் தனியாக எங்கும் போகமாட்டார். ஒரு சமயம் நகுலனின் திருவனந்தபுர நண்பர் காசியபன் மையிலாப்பூரில் இருந்தார். 'அவரைப் போய்ப் பார்க்கலாமா? 'என்று கேட்டேன். காசியபனும் அவர் வந்ததை அறிந்து பார்க்க ஆசைப் பட்டார்.

''என் வண்டி பின்னால் அமர்ந்து கொள்ளுங்கள்,'' என்றேன். நகுலன் மறுத்து விட்டார். "பஸ்ஸில் போகலாம் வாருங்கள்," என்றேன். அதற்கும் மறுத்துவிட்டார். "ஆட்டோவில் போகலாம்," என்றேன்.

"அவ்வளவு பைசா செலவு செய்ய முடியாது. வேண்டுமானால் காசியபன் என்னை வந்து சந்திக்கட்டும்," என்று கூறி விட்டார். கடைசிவரை அவர் காசியபனை பார்க்கவே இல்லை.

மிகக் குறைந்த பக்கங்களுடன் அவருடைய புத்தகமொன்றை கொண்டுவர நினைத்தேன். 'இரு நீண்ட கவிதைகள்' என்ற புத்தகம் அப்படித்தான் உருவானது. நான் வங்கியில் இருந்தபடி பத்திரிகை நடத்துவதால், புத்தகம் போட எனக்குப் பணத் தட்டுப்பாடு இருக்கும். அதனால் நானும், நகுலனும் சேர்ந்து அந்தப் புத்தகத்தைக் கொண்டு வந்தோம். பாதி நானும், பாதி நகுலனும் செலவு செய்தோம். பொருத்தமே இல்லாமல் புத்தகத்தில் நகுலன் வரைந்த ஓவியமும் இருக்கும். புத்தகம் வந்தபிறகு வழக்கம்போல் கவிதைப் புத்தகம் விற்கவில்லை. பொதுவாக நம் தமிழ் தீவிர சூழ்நிலையில் கவிதைப் புத்தகத்திற்குக் கொடுக்கும் அலட்சியம்போல் வேறு எந்தப் பிரிவு நூலிற்கும் இருக்காது. ஆனால் நகுலன் தான் போட்ட பணத்தை உடனடியாகக் கேட்க ஆரம்பித்து விட்டார். ஏனெனில் அவர் இதற்கு முன்னால் பலரிடம் புத்தகம் போட பணம் கொடுத்து ஏமாந்திருக்கிறார். நான் அவர் பணத்தை மாத மாதம் என் சம்பளத்திலிருந்து கொடுத்து சரி செய்தேன்.. இன்னும் கூட விற்காத புத்தகப் பிரதிகள் என்னிடம் இருக்கிறது. விலை ரூ.12/-தான்.

நகுலனை திருவனந்தபுரத்தில் ஒருமுறையாவது போய்ப் பார்க்க வேண்டுமென்று னைப்பேன். 'நான் உங்கள் ஊருக்கு வந்து உங்களைப் பார்க்க வேண்டும்,' என்று ஒருமுறை குறிப்பிட்டேன். உடனே, நகுலன், 'நீங்கள் என் வீட்டிற்கு வந்து தங்க முடியாது,' என்று குறிப்பிட்டார். அவருக்கு ஏனோ புரியவில்லை. நான் அவரைப் பார்க்க வந்தாலும், அவர் வீட்டில் வந்து தங்க மாட்டேன் என்பது. ஏனோ திருவனந்தபுரம் போய் அவரைப் பார்க்கவே இல்லை.

வழக்கமாக அவருக்குப் பத்திரிகை/புத்தகம் அனுப்பிக் கொண்டிருப்பேன். ஒருமுறை அவர் எனக்குக் கடிதமொன்று எழுதியிருந்தார்.

16.12.1996-ல் அவர் எழுதிய கடிதத்தை இங்கு குறிப்பிட்டு முடிக்கிறேன்.

நண்பருக்கு,

வணக்கம். எனக்கு இம்மாதம் 12.12.96தான் பென்ஷன் கிடைத்தது. எனவே மையம் சந்தாவை இன்றுதான் அனுப்ப முடிந்தது.

நான் உடல் மனம் சோர்வுற்று மிகத் தளர்ந்த நிலையில் இருக்கிறேன். இனி எனக்கு மையமோ வேறு பத்திரிகைகளோ புஸ்தகங்களோ அனுப்ப வேண்டாம். உங்கள் யாருடனும் இல்லை என்ற புத்தகத்தை அமெரிக்காவில் இருந்து வந்த பிறகு காலமான என் சகோதரியிடம் கொடுத்துவிட்டேன். அதுவும் என் கையில் இல்லை.

இனியும் எழுதவேண்டாம் என்ற நிலையில் யாராவது வந்து எழுதுங்கள் என்று துன்புறுத்திக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். எனக்கு 75-ஆவது தொடங்கிவிட்டது. வெகு விரைவில் காலமாகிவிட்டால் என்ற நிலை. உடல்-மன உளைச்சல்கள் அவ்வாறு.

உங்களுக்கு நான் சொன்னதால் நாய்களற்ற வீதிகள் என்ற கவிதைத் தொகுதி கிடைத்ததா?

உங்கள் தகப்பனாருக்கு என் நமஸ்காரத்தைச் சொல்லவும்.

என்னவோ இருந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

அன்புடன்

'நகுலன்'

மேலே குறிப்பிட்ட கடிதத்தை நகுலன் அனுப்பிய பிறகு, நான் புத்தகங்களையோ பத்திரிகைகளையோ அனுப்புவதை நிறுத்தி விட்டேன். பிறர் மூலமாகத்தான் எனக்கு நகுலனைப் பற்றி தெரியும். நீல பத்மநாபனுடன் பேசும்போது, நகுலனைப் பற்றி விஜாரிக்காமல் இருக்க மாட்டேன்.

கடிதத்தில் குறிப்பிட்டபடி அவர் மரணத்தை எதிர்நோக்கி காத்துக் கொண்டிருந்தாரென்று நினைக்கிறேன்.

காதலுக்குப் பின் என் அடையாளம்

2012-02-07T21:07:00.000+05:30

உன்னைச் சிந்தித்து
ஒரு பறவையின் சிறகினில் அமர்ந்திருப்பேன்
அது
உன் ஊருக்குள் வந்திடுமென்றால்
அங்கு நான் குதித்திடுவேன்

ஊர் வாசி ஒருவனின் தலையில்
காகம் பீச்சுவது எப்படி?
அப்படி என் வருகை
இராணுவ வீரனின் ஆடையில் அலையும்
சிறுவர்களிடம்தான்
உன் முகவரியை கேட்டு எழுதியெடுப்பேன்

ஊருக்குள் பறந்து திரிந்ததில்
பசியெடுத்துவிட்டது
பறவைகள் உண்பதையெல்லாம்
என்னால் உண்ண முடியாதுபோயிற்று
அதோ
மொட்டைத் தலை பொருத்திய ஒருவன்
சூடான கஞ்சி விற்றுவருகிறான்
கண்டு ஒரு கிளாஸ் அருந்திட
பயமெனக்கு

யாரோ!
என்னையும் சுட்டுப் பொசுக்கிவிடுவாரோ
என்ற பயமெனக்கு

இதையெல்லாம் கதைக்க
உன் அருகில் உரசி அமர்ந்திட முடியவில்லை
பஸ்ஸில் பயணிப்பதுபோல்
நடுவில்
சிறுவனுமில்லை,சிறுமியுமில்லை,பிள்ளைக்காரியுமில்லை

ஊரில் கடும் மழையாம்
வானொலி சொல்கிறது
பெய்யட்டும்
என் கடிதங்களையெல்லாம் நீரில் விட
இலேசாக இருக்குமுனக்கு

ஒரு காலம்
சோடா மூடிகளை தட்டையாக்கி,நூலும் கட்டி
மின்சாரமில்லாத மின் விசிறி செய்தாயே
அதன் காற்றில்
உன் கேசத்திலொன்று ஆடியது
என் மார்பினில் வளர்ந்திருக்கும் உரோமங்களோடு போட்டியிட்டு

இதையெல்லாம்
உன்னில் உரசி உரசி கதைப்பதற்கு
அதிக நேரமெடுக்கும்
அதற்குள் நான் இந்த ஊரில் இருக்கமாட்டேன்

அவர்கள்
அடையாள அட்டை பரிசோதனை நடத்துகிறார்கள்
என்னிடம் கேட்டால்
என்ன சொல்ல
என் அடையாளம் நீதான்

ஒரு கவிதை -

2012-02-04T21:04:00.000+05:30

கடுகளவும் சந்தேகமில்லை
இது ஒரு பைத்தியக்காரவுலகம்
இதில் பலவித பைத்தியங்கள் வாழ்கின்றன.
காசுப் பைத்தியம் கார் பைத்தியம்
சினிமாப்பைத்தியம் சீட்டுப்பைத்தியம்
காதல் பைத்தியம் கவிதைப்பைத்தியம் என
நமக்கு முன்பும் பைத்தியங்களிருந்தன
அவை அப்பாவிகளாயிருந்திருக்கின்றன
அவை நிறையக் கதைகளைத்
தெரிந்து வைத்திருந்தன
அவைகள் சொல்ல நாம் கேட்டோம்
அவற்றிலொன்று
விறகுவெட்டி மூன்று கோடரிகள் கதை
அந்தக் கதையால் நாம் வீணாய் போனோம்
அதோ அவனைப் பார்த்தால் புரியும்
போட்டியாளனைப் போட்டுத் தள்ளுகிறான்
கவர்மெண்ட் பணத்தைக் களவாடுகிறான்
குபேரனாகிறான்
மண்ணைப் பொன்னாக்கும் மகானென்று
மண்டியிடுகிறதுலகம்
மகானின் தோட்டத்தில் மாடுகள் ரெண்டு
மூத்திரம் குடித்து பல்லிளிக்கின்றன
ஒன்றின் பற்கள் உனதைப் போலிருக்கின்றன
தோலிருக்கச் சுளைமுழுங்கித் தலைவன்
வாய் திறந்தால் பொய்யருவி- அவனை
கணினியுகத்தின் விடிவெள்ளியென்கிறதுலகம்
ஆட்டைப்போல் ஆளை வெட்டினவன் அரசனானான்
அடுத்தவன் கிடையில் ஆடு திருடி
அரசனுக்கத் தந்தவன் தளபதியானான்
கிலிபிடித்த ஒருவன் கடவுளைக் கற்பித்தான்
புசிக்க உணவில்லை பிட்டுக்கூலி
வசிக்க மனையில்லை சுடலைவாசி
உடுத்த உடையில்லை அம்மணாண்டி
முடிவெட்டக்காசில்லை சடாமுடி
அவனைக் கடவுளென்கிறதுலகம்

இப்போது சொல்
இது பைத்தியக்கார உலகமா இல்லையா?

ஆரோக்கியமேரி என்றழைக்கப்பட்ட மேரி ஃபிலோமினா

2012-02-04T20:59:00.000+05:30

'ஓ பரமபிதாவே'
துளி நம்பிக்கையும் சிதறிப்போன அன்று
ஆச்சியின் அழுகை ஓலம்
ஆஸ்பத்திரி வளாகத்தை
அதிரச் செய்திருக்கக் கூடும்
சளி இறுகிச் சிதைத்த நெஞ்சுக் கூட்டோடு
வசதிகள் குறைந்த வவுனியா வைத்தியசாலை
பல நூறு கிலோமீற்றர்கள் தொலைவில் அவளை
கண்டிக்கு அனுப்பியிருந்தது
வானமும் அதிர்ந்த நாளதில்
உயர் மருத்துவம்
மகளை எப்படியும் காப்பாற்றிடும்
நம்பிக்கையும் ஜெபமாலையும் துணையாக
ஆச்சியும் வந்திருந்தாள்
பார்வையாள விருந்தினராக
இருவர் மட்டுமே உள்ளனுப்பப்படும்
அவர்களுக்கென்று யாரும் வராத
வாயிலையே பார்த்தபடி
எப்பொழுதும் கட்டிலருகே
மெலிந்த ஆச்சி அமர்ந்திருப்பாள்
குழாய்கள் வழியே வரும்
உயிர்க்காற்று, மருந்து, கரைசல் உணவு
எல்லாவற்றையும் ஏற்றிருக்கும் ஆரோக்கியமேரி
வற்றிய உடல் சுவாசத்துக்கு மட்டுமே அசைய
கண்களில் மீதமிருக்கும் உயிர்
யாரையோ தேடியபடி கண்மணியாயசையும்
அவர்களறியாச் சிங்கள மொழியை
தமிழுக்கு மாற்றிச் சொல்ல உதவப் போய்
அவ்விருவர் துயர் கதையறிந்தேன்
பிறப்பிடம்
யாழ்ப்பாணத்தினொரு கடற்கரைப் பிரதேசம்
தற்பொழுது முகாம் வாசம்
மேரிக்கு ஒரே மகன்
சென்ற வருடம் கடத்தப்பட்ட அவனுக்கு வயது பதினேழு
கணவனும் மற்ற உறவுகளும் போரில் இறந்திட
ஆச்சியும் அவளும் மட்டுமே மிச்சம்
ஷெல் பட்ட தொண்டையில் சத்திரசிகிச்சை
அதனோடு சேர்த்து சளி கட்டி சிக்கலாகி
வவுனியா ஆஸ்பத்திரியோடு சில மாதங்கள் வாசம்
அங்கிருந்து கண்டிக்கு வந்து
இன்றோடு பத்துநாள்
'தம்பி எங்களை வவுனியாவுக்கே
அனுப்பிவிடச் சொல்லுங்கோ
இஞ்ச மொழியும் தெரியேல்ல
கவனிக்கிறாங்களுமில்ல
பொட்டொன்றைக் கண்டால் போதும்
புலியென்று நினைப்பு இவங்களுக்கு
அங்கயெண்டாலும் அயல்கட்டிலுக்கு வாற சனம்
பார்த்துப் பேசிச் செல்லும்
மனசாரப் பேச்சை விட
மருந்தெல்லாம் எதுக்கு ராசா'
இரு வாரங்களின் பிற்பாடு
மீளப் போய்ப் பார்க்கையில்
அவர்களிருக்கவில்லை
மேரி ஃபிலோமினாவை மரணம் கூட்டிச் சென்று
ஒரு கிழமையாயிற்றென
மருத்துவத் தாதி கூறி நடந்தாள்
காப்பாற்ற வந்த உயிரைக்
காலனின் கையில் பறிகொடுத்த ஆச்சி என்னவானாள்
தெரியாத மொழி பேசும் சூனியப் பூமி
நெரிசல் மிக்க பெருநகரம் அவளை
எந்த வாய் கொண்டு விழுங்கியதோ....
எங்கே போனாளென
எவர்க்கும் தெரியாத இருளை ஊடறுத்து
தளர்ந்த பாதங்களினால்
அழுதபடி நடந்தாளோ....
ஆரோக்கியமேரி என்றழைப்பட்ட மேரி ஃபிலோமினா
மரணித்தவேளையில்
'ஓ பரமபிதாவே'
துளி நம்பிக்கையும் சிதறுண்ட அந் நாளில்
ஆச்சியின் அழுகை ஓலம்
ஆஸ்பத்திரி வளாகத்தையே
அதிரச் செய்திருக்கும்

நதி ஈந்த எறும்பு

2012-02-04T20:53:00.000+05:30

ஓய்விலிருந்தது மாமரம்
உதிர்ந்த இலைகளோடு நானும்
நழுவிய தினசரியிலிருந்த
அணைக்கட்டின் மீது ஊர்ந்தன
வெள்ளை நிறத்திலும் கருப்பு நிறத்திலுமாக
இரு சாரியாக எறும்புகள்
வெள்ளையின் பசியறிந்த கருப்பு
சுமந்துவந்த வயலை ஈந்தது
கருப்பின் தாகமறிந்த வெள்ளை
விழுங்கிவந்த நதியை கொடுத்து கொடுத்து
தன்போக்கில் நகர்ந்துகொண்டிருந்தன...

பந்தநல்லூரில் கிடைத்த பதவி உயர்வு....

2012-01-30T18:32:00.000+05:30

பத்மநாபனாகிய நான் பேசுகிறேன். யார் இந்த பத்மநாபன்? யாருமில்லை, சாதாரணத்திலும் சாதாரண மனிதன்தான் நான். என்னைப் பற்றி உங்களிடம் சொல்ல ஆசைப்படுகிறேன். ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவரைப் பற்றி பேச எத்தனையோ இருக்கும். ஏன் உங்களுக்குக்கூட ஏதோ தெரிவிக்க ஆசைப் படுவீர்கள். யாரும் பேசத்தான் விரும்புவார்களே தவிர, மற்றவர்கள் பேசுவதைக் கேட்க விரும்ப மாட்டார்கள். ஆனால் ஒருவர் மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கேட்க விரும்புகிறார்கள் என்றால் ஒன்று அவர்கள் மனோதத்துவ மருத்துவர்களாக இருப்பார்கள். ஏன்என்றால் அவர்கள் கேட்டுத்தான் ஆக வேண்டும். கேட்டால்தான் அவர்களுக்குப் பணம் கிடைக்கும். இன்னும் சிலர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களை கடவுளின் தூதுவர்களாக நினைத்துக் கொள்பவர்கள். அவர்கள் கேட்க மட்டும் செய்வதில்லை. பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வும் சொல்வார்கள்.

நான் ஏதோ என்னைப் பற்றி உங்களிடம் சொல்கிறேன். நீங்களும் நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். வேறு எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். சரி, எப்படி ஆரம்பிப்பது? நான் பிறந்தது வளர்ந்தது எல்லாம் சொல்ல விரும்பவில்லை. எனக்கு சொல்லவும் அலுப்பாக இருக்கும். உங்களுக்குக் கேட்பதற்கும் அலுப்பாக இருக்கும். நம் வாழ்க்கையில் ஒவ்வொருவரும் ஏதோவிதமான முட்டாள்தனத்தைச் செய்து கொண்டிருப்போம். அதைப் பற்றியெல்லாம் நாம் பிறரிடம் சொல்லக்கூட ஆசைப்பட மாட்டோ ம். யாராவது நான் செய்தது முட்டாள்தனமான செயல் என்று சொல்ல விருப்பப்படுவோமா? நிச்சயமாக மாட்டோ ம். ஆனால் பத்மநாபனாகிய நான் சொல்கிறேன். நான் சமீபத்தில் செய்த ஒரு முட்டாள்தனமான காரியத்தைப் பற்றி புலம்பாமல் இருக்க முடியாது. அது நான் பதவி உயர்வு பெற்றதுதான். சென்னையில் குடும்பத்துடன் இருந்த நான், ஏன் இந்தத் தப்பை செய்தேன். எல்லாம் விதி. மேலும் நான் தலைமை அலுவலகத்தில் சுருக்கெழுத்தாளராக 25 ஆண்டுகள் இருந்துவிட்டேன். மேலும் இருக்கப் பிடிக்காமல்தான் இந்தத் தவறை செய்து விட்டேன். ஆனால் இதற்கு உண்மையில் சுரேஷ்தான் காரணம். எனக்கும் சுரேஷிற்கும் 17வயது வித்தியாசம். எனக்கு நண்பர்கள் அப்படித்தான் அமைவார்கள்.

50வயதான என்னைப் பார்த்து, சுரேஷ் சொன்னான்: ''சார், பதவி உயர்வுக்கு ஆசைப் படாதீர்கள்,'' என்றான்.

''ஏன்?'' என்று கேட்டேன்.

''உங்களால் முடியாது.''

''ஏன் முடியாது?''

''தனிமை. உங்களால் இருக்க முடியாது.''

''எப்படி சொல்கிறாய்? தனிமையில்தான் இருந்து பார்ப்போமே?''

''உங்கள் குடும்பத்தை விட்டு ஒருநாள் கூட தனிமையில் நீங்கள் இருக்க முடியாது..''

''இல்லை. இந்த முறை பதவி உயர்வு பெற்றுத்தான் தீர்வேன்...''

''உங்கள் தலையெழுத்தை மாற்ற முடியாது..''

ஐம்பது வயதில் எனக்குப் பதவி உயர்வு தருவதைத் தவிர நிர்வாகத்திற்கு வேறு வழியில்லை. என்னைப் போன்றவர்கள் பொறியில் எப்படிச் சிக்குவார்கள் என்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தது நிர்வாகம். நிர்வாகம் எதிர்பார்த்தபடி பொறியில் என்னைப் போன்ற பலர் சிக்கினார்கள்.

(இன்னும் வரும்)

பின் குறிப்பு :

என் நண்பர் குமரி எஸ் நீலகண்டன் அவர்கள், வலைதளத்தில் என் அனுபவத்தைத் தொடர்கதையாக எழுதும்படி வற்புறுத்தினார். அதன் பொருட்டே இந் நாவலை வலைதளத்தில் எழுத முயற்சி செய்கிறேன்.

வாசல்

2012-01-29T21:30:00.000+05:30

சிற்றூரில்

வாழ்ந்திருந்த சிறுவயதில்
விடியற்காலம்
வாசற்படியில்
நான் படிக்கும் சத்தத்தோடு
விதவிதமான பறவைகளின்
சத்தங்களும் சேரும்
சேவலின் கூவல்
காகங்களின் கரைச்சல்
குருவி, மைனாக்கள், மற்றும்
பெயர் தெரியா பறவைகள்
பகலுக்காக
ஆயத்தமாகும் சத்தங்கள்
இப்போதெல்லாம்
விடியற்காலத்தை
சந்திப்பதேயில்லை
பறவைகளின்
சத்தமும் கேட்பதேயில்லை
வாசல் மட்டும் இருக்கிறது….
பக்கத்து ஃப்ளாட்டின்
செருப்புகள் சிதறி

மாயங்கள் புரிகிறதே மதுவாகினி

2012-01-28T21:19:00.000+05:30

உன்னுடனான உரையாடலுக்குப் பின்
செத்தை வெளியேற்றிய தாய்பசுவின் அமைதி கவ்வ
நூல் கோர்த்து தொங்கவிடப்பட்ட
வண்ண பலூன்களாக மிதக்கும் உன் வார்த்தைகள்
என்னுள் பயணிக்கத் துவங்குகிறது
சலவைக்குறியின் மையாகி
மகரந்தம் விதைக்கும் தட்டானாகவும்
நிலத்தை உயிர்ப்பூட்டும் மண்புழுவாகி
ஊற்றுக் கண்ணாகி கினற்றை ஈரமாக்குகிறது
இலுப்பை பூவாகி உடலை சக்கரையாக்கி
பவளமல்லியாகி சுவாசம் மணந்திட்டு
தொட்டாஞ்சிணுங்கியாகி நாணம் காட்டுகிறது
சுற்றும் நாய் ஒன்றிற்கு
பரிவுபொங்க சோறிட்டு
மீந்த மீந்த பாலூட்டுகிறது பூனைக்கு
வழிய வழிய செடிகளுக்கு நீர் இறைத்து
கையேந்துபவருக்கு ரூபாய்தாளை பிச்சையிடுகிறது
இருசக்கர வாகனத்தையும்
குதிரைகள் பூட்டிய ரதமாக்கி
புவி ஆளப் பிறந்தவனாய் பவனி வரச்செய்து
மாயங்கள் புரிகிறதே மதுவாகினி...

எதையாவது சொல்லட்டுமா.........68

2012-01-28T07:11:00.000+05:30

ந.முத்துசாமிக்கு இந்த முறை பத்மஸ்ரீ பட்டம் கிடைத்துள்ளது. முத்துசாமியை நினைக்கும்போது 'நீர்மை' என்ற அவருடைய சிறுகதைத் தொகுப்பு ஞாபகத்திற்கு வரும். அவருடைய கதைகளைப் போல ந.முத்துசாமியும் வித்தியாசமான மனிதர். எளிமையான மனிதர். அவரைப் பார்க்கும்போது அவருடைய மீசைதான் ஞாபகம் வரும். கூத்துக்காக ந.முத்துசாமி தன் வாழ்நாள் முழுவதும், இன்னும் பாடுபட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். எதையும் தெளிவாக செயல்பட வேண்டுமென்று நினைப்பவர். நடிகரின் உடல் அசைவுக்கும், வசன உச்சரிப்புக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுப்பவர். கூத்துப்பட்டறையில் நடிக்கத் தெரிந்த நடிகனுக்கு நடிப்பு என்பது வெகு சுலபம்.

கூத்துப்பட்டறையை ஒரு விஞ்ஞானபூர்வமான அமைப்பாக ந. முத்துசாமி மாற்ற முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கிறார் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இரண்டு மூன்று முறை விருட்சம் சார்பாக முத்துசாமியை வைத்துக் கூட்டம் நடத்தியிருக்கிறேன். ஞானக்கூத்தன் கவிதையை எப்படி ஒரு நடிகன் நடித்துக் காட்ட முடியுமென்று ஒரு நிகழ்ச்சியில் நடத்திக் காட்டினார்.

ஒருமுறை ஐராவதம் என்ற படைப்பாளியை வண்டியில் அழைத்துக்கொண்டு இலக்கியச் சிந்தனை கூட்டத்திற்குச் சென்றேன். ஐராவதத்தைப் பார்த்த முத்துசாமி, ''என்னைய்யா, உம்மை தூசித் தட்டி அழைத்துக்கொண்டு வந்திருக்கிறாரா?'' என்று கேட்டார். அதைக் கேட்கும்போது எனக்கு தாங்க முடியாத சிரிப்பை ஏற்படுத்தியது.

கூத்து என்பது பழைய காலத்துப் பாணி. அதை உயிர்ப்பிக்கும் முயற்சியில் முத்துசாமி செய்து காட்டியிருக்கிறார். என் சின்ன வயதில் சித்திரா பெளர்ணமி அன்று எங்கள் கிராமத்தில் கூத்து நிகழ்க்சி ஒன்றை பார்த்த ஞாபகம். இரவு முழுவதும் நடக்கும். ஆனால் இப்போதெல்லாம் அது எந்த அளவிற்கு சாத்தியம் என்பது தெரியவில்லை. எந்த அளவிற்கு எல்லோராலும் ஈடுபட முடியும் என்பதும் தெரியவில்லை.

நாடகம் என்பதே போய்விட்டது. ஒரு காலத்தில் டிவி இல்லாதபோது, கூத்தும், பின் நாடகமும் தேவைப்பட்டது. இப்போது எல்லாம் போய்விட்டது. எல்லோராலும் ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்குச் சென்று ஒரு நாடகத்தைப் பார்க்க முடியுமா என்பது தெரியவில்லை. ஏன்என்றால் எல்லோருக்கும் அவரவர் இடத்திலேயே எல்லாம் கிடைக்க வேண்டுமென்ற சூழ்நிலை வந்துவிடும் என்று தோன்றுகிறது. இந்த நிலையில் சினிமாகூட வீட்டிற்கு வந்தால் பார்க்க ஆரம்பித்துவிடுவார்கள்.

இன்னும் கூட கூத்தை எல்லோரும் பேசவேண்டுமென்று நினைக்கிற முத்துசாமியை வாழ்த்தாமல் இருக்க முடியவில்லை.

மிச்சம்

2012-01-22T20:16:00.000+05:30

மரம்போல் நிற்காதே

மனம் திறந்து

பதிலைச் சொல்லென்றேன்

மனிதனைப்போல

மலிவானவையல்ல மரங்கள்

தேக்கின்விலை மனிதனுக்கில்லை

சந்தனமணமும்

மழை, வெய்யில், பனி, புயல்

எதுவானாலும் எதிர்கொள்ளும் மரங்கள்

குடையில் குளிரறையில்

கம்பளியில் ஒளிவான் மனிதன்

தழையும் நிழலும் தந்தாலும்

ஆடுகளைத் தின்னாது மரங்கள்

மனிதன் தின்பான்

மரத்தை வெட்டினால்

கட்டில் தொட்டில் கதவு ஐன்னல்

மேசை நாற்காலி செய்யலாம்

மிச்சத்தை

நீயே யோசித்துக்கொள்ளென்றான்

எதையாவது சொல்லட்டுமா.........67

2012-01-22T05:37:00.000+05:30

இந்த முறை புத்தகக் காட்சி ஆரம்பிக்கும்போதே வேண்டாம் என்று மனம் சொல்லியது. ஏன் என்ற காரணம் புரியவில்லை. மிகக் குறைந்த அளவில் புத்தகங்களைப் போட்டு வியாபாரம் செய்வது சரியில்லை. ஆனால் புத்தகங்களை வைத்துக்கொண்டு விற்கவும் வழியில்லை. ஒவ்வொரு முறை புத்தகக் காட்சியில் காண்பது, ஒன்றிரண்டு புத்தகங்களைப் போட்டு விற்பதற்கு எல்லோரும் அலை அலையென்று அலைவது. நானும் ஸ்டால் எடுக்காவிட்டால், அந்த நிலைக்குத் தள்ளப்படுவேன். என் புத்தகங்கள் ஒரு 30 தேறும். ஆனால் அது போதாது.

எப்போதும் விருட்சம் புத்தகங்கள் ரூ.10000 வரை விற்கும். இந்த முறை புதிய புத்தங்கள் போடாவிட்டாலும், 10000வரை விற்க முடிந்தது. ஆனால் அது போதாது. ஸ்டால் வாடகையே அள்ளிக்கொண்டு போய்விடும். பின் மற்றப் புத்தகங்களை விற்றுத்தான் மற்ற செலவுக்கு முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

ஒரு ஒழுங்கான கணக்கு இருந்தால், புத்தகக் காட்சியில் புத்தகங்களை நன்றாக விற்கலாம். இந்த முறை நல்ல இடத்தில் ஸ்டால் கிடைத்தும் ரூ.50000க்கு மேல் புத்தகங்களை விற்க முடியவில்லை. இந்த வருடம் எப்போதும் விட Low. இரண்டு முக்கியம விஷயங்களை கவனத்தில் கொண்டு வர வேண்டியுள்ளது. ஒன்று traffic. புத்தகங்களைக் கொண்டு வருவது, கடையைப் பார்த்துக்கொள்ள தக்க நபர்கள் வைத்துக்கொள்வது. எனக்கு பெரும்பாலும் நண்பர்கள் உதவி செய்வார்கள். அப்படி உதவி செய்யும் நண்பர்கள் பல தொல்லைகளுக்கு ஆளாக நேரிடும். இதற்கான செலவு, ஸ்டால் வாடகையைவிட கூடுதலாகப் போய்விடும்.

பல ஆண்டுகளாக நான் புத்தகக் காட்சியில் கலந்து கொண்டிருக்கிறேன். இந்த முறை வாங்கிய அடிபோல எப்போதும் வாங்கியதில்லை. ஒருமுறை புத்தகக் காட்சி நடந்துகொண்டிருக்கும்போது, என் பெண்ணின் குடும்பம் விபத்தில் சிக்கி பரபரப்புக்கு ஆளானேன். அப்போதுகூட புத்தகம் அதிகமாக விற்றது. பெரிய பதிப்பாளர்களைத் தவிர என்னைப் போல இரண்டுகெட்டான் பதிப்பாளர்களுக்கு செம்ம உதை.

உண்மையில் லாப நஷ்டக் கணக்குப் பார்க்காமல் புத்தகக் காட்சி என்பது ஒரு அனுபவம் என்று நினைத்தால் அதற்கு எந்தக் குறைவும் இல்லை. பல நண்பர்களைச் சந்திக்கலாம். உறவினர்களைச் சந்திக்கலாம். எழுத்தாள நண்பர்களைச் சந்திக்கலம் என்று எல்லோரையும் சந்திக்கும் இடமாக புத்தகக் காட்சி தென்படுகிறது. பின் எழுதும் ஆர்வத்தையும், படிக்கும் ஆர்வத்தையும் அது தூண்டுகிறது.

புத்கக்காட்சியில் புத்தகம் வாங்குபவர்களைப் பார்க்கும்போது, எனக்கு ஒன்று தோன்றியது. நானும் சில நம்பிக்கைக்குரிய புத்தகங்களை வெளியிடுவது என்று தீர்மானித்திருக்கிறேன். உதாரணமாக வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுவது எப்படி? என்ற ரீதியில் புத்கங்கள். பின் அரசியல் தலைவர்களைப் பற்றிய புத்தகங்கள். அம்பேத்கர் பற்றி புத்தகம் போட்டால் ஆயிரக்கணக்கில் புத்தகம் விற்கும். இப்படித்தான் புத்தகம் விற்கிறது. கவிதைப் புத்தகத்தை யாரும் தொட மாட்டார்கள். உடல் ஆரோக்கியம் பற்றி புத்தகங்களும் விற்கின்றன. டாக்டர் செல்வராஜ் எழுதிய சிறுகதைப் புத்தகங்களைவிட அவருடைய வியத்தகு சிறுநீரகங்கள் புத்தகம் அதிகம் விற்கிறது. வழக்கம்போல் சமையல் புத்தகம். இந்த முறை சாகித்திய அக்காடமி பரிசு வாங்கிய காவல் கோட்டம் என்கிற வெங்கடேசனின் புத்தகம் அதிகம் விற்றது.

புத்தகக் காட்சியில் புதுமைப்பித்தன் வழி, க.நா.சு அரங்கம் என்றெல்லாம் வைத்து திறமையாக கட்டமைத்திருந்தார்கள். மேலும் பல எழுத்தாளர்களைக் கூப்பிட்டு பேச வைத்தார்கள். வெளியே பெரிய அரங்கில் வேறு விதமான கூட்டங்கள் நடந்து கொண்டிருந்தன. உள்ளே க.நா.சு அரங்கில் வாசகர் எழுத்தாளர் சந்திப்பு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள்.

பொதுவாக புத்தகக் காட்சியில் கூட்டம் குறைவு.

எப்படி இது தெரியுமென்றால் கான்டீன். நிதானமாக எல்லோரும் அமர்ந்தபடி சாப்பிட முடிந்தது. அங்கு தின்பண்டங்கள் விலை கட்டுக்கடங்காமல் இருந்தது. என்னைப் போன்ற இரண்டுகெட்டான் பதிப்பாளர்களுக்கு லாபம் இல்லை.

மக்கள் அவரைச் சூழ்ந்திருக்கிறார்கள்

2012-01-12T22:11:00.000+05:30

அஸீஸ் நேஸின்

      அவர் இறுதியாக சிறையில் கழித்த காலம் மிகவும் கொடுமையானது. சிறையிலிருந்து விடுதலை பெற்ற பிறகு மிகவும் தொலைதூரத்திலிருந்த ஒரு பிரதேசத்திற்கு அவர் நாடுகடத்தப்பட்டார். அந்தப் பிரதேசத்துக்கும் அம் மக்களுக்கும் அவரொரு புதியவராக இருந்தார். அவர் சிறையிலிருந்த போது அவரது மனைவியால் அவர் விவாகரத்து செய்யப்பட்டிருந்தார்.

      அவரது எல்லா எதிர்பார்ப்புக்களும் சிதறுண்டு போயிருந்தன. வாழ்க்கையைக் கொண்டு செல்லப் போதுமான பணம் கூட அவரிடமிருக்கவில்லை. வேலையொன்றைத் தேடிக் கொண்டு, அமைதியான வாழ்க்கையொன்றைக் கழிப்பதற்கு அவர் நிரந்தரமாக அரசியல் வெளியிலிருந்து விலகிக் கொள்வாரா?
      எல்லாவற்றுக்கும் முதலில் அவர் ஓர் இருப்பிடம் தேடி நடந்தார். அவர் நாடுகடத்தப்பட்டிருக்கும் பிரதேசத்திலிருந்த நகரத்தில் மட்டுமல்ல, நகருக்கு வெளியேயும் கூட வீடொன்றைப் பெற்றுக் கொள்வதற்கு அதிக வாடகையைச் செலுத்தவேண்டியிருக்கும். வாடகையைச் செலுத்தத் தவறினால், வீட்டின் உரிமையாளன் வந்து தொந்தரவு செய்வான் என்பதனால் அவ்வாறான சந்தர்ப்பமொன்றுக்கு முகம்கொடுக்க அவர் விரும்பவில்லை. ஆனாலும் அவரது பழைய தட்டச்சுப் பொறியையும் உடைந்து சிதறிப் போயுள்ள வீட்டுத் தளபாடங்கள் சிலவற்றையும் வைப்பதற்கு ஓரிடத்தைத் தேடிக் கொள்ளவே வேண்டும். மிருகக் காட்சிசாலைக்கு புதிதாக வந்துள்ள விலங்கொன்றைப் பார்க்க வருவதுபோல், தன்னைப் பார்க்கவும் மக்கள் வருவார்களெனச் சந்தேகித்த அவர் அமைதியானதொரு வாழ்க்கை நடத்த எண்ணினார். அதனால் அவர் அப் பிரதேசத்தினொரு மூலையில் மக்களின் நடமாட்டமே இல்லாத ஒரு பகுதியிலிருந்த வீடொன்றின் ஓர் அறையை வாடகைக்கு எடுத்தார்.

      நகரத்திலிருந்து இரண்டு மணித்தியாலங்கள் நடப்பதன் மூலம், அந்த இடத்தை அடையலாம். புத்தகங்களை வைத்திருக்கும் பழைய சூட்கேஸ், சிதைந்த தட்டச்சுப் பொறி மற்றும் உடைந்து சிதறிப் போன வீட்டுத் தளபாடங்கள் ஆகியன வாடகைக்கு எடுத்த அறைக்கு கொண்டு வரப்பட்டன. அவர் அறையிலிருந்த யன்னலை பத்திரிகைத் தாள்களால் மறைத்தார்.

      அவர் தங்கியிருந்த வீட்டுக்குச் சற்றுத் தூரத்தில் பாதையின் எதிர்ப் புறத்தில் சிறியதொரு சில்லறைக் கடையிருந்தது. அதற்கும் கொஞ்சம் தூரத்தில் பாதையின் இடது பக்கத்தில் சிறியதொரு பழக் கடையொன்றும் இருந்தது. அவர் அக் கடைகளில் தனது தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்துகொண்டார். சில்லறை வியாபாரியும், பழ வியாபாரியும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவரது நண்பர்களாகினர். அவர்களது வியாபாரம் மிகவும் சொற்பமானதாக இருந்தது. ஒரு நாளைக்கு வருகை தரும் வாடிக்கையாளர்களின் எண்ணிக்கை ஐந்து அல்லது ஆறு மட்டும்தான். அதிகமாகப் பணம் செலவு செய்யக் கூடியவர்கள் அந்தக் கடைகளுக்கு வரவில்லை. அந்த இடத்திலிருந்து இன்னோர் இடத்திற்கு கடையைக் கொண்டு செல்வதற்கும் தேவையான வசதிகள் அக் கடை உரிமையாளர்களுக்கு இருக்கவில்லை.
      சில தினங்களுக்குப் பிறகு, சில்லறைக் கடைக்கு முன்னால் சுடச் சுட அப்பம் விற்குமொரு கடை ஆரம்பிக்கப்பட்டது. எந்நாளும் மத்தியான வேளையில் வருமொரு வியாபாரி, இரவின் இருள் சூழும் வரையில் அங்கு சுடச்சுட அப்பம் விற்றான். அதற்கும் சில தினங்களுக்குப் பிறகு இன்னுமொரு வியாபாரி, அதற்குப் பக்கத்திலேயே பாண் விற்க ஆரம்பித்தான். பழ வியாபாரியின் கடையின் பகுதியொன்றை வாடகைக்கு எடுத்த இன்னுமொருவன், கண்ணாடி அலுமாரியொன்றில் கேக்குகளை வைத்து விற்றான். சிறிது காலம் சென்ற பிறகு, சப்பாத்துத் தைப்பவனொருவன், பழச்சாறு பானம் விற்கும் சைக்கிள்காரனொருவன் மற்றும் தீன்பண்ட வியாபாரியொருவன் அப் பகுதியில் தமது வியாபாரங்களைத் தொடங்கினர்.
      சொற்ப காலத்துக்குள்ளேயே அவரது வீட்டைச் சூழவிருந்த பகுதி, சிறியதொரு சந்தை போல ஆகி விட்டிருந்தது. வீதியைப் பெருக்கும் மனிதனொருவன், வியாபாரிகளால் அசுத்தமடையும் அப் பிரதேசத்தை காலையிலிருந்து இரவு வரை சுத்தப்படுத்திக் கொண்டேயிருந்தான். சில்லறைக் கடைக்கும் பழக்கடைக்குமிடையில் புதியதொரு கோப்பிக் கடையும் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அங்கு போய் வருபவர்களின் எண்ணிக்கையும் படிப்படியாக அதிகரித்துக் கொண்டே வந்தது.

      அவர் தங்கியிருந்த வீட்டைச் சூழவிருந்த பாழடைந்த வீடுகளும் அறைகளும் புதிய குடியிருப்பாளர்களால் வாடகைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டன. இந்தப் பிரதேசத்துக்கு சடுதியில் உதித்திருக்கும் அதிர்ஷ்டத்தை எண்ணி அவர் வியந்தார். எவ்வாறாயினும் அவரால் இன்னும் ஒரு வேலையைத் தேடிக் கொள்ள இயலவில்லை. அவரால் தனியாக ஒரு வேலையைத் தேடிக்கொள்ள முடியாது. எவரேனும் அவருக்கு வேலை கொடுத்தாலும், அவரைக் காவல்துறை எப்பொழுதும் கண்காணித்துக் கொண்டிருப்பதை அறிந்ததும் அவரது சேவையைத் தொடர்ந்தும் எதிர்பார்ப்பதைத் தவிர்ந்து கொண்டனர்.

      அவருக்கு அவரது நண்பர்களிடம் கடன் கேட்பதுவும் இயலாது. அவர்களில் அனேகர் வேலையற்றவர்கள். மற்ற நண்பர்கள் இவ்வுலகை விட்டும் சென்றிருந்தனர். நகரத்துக்குச் சென்று தனது அறையில் வாடகை தராமல் தங்கிக் கொள்ளும்படி சொன்ன நண்பரொருவரது வேண்டுகோளையும் அவரால் ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை. அவர் தங்கியிருந்த பிரதேசத்தை விட்டுச் செல்வது சிரமமாக இருந்தமையே அதற்குக் காரணம். அவர் சில்லறை வியாபாரியிடமிருந்தும், பழ வியாபாரியிடமிருந்தும் மற்றும் ஏனைய வியாபாரிகளிடமிருந்தும் இடைக்கிடையே கொஞ்சம் பணம் கடனாகப் பெற்றிருந்தார். அவர் அந்தக் கடனையெல்லாம் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும்.
      ஒரு மாலை வேளையில் அவர் இந்தக் கடன்களையெல்லாம் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு அப் பிரதேசத்தை விட்டும் செல்வது எவ்வாறென சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த போது, யாரோ வந்து கதவைத் தட்டினார்கள். அறைக்கு வெளியே அவரைச் சந்திக்க மூவர் வந்திருந்தனர். சில்லறை வியாபாரி, பழ வியாபாரி மற்றும் கோப்பிக் கடைக்காரன். அவர் தனது எளிய அறைக்குள் அவர்களை அழைத்து வந்தார்.
      "என்னை மன்னிக்க வேணும். கோப்பியோ வேறு ஏதாவதோ உங்களுக்குத் தர எனக்கு வழியில்ல."

      சில்லறை வியாபாரி புன்னகைத்துக் கொண்டே, அவனது கையிலிருந்த கடதாசிப் பையை மேசையின் மீது வைத்தான்.
      " அதுக்குப் பரவால்ல. நாங்க வந்தது வேறொரு விஷயத்துக்கு. இந்தாங்க கோப்பியும் சீனியும்."
      அவர் கலவரமடைந்தார். இவர்கள் இவற்றை எடுத்து வந்திருப்பது எதற்காக? அவர்கள் இங்கு வந்திருப்பது, தான் கடனாகப் பெற்றிருக்கும் பணத்தைத் திருப்பிக் கேட்பதற்காகத்தான் என அவர் எண்ணியிருந்தார். ஆனால் இவர்கள் பரிசுகள் எடுத்து வந்திருப்பது ஏன்?
      "ஐயா இந்தப் பகுதியை விட்டுட்டுப் போக நினைச்சிருக்கிறதா நாங்க கேள்விப்பட்டோம். அது நெசம்தானா? " சில்லறை வியாபாரி கேட்டான்.
      "ஆமா..அப்படியொரு எண்ணமிருக்கு."
      அவர்கள் வந்திருக்கும் காரணம் இப்பொழுது அவருக்குப் புலப்பட்டது. அவர்களிடமிருந்து கடனாகப் பெற்றிருக்கும் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்காமல் தான் தப்பிச் செல்ல முயற்சிப்பதாக அவர்கள் எண்ணியிருக்கக் கூடும்.
      " ஆமா. நான் இந்த அறையை விட்டுப் போகப் போறதா எப்படித் தெரிஞ்சுக்கிட்டீங்க?
      " எங்களுக்கு அக்கம்பக்கத்துலருந்து கேள்விப்பட்டுச்சு."
      " ஆனா அது பற்றிக் குழப்பமடைய வேணாம். நான் உங்கக்கிட்ட வாங்கிய கடனையெல்லாம் திருப்பிக் கொடுக்காம இங்க இருந்து போகப் போறதில்ல."
      " எங்கள வெட்கப்பட வைக்கவேணாம் ஐயா. ஐயாக்கிட்ட இருந்து எங்களுக்கு பணம் தேவையில்ல."
      " எனக்குன்னா ஐயாக்கிட்ட இருந்து கிடைக்குறதுக்கு எதுவுமில்ல. ஐயா எனக்குப் பணம் கொடுத்தாலும் நான் வாங்க மாட்டேன்" பழ வியாபாரி சொன்னான்.
      " ஏனது?"
      " நாங்க வந்தது ஐயாவோட சேவையை கௌரவிக்க. ஐயா எங்களுக்கு பெரியதொரு சேவையை நிறைவேற்றித் தந்திருக்கீங்க."
      அவருக்கு மெலிதாக வியர்த்தது. எதுவும் பேச முடியாதபடி தொண்டையில் ஏதோ அடைபட்டது போல உணர்ந்தார்.
      " அது பற்றி ஞாபகப்படுத்தவும் வேண்டாம்." அவர் உளறலாகச் சொன்னார்.
      அவர்கள் அவர் யாரென அறிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். மக்களுக்காகப் போராடிய புரட்சியாளர் தான் தானென அவர்கள் எப்படியோ அறிந்துவிட்டிருக்கிறார்கள்.
      கோப்பிக்கடை உரிமையாளன் திரும்பவும் பேச்சை ஆரம்பித்தான்.
      " இந்தப் பகுதியை விட்டுப் போறதுக்கு நினைச்சிருக்கிற யோசனையை விட்டுப் போடச் சொல்லி நாங்க தாழ்மையா வேண்டுறோம்."
      " ஆமா. நாங்க அதைச் சொல்லத்தான் வந்தோம்." பழ வியாபாரி இடை நிறுத்தினான்.
      " எனக்கு வாடகை கொடுக்க வழியொண்ணு இல்ல. அதனால நான் போயே ஆகணும்."
      " எங்களுக்குத் தெரியும்." பழ வியாபாரி பேசத் தொடங்கினான்.
      " எங்க எல்லோருக்குமே தெரியும். நாங்க வியாபாரிகளெல்லோருமே ஒன்று சேர்ந்து ஐயாவின் வீட்டு வாடகையை எங்களுக்கிடையில சேகரித்து ஒவ்வொரு மாசமும் கொடுக்குறதா தீர்மானித்திருக்கிறோம். எங்க எல்லோருடைய வேண்டுகோளும் ஐயா இந்தப் பகுதியை விட்டுப் போயிட வேணாங்குறதுதான்."
      " வாடகையப் பத்தி யோசிக்க வேணாம். நாங்க அதப் பார்த்துக் கொள்றோம். இந்தப் பகுதியை விட்டு மட்டும் போயிட வேணாம்." சில்லறை வியாபாரி இடை மறித்தான்.
      அவரது விழிகள் ஆனந்தத்தால் நிரம்பின. அவர் வழி நடத்திய மக்கள் போராட்டத்தின் முக்கியத்துவத்தை பல வருடங்களுக்குப் பிறகாவது மக்கள் உணர்ந்து வைத்திருப்பது அவரது மகிழ்ச்சியை இரு மடங்கு, மும்மடங்குகளாகப் பெருகச் செய்தன.
      " அதுன்னா முடியாது." அவர் மீண்டும் சொன்னார்.
      " என்னால அதை ஏத்துக்க முடியாது. வீட்டு வாடகை மட்டுமில்ல. எனக்கு இப்ப வேலையொண்ணு கூட இல்ல. அதனால எனக்கு இந்தப் பகுதியில வாழ முடியாது. எனக்கு என்னோட கூட்டாளியொருத்தன்கிட்டப் போய் வாழ்க்கையக் கொண்டு செல்ல முடியும்."
      கோப்பிக் கடைக்காரன் திரும்பவும் கதைத்தான்.
      "நாங்க இது எல்லாத்தையும் பற்றியும் கதைச்சோம். ஐயாவுக்கு மாசாமாசம் தேவைப்படுறதையெல்லாம் வியாபாரிகளுக்கிடையில சேகரித்துத் தர்றோம். என்னவாயிருந்தாலும் இந்தப் பகுதியை விட்டுட்டு மட்டும் போயிட வேணாம்."
      மூவரும் ஒன்றாக இணைந்து வற்புருத்தினார்கள். மக்கள் இப்பொழுது விழிப்படைந்திருக்கிறார்களென அவர் உணர்ந்தார். மக்களது உணர்வுகளில் புதியதொரு உத்வேகம் பிறந்திருக்கிறது. கடந்த காலங்களில் அவர் எடுத்துச் சென்ற மக்கள் போராட்டத்தைக் கேலி செய்த வியாபாரிகள் கூட இப்பொழுது அவரது மதிப்பை உணர்ந்திருக்கிறார்கள். அவரது கண்களிரண்டும் ஆனந்தக் கண்ணீரால் ஈரமாகின.
      " ரொம்ப நன்றி..ஆனா எனக்கு உங்க உதவிகள ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது."
      அவர்கள் தொடர்ந்தும் அவரை வற்புருத்தினார்கள்.
      " ஐயாவுக்கு இந்த அறை பொருத்தமானதாயில்ல. " சில்லறை வியாபாரி தொடர்ந்தான்.
      " இங்க வசிக்கிறதுக்கு இடங் காணாது. ஐயாவுக்கு இந்த அறை பிடிக்கலன்னா, மாடி வீடொண்ணு இங்க பக்கத்துல இருக்கு. அந்த வீட்டோட மேல் மாடியை வாடகைக்கு எடுத்துத் தர முடியும். குளியலறை, கழிப்பறை எல்லாமே அதுக்குள்ளேயே இருக்கு. நாங்க ஐயாவ அங்க தங்க வைக்கிறோம்."
      " எங்களுக்கு வேண்டியதெல்லாம் ஐயாவ எங்களிடமிருந்து தூரமாக்காம இங்கேயே வச்சுக்கிறதுதான்." கோப்பிக் கடைக்காரன் சொன்னான்.
      அவர் பெரியதொரு குழப்பத்துக்குள்ளானார்.
      " சரி. ஏன் நீங்க எல்லோரும் என்னை இந்தப் பகுதியிலேயே இருக்க வற்புருத்துறீங்க?"
      " அது நல்ல தெளிவான காரணம். எங்களுக்கு நல்லதொரு வியாபாரமிருக்கு ஐயாவுக்கு நன்மை கிடைக்க."
      " பைத்தியமா? நானென்ன அந்தளவுக்கா உங்களோட கொடுக்கல் வாங்கல் செய்றேன்?"
      " ஐயாவோட கொடுக்கல் வாங்கல் எதுவுமில்ல. கொடுக்கல்வாங்கல் செய்றது மற்றவங்களோட. ஆனா அந்த அதிர்ஷ்டத்தைக் கொண்டு வந்தது ஐயாதான். ஐயா இங்க வர்றதுக்கு முன்னாடி என்னோட கடைக்கு வந்தது ரெண்டு மூணு பேர்தான். ஐயா வந்தப்புறம் இந்தப் பகுதி மனிசக் குடியிருப்பாயிடுச்சு. இப்ப பாருங்க..புதிய கடைகள் தொறக்கப்பட்டிருக்கு. அவையெல்லாமே ஐயாவுக்கு நன்மை கிடைக்க நடந்தவை" சில்லறைக் கடை வியாபாரி விவரித்தான்.
      " எங்களுக்கு தயவு பண்ணுங்க ஐயா. ஐயா இங்க இருந்து போய்ட்டா எந்த சந்தேகமுமில்லாம என்னோட கோப்பிக் கடையை மூட வேண்டி வரும்."
      அவர்கள் தொடர்ந்தும் அவரை வற்புருத்தினார்கள். அவர்களுடைய குடும்பம், பிள்ளைகள் குறித்து அவர் சிந்திக்க வேண்டும். அவர்களெல்லோருமே வாழ்க்கை நடத்துவது அவரால்தான். தேவைப்பட்டால் அவருக்கு ஒவ்வொரு மாதமும் பணம் கொடுக்கவும் வியாபாரிகள் முன்வந்தனர்.
      " நன்றி. ஆனா என்னோட சேவை அந்தளவு பெறுமதியுடையதல்ல. நான் நல்ல ஆரோக்கியமா இருக்கும்போதே வேலை செய்யணும். உங்களுக்காக நான் செய்ய வேண்டியிருப்பது நான் இங்க தங்குறது மட்டும் தானே?"
      " ஆமா..அவ்ளோதான். நாங்க ஐயாவோட பெறுமதிமிக்க பெயரை எப்பவுமே மறக்க மாட்டோம். ஐயா இங்க வந்ததோடே ஐயாவோட நடவடிக்கைகளக் கவனிக்கன்னு பொலிஸார் படையொண்ணே இந்தப் பகுதிக்கு வந்துச்சு. அவங்களுக்கு சேவை செய்ய சப்பாத்துத் தைக்கிறவன், வியாபாரிகள்னு இந்தப் பக்கம் வந்தாங்க. இன்னும் கொஞ்ச நாள் போகும்போது பொலிஸ் படையோட வேலைகளைக் கண்காணிக்கன்னு இன்னொரு பொலிஸ் படையொண்ணு வந்துச்சு. அவங்களோட தேவைகளச் செஞ்சு கொடுக்க இன்னும் வியாபாரிகள் இங்க வந்தாங்க. இவங்க எல்லோருமே வியாபாரிகளிட்ட இருந்து சாமான்கள் வாங்கத் தொடங்கினாங்க." பழ வியாபாரி கூறினான்.
      " அதற்குப் பிறகு நான் கடையொண்ணு திறந்தேன். ஐயாவுக்கு நன்மை கிடைக்க பொலிஸ்காரர்கள் அந்தி நேரங்கள்ல எங்க கடைக்கு வந்து கோப்பிக் கோப்பைகள் மூணு, நாலுன்னு குடிக்கிறாங்க."
      அவர் வேதனையோடு அவர்களைப் பார்த்தார்.
      " அவர்கள் எல்லோருமே பொலிஸ்காரர்களா?"
      " சில பேர் பொலிஸ்காரர்கள்.. சில பேர் பொலிஸ்காரர்களில்லை. ஒரு இடத்துக்கு பத்துப் பேர் வரும்போது அவங்களோட அவங்க குடும்பமும், நண்பர்களுமுன்னு அம்பது பேரளவில வருவாங்க. ஐயா இப்ப இந்த மாதிரிப் போய்ட்டா இந்தப் பகுதி பழைய நிலைக்கே போய்டும். எல்லாப் பொலிஸ்காரங்களுமே திரும்ப ஐயா பின்னால போய்டுவாங்க."
      " அப்ப எங்க வியாபாரம் படுத்துடும்." சில்லறை வியாபாரி சொன்னான்.
      " பிச்சைக்காரங்க எங்களுக்கு தயவுபண்ணுங்க " பழ வியாபாரி கெஞ்சினான்.
      " ஐயா போகவே வேணும்னா நாங்க காசு கொஞ்சம் சேர்த்து முன்னேறுற வரைக்கும் கொஞ்ச காலத்துக்கு இருங்க" கோப்பிக் கடைக்காரன் வேண்டினான்.
      அவர் ஒரு கணம் சிந்தித்தார். 'எங்கு சென்றாலும் இதே நிலைமைதான்.'
      " சரி..நான் போகல. ஆனா நீங்க கொண்டு வந்திருக்குற பரிசுகளையெல்லாம் திரும்ப எடுத்துக் கொண்டு போங்க."
      அவர் கடதாசிப் பையைத் திரும்ப அவர்களது கையில் வைத்தார்.
      பழ வியாபாரி வெளியேறும்போது மீண்டும் திரும்பினான்.
      " நாங்க எங்க மத்த வியாபாரிகளிட்டயும் இந்தச் செய்தியைச் சொல்லட்டுமா?"
      " ம்ம்..! நல்லது.. நான் இந்தப் பகுதியிலிருந்து இப்பவே போறதில்ல. ஆனா எனக்கு உங்கக்கிட்ட இருந்து எதுவுமே வேணாம்."
      " ஐயாவுக்கு ஆண்டவன் அருள் புரியட்டும்." கோப்பிக் கடைக்காரன் ஆசிர்வதித்தான்.

எதையாவது சொல்லட்டுமா.........66

2012-01-07T22:01:00.000+05:30

நான் சென்னையில் நடக்கும் புத்தகக் காட்சியைப் பற்றி எழுத ஆரம்பித்தால், நிறையாகவே எழுதலாம். ஒருமுறை சாக்கு மூட்டை நிறைய புத்தகங்களை வாரிக்கொண்டு விற்க வந்தது. பின் அதேபோல் சாக்குமூட்டை முழுவதும் நிரப்பிக்கொண்டு வீட்டிற்கு தூக்கமுடியாமல் தூக்கிக்கொண்டு போனது. விற்பதற்காகக் கொடுத்த புத்தகங்கள் தீயினால் எரிந்து சாம்பலாகிப் போனது. அப்போது அந்தப் புத்தகங்களை அன்னம் என்ற கடையில் விற்பதற்குக் கொடுத்தேன். பின்னால் அவர்களிடம் நான் கொடுத்தப் புத்தகத்திற்கு இணையாக அவர்கள் புத்தகங்களை வாங்கிக்கொண்டேன். அந்தத் தீ விபத்து ஞானச்சேரிக்கு பெரிய நஷ்டத்தைக் கொடுத்து விட்டது. பின் நானே ஸ்டால் போட்டு விற்க ஆரம்பித்தேன். அப்போதிலிருந்து தடுமாற்றம்தான். ஓராண்டில் விருட்சம் புத்தகம் ஒன்று இரண்டுதான் வரும். அதை வைத்துக்கொண்டு ஸ்டால் போட்டால் அவ்வளவுதான். எல்லாப் பதிப்பகத்தாரிடமிருந்தும் புத்தகங்களை வாங்கி விற்போம்.

என்னுடைய பெரிய சவால். நான் சென்னையை விட்டுப் போனாலும், புத்தகக் காட்சியில் கலந்துகொள்ள முடியுமா என்பதுதான். ஒருமுறைதான் என்னால் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை. மற்றபடி ஒவ்வொரு ஆண்டும் கலந்துகொள்ளாமல் இருக்க மாட்டேன். பெரிய லாபம் வராது. ஆனால் புழுதியும் அலைச்சலும் அதிகமாக சேரும்.

இப்பவெல்லாம் லீவு நினைத்தபடி கிடைப்பதில்லை. நண்பர்களை நம்பித்தான் புத்தகக் காட்சியை நடத்த வேண்டியுள்ளது. 8 நாட்கள் புத்தகக் காட்சியில் கலந்துகொள்ள முடியவில்லை. 2012 ஆம் ஆண்டில் புத்தகக் காட்சியில் கலந்துகொள்ள வேண்டாமென்று அப்பாவும், என் பெண்ணும் சொன்னார்கள். எனக்கும் உள்ளுக்குள் வேண்டாம் என்றுதான் தோன்றியது. காரணம் அரசாங்கம் மாற்றம். 5ஆம் தேதி புத்தகக் காட்சி திறப்பு விழா சுவாரசியம் இல்லாம் போய்விட்டது. பல பதிப்பாளர்கள் முகங்களில் உற்சாகம் இல்லை. பெரும்பாலான பதிப்பாளர்கள் புதிய புத்தகங்கள் போடவில்லை. விருட்சத்திலிருந்து வரும் ஒரு புத்தகம் இரண்டு புத்தகம் கூட கிடையாது. சிரிப்பே இல்லாத புத்தகக் காட்சியை இப்படித்தான் பார்க்கிறேன்.

ஸ்டால் வைப்பவர்கள் கணவன் மனைவி பதிப்பாளர்களாக இருந்தால் சரியாக இருக்கும். ஆள் வைத்தால் ஒரு நாளைக்கு ரூ250 லிருந்து 300 வரை பழுத்துவிடும். குறைந்தது இரண்டுபேர்களாவது ஒரு ஸ்டாலுக்கு வேண்டும். அதாவது என்னைப்போல 100 சதுர அடி ஸ்டாலுக்கு. எல்லாம் சரி, ஆள் கூலிக்குப்போக புத்தகம் விற்று பணம் ஈட்ட வேண்டும்.

4ஆம்தேதி புத்தக ஸ்டாலுக்கு வந்து புத்தகங்களை வைத்தவுடன், பெரிய பெருமூச்சு என்னிடமிருந்து வெளிவந்தது. அதற்குமுன் புத்தகங்கள் பார்சல் பண்ண உதவி செய்த நண்பர், ''இத்தனைப் புத்தகங்களை எப்ப விற்கப் போகிறீர்கள்?'' என்று கேட்டார். நான் சொன்னேன், ''எல்லாம் 150 பிரதிகள்தான். விற்காவிட்டால், பேப்பர் கடைக்குப் போட்டு விடுவேன்,'' என்றேன். நண்பர் சிரித்தார்.

எனக்கு முதலில் விசித்திரமான ஐடியா ஒன்று தோன்றியது. ஸ்டாலில் விருட்சம் புத்தகங்களை மட்டும் கொண்டு வந்து போட்டுவிட்டு, பின் கவனிக்காமல் ஓடிவிட்டால் என்னவென்று. யார் வேண்டுமானாலும், விருட்சம் புத்தகங்களை இலவசமாக எடுத்துக்கொண்டு போகட்டும். அல்லது எடுத்துக்கொள்ளாமல் போகட்டுமென்று. பின் அந்த எண்ணம் மாறிவிட்டது.

அப்பாவும், பெண்ணும் இப்போதும் சொல்கிறார்கள். ''நீ எப்போதுதான் இதையெல்லாம் நிறுத்தப் போகிறாய்...'' என்று. இதற்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. நான் சிரமப்பட்டு தயாரித்த புத்தகங்கள் எல்லாம் என்னைப் பார்த்து சிரிக்கின்றன. ஒவ்வொரு புத்தகமும் தயாரிக்கும்போது ஒரு கதை உண்டு. யாருடனும் இல்லை என்ற தலைப்பில் என் கவிதைப் புத்தகத்தைத் தயாரித்தேன். அப்போது ஏன் இப்படி ஒரு தலைப்பை தேர்ந்தெடுத்தேன் என்று யோசித்தேன். உண்மையில் நான் யாருடனும் இல்லை. நான் யாரையும் குருவாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அதேபோல் எனக்கு யாரும் சீடர்களும் இல்லை.

எதையாவது சொல்லட்டுமா.........65

2012-01-03T05:34:00.000+05:30

நேற்று (1.1.2012) கம்பன் எக்ஸ்பிரஸ் வண்டியில் உட்கார்ந்திருந்தபோது, க்ளிக் ரவிக்குப் போன் செய்தேன். அவர் இலக்கிய வாசகர், சிறுகதை எழுத்தாளர். புகைப்படம் எடுப்பதில் திறமைசாலி.

அவர் ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பு கொண்டு வந்துள்ளார். எனக்கு அந்தத் தொகுப்பில் க்ளிக் ரவி என்ற பெயர்தான் உறுத்தலாக இருந்தது. ஒரு திறமையான புகைப்படக்காரர், கதைகள் எழுத வேறு பெயர் எதையாவது தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம். அவர் சொன்ன ஒரு விஷயம் என் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. இப்போதெல்லாம் யாரும் புத்தகம் படிப்பதில்லை என்று.

ஒரு பெரிய புத்தகக் காட்சி நடைபெறும்போது, எப்படி க்ளிக் ரவி இதுமாதிரி சொல்லலாம் என்று தோன்றியது. அவர் சொல்வதில் எல்லாவித நியாயமும் இருப்பதாகவும் தோன்றியது. முன்பு மாதிரி இப்போதெல்லாம் யாரும் புத்தகம் படிப்பதில் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. ஆனால் அளவுக்கதிகமாக புத்தகங்கள் வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றன.

எனக்கும் அப்பாவிற்கும் புத்தாண்டு அன்று சண்டையே வந்துவிட்டது. ''நீ வாங்குகிற புத்தகங்களையெல்லாம் படிக்கிறயா?'' என்று அவர் கேட்க, எனக்கு அவர் மீது கோபமே வந்து விட்டது.ஆனாலும் அந்த முணுக்கு கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டேன். உண்மையில் என்னைச் சுற்றிலும் படிக்காதவர்கள் அதிகமாக இருக்கும்போது, நானும் படிக்காதவன் ஆகிவிட்டேன். எப்போதும் அப்பா தினசரிகளை மட்டும் படிப்பார். பின் டிவி. என் குடும்பத்தில் உள்ள வேறு எந்த நபரும் இப்படி படிக்காதவர்கள்தான். நான் ஒருவன்தான் படிப்பவன்.

கல்லூரி நாட்களில் நான் பாரதியார் கட்டுரைகள் புத்தகத்தை படித்துக்கொண்டு மின்சாரவண்டியில் தாம்பரத்திலிருந்து மாம்பலம் வரை வந்துகொண்டிருப்பேன். கெமிஸ்டிரி படிக்க வேண்டிய சமயத்தில் பாரதியார் கட்டுரைகள் படிப்பேன். அப்போது என் மனநிலையை உருகும் மனநிலையாக வைத்திருந்தேன். பாரதியாரின் வாழ்க்கை வரலாறைப் படித்துவிட்டு, அவருக்கு ஏற்பட்ட முடிவைக் குறித்து உருகுவேன். அதேபோல் சில சினிமாப் பாடல்களைக் கேட்டால் உருகுவேன். ஆனால் என் எழுத்தாள நண்பர் ஒருவர், குருதத் படம் ஒன்றை பார்த்துவிட்டு அழ ஆரம்பித்து விட்டார்.

என் அப்பாவிற்கு இன்னொரு கவலை. நான் வைத்திருக்கும் கொண்டு வந்திருக்கும் புத்தகங்களை என்ன செய்யப் போகிறேனென்று. இன்னும் கேட்டால், என் குடும்பத்தில் உள்ள யார் கண்ணிற்கும் படாமல்தான் நான் புத்தகத்தை வைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். என் மனைவிக்கு புத்தகங்களைப் பார்த்தால் போது, படபடப்பாகிவிடும். எனக்கோ புத்தகங்களைப் பார்த்தால் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. சிலருக்கு சில விஷயங்களில் சிலவிதமான வியாதி இருக்கும். எனக்கும் ப்ளாட்பாரத்தில் புத்தகங்களைப் பார்த்தால் போதும் வாங்காமல் இருக்க முடியாது. இது என் குடும்பத்தாருக்கு பெரிய பிரச்சினை. அப்பாவிடம் சொன்னேன். ''நான் இப்போதெல்லாம் புத்தகம் வாங்குவது கிடையாது,'' என்று.

''பொய் சொல்லாதே..'' என்றார் அப்பா.

என் வருமானத்தின் பெரும்பகுதியை நான் புத்தகம் வாங்குவதும், புத்தகம் கொண்டு வருவதிலும் செலவிடுவதாக அப்பா எல்லோரிடமும் சொல்லிக் கொண்டிருப்பார். அது உண்மையில்லை என்று சொன்னாலும் அப்பா நம்ப மாட்டார்.

சரி, நான் இப்ப சொல்ல வருவது, நம்மால் ஏன் புத்தகங்களைப் படிக்க முடியவில்லை? க்ளிக் ரவி அவருடைய எல்லாப் புத்தகங்களையும் வேறு வழியில்லாமல் நூல் நிலையத்திற்கு தானம் வழங்கி விட்டதாகச் சொன்னார். குருதத் நண்பர் அவர் வீட்டுப் பரண்மீது புத்தகங்கள் அடுக்கடுக்காக தூசிப் படிந்து கிடக்கின்றன. அந்த இடத்தை சுத்தம் பண்ண வேண்டுமென்று சொன்னால் போதும், அவர் வீட்டில் பெரிய ரகளையே நடக்கும். இன்னொரு நண்பர் இருக்கிறார், அவர் வீட்டு கட்டில் அடியெல்லாம் புத்தகங்களாக இருக்கும்.

நான் இன்னும் புத்தகம் ஏன் படிக்க முடியவில்லை என்பதற்கு வரவில்லை. வயது ஆக ஆக இது ஒரு பிரச்சினை என்று நினைக்கிறேன். என் இன்னொரு நண்பர் ஒருவர், லைப்ரரி போவதை நிறுத்தி விட்டார். பின் அவர் எதாவது புத்தகம் படிக்க வேண்டுமென்றால், வாங்கி வைத்துக் கொள்வார். பின் நிதானமாக படித்துக்கொண்டிருப்பார். மாதக்கணக்கில். படிப்பதற்கு எந்த நிர்ப்பந்தமும் இல்லை. இந்த நேரத்தில்தான் முடிக்க வேண்டுமென்ற அவசியமும் இல்லை. என்னால் அப்படி கூட புத்தகங்களைப் படிக்க முடியவில்லை. உண்மையில் இப்படி நினைத்தேன் என்றால், எதாவது புத்தகத்தை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு விடுவேன். பின் சில பக்கங்களை எடுத்துப் புரட்டுவேன். ஆனால் பின்னால் படிக்க முடியாமல் போய்விடும்.

படிப்பதற்கு பெரிய முயற்சி செய்ய வேண்டும்தான். எனக்குத் தெரிந்த எழுத்தாள நண்பர் ஒருவர், எதாவது புத்தகம் படித்தால் அதைப் பற்றி விரிவாக எழுதவும் எழுதி விடுவார். நம்ம விஷயம் அதற்கும் பிரயோசனமில்லை.

சரி எப்படி புத்தகம் படிப்பது? என் பை நிறைய நான் படிக்க வேண்டிய புத்தகங்களை அடிக்கடி எடுத்துக்கொண்டு போவேன். பஸ்ஸில் ஏறியவுடன் படிக்கலாமென்றால், பஸ் முழுவதும் கூட்டம் நிரம்பி வழியும். சரி பஸ் வேண்டாம். அலுவலகம். மூச்சு விட முடியாது. அந்த அளவிற்கு கூட்டம் முண்டி அடிக்கும். அந்தச் சமயத்தில் நான் பையிலிருந்து புத்தகத்தைத் தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு வைத்துவிடுவேன். சக்கையாக அலுவலகம் பிழிந்த பிறகு வீட்டிற்கு பஸ்ஸில் வரும்போதும், புத்தகம் எடுத்துப் படிக்க முடியாது. வீட்டிற்கு வரும்போது, தூங்கிக்கொண்டே வருவேன். புத்தகமாவது? அது பையில் பத்திரமாகவே இருக்கும். ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் பரபரப்பாக இயங்குவதால், நான் புத்தகம் எடுத்துப் படிக்கும் நல்ல காரியத்தைச் செய்ய மாட்டேன்.

''நீ வாங்குகிற புத்தகங்களையெல்லாம் படிக்கிறயா?'' என்று அப்பா கேட்பது காதில் விழுந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. என்ன செய்வது?

எதையாவது சொல்லட்டுமா.........64

2011-12-31T22:21:00.000+05:30

ஒரு வழியாக 2011 போய்விட்டது. ஓராண்டு ஆரம்பிக்குமுன் எதையெல்லாமோ செய்ய வேண்டுமென்ற எண்ணம் ஓடிக்கொண்டிருக்கும். ஆனால் ஒன்றும் செய்ய முடியாத இயலாமை இல்லாமல் இருக்காது. கடந்த ஆண்டில் 10 புத்தகங்கள் கொண்டு வரவேண்டுமென்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். பெரிய ஏமாற்றமாகப் போய்விட்டது. பின் பத்திரிகையைத் தொடர்ந்து 3 மாதங்களுக்கு ஒருமுறை கொண்டு வர வேண்டுமென்று நினைப்பேன். ஒன்றும் நடக்கவில்லை. இந்த ஆண்டு நான் ரொம்ப குறைவாகவே எழுதியிருக்கிறேன். என் நாவல் முயற்சி பாதியில் நிற்கிறது. கவிதைகள் சிலவற்றை மட்டும் எழுதினேன். ஆனால் சிறுகதை எழுத முடியவில்லை. ஏன் மனம் அதில் செல்ல மறுக்கிறது? அதேபோல் தினசரி செய்தித் தாள்களைத் தவிர நான் எந்தப் புத்தகமும் படிக்கவில்லை.

ஒரு கட்டத்தில் சர்க்கரை நோய் பற்றி பயம் வந்துவிட்டதால், தினமும் நடக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறேன். காலையில் எழுந்தவுடன், ஓட்டலுக்குச் சென்று காப்பி குடித்துவிட்டு, நடக்க ஆரம்பித்துவிடுவேன். பின் கொஞ்சமாக சாப்பிடுவேன். அலுவலகம் ஓடுவேன். அதைவிட்டு திரும்பி வருவதற்குள் 9 மணி ஆகிவிடும். பின் எதைப் பற்றி சிந்திப்பது? எழுதுவதும் கிடையாது. படிப்பதும் கிடையாது.

நான் எழுதுவதால் மட்டும் என்ன நடக்கப் போகிறது. சாகித்திய அக்காதெமி பரிசு யார்யாருக்கோ போய்க் கொண்டிருக்கிறது. பரிசுக்காக எழுதப் போவதில்லை என்றாலும், அது கிடைக்கவும் போவதில்லை. இன்னும் சில பரிசுகள் ஏற்கனவே பரிசு வாங்கியவர்களுக்கே போய்க் கொண்டிருக்கிறது.

சரி, எதாவது பத்திரிகையாவது கேட்கப் போகிறதா? கவிதை எழுதித் தாருங்கள்..கதை எழுதித் தாருங்கள் என்று. அதெல்லாம் இல்லை. எழுதினாலும் புத்தகத்தை நானே போடவேண்டும். அதை Marketing என்றால் என்னவென்று தெரியாமல் Marketing பண்ணத் தெரியவேண்டும். 150 புத்தகங்கள்தான் அச்சடிக்கிறேன். பெரும்பாலும் லைப்ரரி ஆர்டர் வரப்போவதில்லை. முன்பு, விஜயாபதிப்பகம் வேலாயுதம், திலீப்குமார் போன்றவர்கள் என் புத்தகங்களை விற்றுக்கொடுத்தார்கள். இப்போதெல்லாம் இல்லை. New Booklands ல் ஒருமுறை புத்தகங்களை விற்கக் கொடுத்தால், பின் அவர்கள் திரும்பவும் கேட்பதில்லை. மறந்தும் விடுகிறார்கள்.

க.நா.சு ஒருமுறை நாவல் ஒன்றை அச்சடித்து, யாரும் அதை வாங்கவில்லை என்று தெரிந்தவுடன், அப்படியே பேப்பர் கடையில் போட்டுவிட்டதாக கூறுவார்கள். இலவசமாக க.நா.சு கவிதைகள் என்ற புத்தகத்தைக் கொடுக்கலாம் என்று கவிதைப் படிப்பவர்களைத் தேடி ஓடினேன். அவர்கள் என்னைப் பார்த்தவுடம் தலைதெறிக்க ஓட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

இதோ 2011 முடிந்துவிட்டது. 2012ல் அடியெடுத்து வைக்கும் உங்கள் எல்லோருக்கும் என் புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்.

2011-12-30T19:10:00.000+05:30

எப்படி சௌகரியம் ?!

மழைச்சாரலில் நனைந்த

என் கவிதையை

உலரவைக்க தென்றலை

எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறேன்

உலராத உயிர்ப்புள்ள

கவிதையில் மட்டுமே

விருப்பமுள்ளவராயின்

முன்னரே நனைந்துள்ள

உங்களின் ஈர இதயம் காட்டி

என்னிடமிருந்து

கவிதையைப்

பெற்றுக்கொள்ளலாம்

உலர்ந்து தெளிந்த

கவிதையில் மட்டுமே

விருப்பமுள்ளவராயின்

அலங்கமலங்கலாக

சிறிது அழிந்து மறைந்த

எழுத்துகளை உங்கள்

விருப்பப்படி நிரப்பிக்கொள்ள

வேண்டிவரும்.

2011-12-30T18:58:00.002+05:30

நான் புத்தகக் காட்சி தேதியை தவறாகக் குறிப்பிட்டு விட்டேன். தேதி 5.1.2012 முதல் 17.1.2012வரை என்று வாசிக்கவும்.

அன்புள்ள நண்பர்களே,

2011-12-28T22:20:00.001+05:30

வணக்கம்.

வருகிற 35வது புத்தகக் கண்காட்சி 5.1.2012 முதல் 17.1.2012வரை சென்னையில் நடைபெறுகிறது. அதில் நவீன விருட்சமும் கலந்துகொள்கிறது. நவீன விருட்சம் ஸ்டால் எண் 394. இங்கு கலந்துகொள்ள விடுமுறை நாட்கள் தவிர மற்ற நாட்களில் நவீன விருட்சம் ஆசிரியரான நான் கலந்துகொள்ள முடியுமாவென்று தெரியவில்லை. சீர்காழியிலிருந்து வரவேண்டும். எனக்கு ஸ்டாலைப் பார்த்துக்கொள்ள நண்பர்கள் உதவி செய்ய முடியுமா?

புதிய புத்தகம் எதுவும் விருட்சம் வெளியீடாக வரவில்லை. ஏன் நவீன விருட்சமே வரவில்லை? எல்லாம் பழைய புத்தகங்கள்தான். புத்தகக் காட்சி முடிவதற்குள் ரூ.5000க்குப் புத்தகங்கள் விற்றால் அதன் வெற்றியைப் பெரிதாகக் கொண்டாடலாம் என்று நினைக்கிறேன். உதவ விரும்புவர்கள் தகவல் தரும்படி கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

அன்புள்ள

நாய்

2011-12-26T22:55:00.000+05:30

ஒரு நாய் உள்ளே நுழைந்துவிட்டது
வாட்டச்சாட்டமான அதன் தோற்றம்
பயமுறுத்தியது
உறுமவில்லை
பார்த்தால் ஒரு பெண்மணி பின்னால்
சுற்றி சுற்றி வருகிறது
அந்தப் பெண்மணி
பஸ்ஸில் சென்றாலும்
அது
வந்து விடுகிறதாம்.
பணத்தைக் கட்டிவிட்டு
பெண்மணி வங்கிக் கிளையைவிட்டுச்
சென்று விட்டார்.
ஆனாலும்
அந்த நாய் மாத்திரம்
சுற்றி சுற்றி
என் மனதில்
வந்து கொண்டிருக்கிறது.

கூட்டல் கழித்தல்

2011-12-26T22:48:00.000+05:30

பாவக்கணக்குகளை எழுதும் சித்ரகுப்தன்

எழுதி எழுதிக் கைசோர்ந்து

கணினிக்கு மாறினார்.

ஜிபியில் சேமித்து முடியாமல்

டெராபைட் கொள்ளளவுக்கு மாறிய பிறகும்

திணற நேர்ந்தது.

அவுட் சோர்ஸிங் தீர்வாகுமென

மானுடரை அணுகினார்.

முட்டிமோதி முன்வந்த எவருக்கும்

கணக்குகளில்

எந்தப் பாவமும் தெரியவில்லை.

பாவத்தைப் பற்றிய பார்வை

மாறியிருந்தது.

சம்பளமாகப் பூலோகத்தில்

சொர்க்க வாழ்வைப் பேரம்பேசி

வேலையைத் தொடங்கினார்கள்.

கூட்டலும் கழித்தலும்

வகுத்தலும் பெருக்கலும்

பணம், பதவி, புகழ் எனும்

விடைகளையே

திரும்பத் திரும்பத்

தேடியிருந்தது

சுவாரஸ்யத்தைத் தந்தது.

சகமனிதரிடம் அன்பு

பிற உயிரிடம் நேசம்

இயற்கையிடம் நன்றி

அற்றுப் போன பூமியின்

கடவுச்சொல் ஒருநாள்

காக்கும் சக்திக்கு மறந்து போகலாம்.

சுனாமிகளாலும் கலங்காத கோளினைத்

தன் இரட்சிப்பின் எல்லையிலிருந்து

வைரஸ் பாய்ச்சி விலக்கலாம்.

அண்டவெளியில் பூமி

அதிவேகத்தில் சுழலாம்.

இரண்டு மணிகளுக்கொருமுறை

இரவு பகல் நேரலாம்.

அந்நாள்வரையிலும்

கூட்டலாம் கழிக்கலாம்

வகுக்கலாம் பெருக்கலாம்.

*** ***

குழந்தையின் கோபம்

2011-12-26T22:42:00.000+05:30

கடவுளின் குழந்தையொன்று
உலகியல் விளையாட்டினை
விளையாடிக் கொண்டிருந்தது.
எது தவறு
எது சரியென
கடவுளிடம் கேட்டுக் கேட்டு
குழந்தை அந்தப்
பொம்மைகளை
தவறு சரியென
இரண்டு வட்டங்களுக்குள்
பிரித்து பிரித்து வைத்தது.
குழந்தை கடவுளிடம்
ஏதோ கேட்பதற்காக
திரும்பிப் பார்த்த
சில நிமிடங்களில்
வட்டங்களிரண்டிலிருந்தும்
பொம்மைகள்
சரிக்கும் தவறுக்குமாக
மாறி மாறி குதித்துக்
கொண்டிருந்தன.
சலித்துப் போனக்
குழந்தை
தவறுகள் வைத்திருந்த
வட்டத்திற்குள்
தானேப் போய்
உம்மென்று உட்கார்ந்து
கொண்டது

பிரத்யேக நிறம் சூழ்ந்த நடைபாதை..

2011-12-26T22:36:00.000+05:30

*
மரணத்தின் குறிப்பேட்டில்
கையெழுத்து வாங்கும் தாதி
அவசரமாகத்
தவிர்த்து விடுகிறாள்
கேள்விகளையும்
அதற்குரிய பார்வைகளையும்

திறந்து அவளை உள்வாங்கிக் கொள்ளும்
கண்ணாடிக் கதவுக்கு அப்பால்
நிதானமாய் நீள்கிறது
பிரத்யேக நிறம் சூழ்ந்த ஒரு நடைபாதை

நம் கைகளோடு தங்கிவிடுவது
ஒரு பேனா மட்டுமே

******

கடைச் சொல்

2011-12-25T21:46:00.000+05:30

கிளையிலிருந்து
தரைக்கு வீழ்கிற
இலையைப் போன்றே
கணித நுட்பம்

தவிப்பு மனிதர்களின்
தந்திர வழி என்கிறார்கள் ?

தீர வலிக்குச்செய்து கொள்ளும்
நித்தியப்பணிவிடை என்கிறார்கள் ?

காதல் ஜோடிகளின்
கைகளிலிருக்கிற
கடைசி துருப்புச்சீட்டுஎன்கிறார்கள் ?

போதுமான தொரு
வாழ்விலிருந்து மீளும்
சுய விலகல் என்கிறான் ஞானி
ஒரு வேளை

துடித்தடங்கும்
இக்கயிற்றை அறுத்து
தரையிறக்குகையில்
உடைந்த என் குரல்வளையில்
எஞ்சியிருக்கலாம்

ஒரு தற்க்கொலையின்
காரணத்திற்கான
கடைசிச்சொல்.

குற்றத்துக்கான புள்ளி..

2011-12-25T21:40:00.000+05:30

*
திருந்தி விடுவது பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்த பகலில்
சூழ்ச்சிக்கான முதல் புள்ளியைக் கையில் வைத்திருந்தேன்

நாளது வரை நடந்த சம்பவக் குறிப்புகள்
எட்டு மடிப்புக் காகிதக் கோடுகளின்
அழுக்கேறி கிழிந்திருக்கிறது

ஒவ்வொரு எழுத்தின் வன்மத்தையும் அலசித்
தழுதழுத்த நாக்கின் நுனி சிவந்திருந்தது

சுலபம் என்கின்றன மனச் சுவர்கள்
பாதுகாப்பின் உச்சியில் நீரோடும் மின்சாரக் கம்பிகள்
தருணங்களின் கணத் துளிகளை ஆவியாக்குகின்றது

திருந்தி விடுவது பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருக்கும் பகல்
எங்கோ ஓர் இருட்டின் தனிமையில்
சத்தமில்லாமல் திறந்து விடுகிறது குற்றத்துக்கான
இறுதிப் புள்ளியை

******

எதையாவது சொல்லட்டுமா.........63

2011-12-24T19:20:00.000+05:30

இந்த முறை 35வது புத்தகக் கண்காட்சி சென்னையில் நடைபெறுவது பற்றி யோசனையாக இருந்தது. கலந்துகொள்ளலாமா வேண்டாமா என்ற யோசனை. இந்த முறை புதிய புத்தகம் எதுவும் கொண்டு வரவில்லை. ஏன் விருட்சமே கொண்டு வரவில்லை? இருக்கிற புத்தகங்களை வைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தால், ரூ5000 வரை தேறுமா என்பது சந்தேகம். எல்லாம் விற்கமுடியாத கவிதைப் புத்தகங்கள். இதற்கு உழைப்பு அதிகமாகத் தேவைப் படுகிறது. பல நண்பர்களைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. ஏன் இதில் கலந்துகொள்ளவேண்டும்?

புத்தகம் கொண்டு வர முடியவில்லை. ஆடம்பரமாகப் புத்தக வெளியீட்டு விழா நடத்த முடியவில்லை. தமிழில் பெரும்பாலான புத்தகங்களை உயிர்மை, காலச்சுவடு, கிழக்கு போன்ற பதிப்பகங்கள் போட்டிப் போட்டுக்கொண்டு போடுகின்றன. விருட்சம் போன்ற பத்திரிகை என்ன செய்ய முடியும்? அப்படியே புத்தகம் போட்டால் யார் கவனத்திற்கு அது போகும். விற்கவும் விற்காது. என்னை விட்டும் போகாது.

ஆட்சி மாறியதால், எப்போதும் கிடைக்க வேண்டிய லைப்ரரி ஆர்டரும் போய்விட்டது. கண்டுகொள்ளவே இல்லை. வரவும் இல்லை. யாருக்கும் போய்ச் சேரவில்லை போல் தோன்றுகிறது. பொதுவாக ஜனங்களுக்கு புத்தகங்கள் மீது மதிப்பு குறைந்து போய்விட்டது. ஆனால் பல பதிப்பகங்கள் control இல்லாமல் புத்தகங்கள் போட்டுத் தள்ளுகிறார்கள். பல இடங்களுக்குப் புத்தகங்களைத் தூக்கிக்கொண்டு போகிறார்கள்.

புத்தகக் கண்காட்சியில் வாடகை ரூ10000 என்றால், செலவு ரூ10000 மேல் ஆகிவிடும். இந்தப் பணம் கிடைக்க வேண்டுமானால், கிழக்கு, உயிர்மை, காலச்சுவடு, ஆனந்தவிகடன் போன்ற பதிப்பகங்களின் புத்தகங்களையும் சேர்த்து விற்கவேண்டும். இதில் விருட்சம் புத்தகம் கொஞ்சம் விற்கும். இந்த முறை எதற்கு இந்தப் புத்தகக் கண்காட்சியில் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றியது. தோன்றிகொண்டே இருக்கிறது.

போனமுறை புத்தகக் கண்காட்சியில் ஏற்பட்ட கசப்பான அனுபவம் வேறு சேர்ந்துகொண்டது. எனக்கு உதவி செய்த நண்பர் ஒருவர், நான் எதிர்பாராத தொகையைக் கடனாகக் கேட்டார். இது மாதிரி கடனாகப் பணம் கேட்டாலே ஆபத்து என்று எனக்குத் தோன்றியது. ஏன் என்றால், பணம் கடனாகக் கேட்பவர்கள் யாரும் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுப்பதில்லை. புத்தகக் கண்காட்சி மூலம் கிடைத்த சிறிய தொகையை அவருக்குத் தாராளமாகவே கொடுத்தேன். எனக்கும் அவருக்கும் எந்த வியாபாரத் தொடர்பும் இல்லை. விருட்சத்திற்குக் கிடைக்கும் தொகை புத்தகம் போடத்தான் பயன்படுத்துவேன். லாபம் கிடையாது. திரும்பவும் புத்தகம் போடுவேன். அவ்வளவுதான். இந்த முறை வேண்டாமென்று நினைத்துக்கொண்டே அவரிடம் தொடர்புகொண்டு பேசினேன். ஒரு நாளைக்கு ரூ.1000 வேண்டுமாம். எனக்கு அவர் கேட்டது சிரிப்பை மூட்டியது. 1000 ரூபாய்க்குப் புத்தகமே ஒரு நாளைக்கு விற்காது. விருட்சம் பொறுத்தவரை புத்தகம் விற்று லாபம் வந்தால் சரி, இல்லாவிட்டால் விளம்பரம் என்று சொல்லி தப்பிக்கலாம்.

விருட்சம் பொறுத்தவரை அது oneman show. எல்லாமே நான்தான். அதனால் ஏகப்பட்ட தடுமாற்றங்கள். யாராவது கவிதைப் புத்தகம் போட வேண்டுமென்று என்னிடம் வந்தால், மனதைத் திடமாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள் என்பேன். புத்தகம் விற்க என்னிடம் புத்தகக் கண்காட்சியில் புத்தகங்கள் கொடுத்தால், கண்காட்சி முடிவதற்குள் வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். இல்லாவிட்டால் சந்திப்பதும், புத்தகத்திற்கான பணம் கொடுப்பதும் சிரமமாகிவிடும்.

இப்படித்தான் சென்னையில் நடக்கும் 35வது புத்தகக் கண்காட்சிக்கு விருட்சம் தயாராகிவிட்டது.

ழ 5வது இதழ் - டிசம்பர் 1978 ஜனவரி 1979

2011-12-18T16:02:00.000+05:30

தேனரசன் கவிதைகள்
வெள்ளை ரோஜா-கவிதைகள் அன்னம் வெளியீடு, அகரம் சிவகங்கை ரூ.5-00

தேனரசன் கவிதைகளை ஒருமுறை படித்ததும் ஒரு திறமையாளனை சந்திக்கிறோம் என்ற உண்மை உடனே புலப்பட்டு விடுகிறது.

   காகங்கள் முடிபுனைந்தால்
   கரைச்சல்களே சங்கீதம்
   சிறுமைக்கு நீர் வார்த்தால்
   தெருநெடுவே முள் வளரும்.

இந்த வரிகளைப் படிக்கும் பொழுது,'பேயரசாண்டால் பிணம் தின்னும் சாத்திரங்கள்' என்ற பாரதியின் வரியும், மற்றதில் எதிர் மறையாய ஒரு திருக்குறளும் முற்றிலுமாக மறைந்து புதிய வரிகளும் இடம் கொடுத்திருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது.

   'தேவை பணம் இதுவே
   திருவாய் மொழி எனவே
   சேவை மனப்பான்மை
   சிவலோகம் போகிறது'
   'அவரவர்கள் பாட்டுக்கு
   அகப்பட்டது சுருட்டல்
   தவறில்லை என்னுமொரு
   தருமம் தழைக்கிறது.'

என்ற வரிகளில் ஒரு புதிய கவிஞனின் குரல் ஒலிப்பதைக் கேட்கலாம். சொல்லே கவிதை என்பது உண்மையென்றாலும் கவிஞன் கலைஞனுமாகவே காணப்பட்டு வருகிறான். கூற்றின் அளவிலேயே மேற்கண்ட வரிகள் தேனரசனுக்குக் கவிதை ஆகிவிட்டாலும் இந்தத் தொகுப்பில் சிருஷ்டி அளவிலான கவிதைகளும் உள்ளது நிம்மதி தருகிறது. அவற்றின் எண்ணிக்கை 38ல் 8 என்றாலும் 'ஒரு வெளியேற்றம்' 'யார் சொன்னது?' என்ற கவிதைகளும் பிறகு 'ஆதிவாசிகள்,' 'ஒரு விவசாயியின் மறைவில்', 'ஈடு', 'பாவம் அம்மா,' 'மேஜை மீது' ஆகிய கவிதைகளும் நன்றாக உள்ளன என்றாலும், எண்ணல் அலங்காரம் என்ற கவிதை எல்லாவற்றினும் சிறந்ததாக இருக்கிறது. வயது வந்த தமக்கைக்காக ஒரு சிறுவன்.

   'ஐயா சாமி. நாலு நாளாப் பட்டினி
   மூணு மாசம் முன்னாலே
   மாரி மகமாயி வந்து
   எங்க அக்காவின்
   ரெண்டு கண்ணையும்
   சூறையாட்டிட்டா
   ஒரு மனசு வெச்சு
   ஒதவுங்கையா'

என்று யாசிக்கிறான்.

   'நாளைக்குப்
   புத்திலக்கியம் படைத்து
   இந்தச் சமுதாயத்தை
   புணருத்தாரணம் செய்யப் போகிறவன்'

அந்த யாசிப்பில் வரும் நாலு, மூணு, ரெண்டு, ஒண்ணு என்ற எண்களின் இறக்கத்தை ரசிக்கிறானாம். இந்தக் கவிதையின் கடைசி வரிகளில் மனத்தின் வினோதப் போக்கு பிடிக்கப்பட்டிருப்பதால் இந்தக் கவிதையை உயர்வானதாகக் கூறவேண்டும்.

ஆனால் தேனரசன் கவனக்குறைவு என்ற குற்றத்துக்கு ஆளாகக்கூடாது. உதாரணமாக அந்தச் சிறுவனின் யாசிப்புக் கூற்றில் 'அக்காவின்' என்று காணப்படுகிறது. இந்தச் சொல்லில் வரும் 'இன்' பொருந்தாமல் நெருடுகிறது.

கவிதை என்ற தலைப்பில் உள்ள கவிதை தேனரசனுக்குச் சிறப்பைத் தராது. 'பெண் துணை' இல்லாத சமயத்தில் ஏகாந்தம் மேற்பட்டு 'இப்போ யாருமில்லே வாடி என் மனச்சுக மோகினி' என்று கவிதையை அழைக்கும் பொழுது தேனரசனின் திறமை வீணாகிறது. 'தனிமை கண்டதுண்டு-அதிலே
சாரமிருக்குதம்மா' என்ற பாரதியின் வரியை நினைந்து மனதுக்கு ஆறுதல் சொல்லிக் கொள்ள நேருகிறது. கவிதை பற்றிய, கவிஞனுக்கு இருக்க வேண்டிய அனுபவம் இங்கு காணப்படவில்லை. மேலும் விஷயம் மிகவும் சாமான்யமாகி விட்டது. என்றாலும் கூட தேனரசன் நம்பிக்கை தருகிறார்.

- ஞானக் கூத்தன்.

அன்புடையீர்,

வணக்கம்.

ழ இதழின் 5வது இதழ் உங்கள் பார்வைக்கு முழுவதும் படைத்துவிட்டேன். இதேபோல் 6வது இதழ் முழுவதும் தருவதாக உத்தேசம். கவிதைகளும் கவிதைகளுக்குரிய பார்வையுடன் ஒரு இதழ் 1988ல் வெளிவந்தது. பளபள அட்டை எதுவுமில்லாமல், அம்மணப்பதிப்பாக நியூஸ்பிரிண்டில் வெளிவந்த இதழ் ழ.

ஒரு திருமணத்தின்போது, அங்கு பரிமாறப்படும் சாப்பாடு இலைக்குக் கீழ், நியூஸ்பிரிண்ட் தாளைப் பயன்படுத்தினார்கள். அத்தாள் உருண்டையைப் பார்த்து, ஆத்மாநாம், எத்தனை ழ பத்திரிகைக் கொண்டு வரலாம் என்று ஞானக்கூத்தனிடம் கூறியதாக சொல்வார்கள்.

ழ பத்திரிகை வந்தவுடன் அதை எல்லோருக்கும் அனுப்புவார்கள். விற்பனைக்காக சில இடங்களுக்கும் அனுப்புவார்கள். ஆனால் அது விற்று வந்த பணத்தைப் போய்க் கேட்கக்கூட மாட்டார்கள். க்ரியா போன்ற சில அமைப்புகள் மொத்த விற்பனையை எழுதி வைத்துக்கொண்டு கொடுப்பார்கள். மற்றவர்கள் யாரும் சரியாக தந்ததில்லை.

இதழ் அனுப்பும் பொறுப்பை ஆர்.ராஜகோபலன் அவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் ஒரு கல்லூரி பேராசிரியர். அந்தப் பொறுப்பில் இருந்துகொண்டு ழ பத்திரிகையையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இதழை 42 சுந்தரமூர்த்தி விநாயகர் கோயில் தெரு, சென்னை 5 என்ற முகவரியிலிருந்து கொண்டு வந்தார். அவர் ழ இதழின் இணை ஆசிரியர். திருவல்லிக்கேணியில் உள்ள மக்கள் அச்சகம்தான் ழ பத்திரிகையை அச்சடித்துக் கொடுத்தது.

அன்புடன்,

அழகியசிங்கர்.

ழ 5வது இதழ் - டிசம்பர் 1978 ஜனவரி 1979

2011-12-18T15:18:00.000+05:30

காளி-தாஸ்

ஒரு கவிதை

பொழுது விடிந்து
தினமும்
நான் வருவேனென்று
கடற்கரை மண்ணெல்லாம்
குஞ்சு நண்டுகள்
கோலம் வரைந்திருக்கின்றன.

ழ 5வது இதழ் - டிசம்பர் 1978 ஜனவரி 1979

2011-12-18T15:04:00.001+05:30

நீல பத்மநாபன்

முன்னுரை

அஞ்சுவரி
வஞ்சப்புகழ்ச்சிக்கு
பத்தாயிரமென்றால்
பத்து பக்க
புஷ்பார்ச்சனைக்கு
அட்சர லட்சமா?

முன் செல்

உடனோடி நாய்கள்
வீறுடன் குரைக்கட்டும்
கூடப் பறந்து காகங்கள்
கத்தி களைக் கட்டும்
ரதமே நீ
மு
ன்
செல்
முன்
செ
ல்

ழ 5வது இதழ் - டிசம்பர் 1978 ஜனவரி 1979

2011-12-18T10:54:00.001+05:30

மீர்ஸா காலிப் முஹம்மது இக்பால் ஒரு அறிமுகம்

உலகப் புகழ் பெற்ற உருதுக் கவிஞர்களான மீர்ஸா காலீப் முஹம்மது இக்பால் இவர்களின் சில கவிதைகளை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்து ஸ்டர்லிங் பப்ளிஷர்ஸ், டெல்லி வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். உருதுக் கவிதைகளைப் பற்றி ஒரு ஆச்சரியமான விஷயம்,

கல்வியறிவு உள்ளவரும் அற்றவரும் அவற்றை ஒருங்கே புகழ்கின்ற தன்மை உருதுக் கவிதைகளின் இசை வடிவமும், அக்கவிதைகள் மனித
வாழ்க்கையோடு தங்களை ஐக்கியப் படுத்திக் கொள்வதும் இதற்கு ஒரளவு காரணம் எனலாம். இக்பாலும், காலிப்பும் பிரிவடையா இந்தியா தந்த பொக்கிஷங்கள். காலிப் இறந்த பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு பிறந்தவர் இக்பால். காலிப்பின் கவித்துவத்தினால் பெரிதும் கவரப் பட்டவர்.

காலிப்பை கோதேயுடன் ஒப்பிட்டால் இக்பாலை காலெரிட்ஜுடன் ஒப்பிடலாம். இந்த ஒப்புமை முழுவதும் பொருந்தாது. காலிப் பின் கவிதைகள் உணர்ச்சி வயப்பட்டு வெளி வந்தவை. பேரானந்தத்தினின்று வெளி வந்தவை. இக்பாலின் கவிதைகள் தத்துவ பூர்வமானவை. மக்களை விழிப்படையச் செய்தவை.

காலிப்பின் கவிதைகள் பெரும்பாலும் கஸல்களாய் வெளிவந்தவை. அராபிய மொழியில் கஸல் என்பது தனது பிரியத்துக்குரியவளிடம், உரியவன் பேசும் காதல் மொழி. பிரிவைத் தாங்காது காதலன் அரற்றும் மொழி. உறவை எதிர் நோக்கியிருக்கும் அன்புமொழி. ஆனால் இக்பாலின் கவிதைகள் நஸாம் எனப்படுபவை. இவை வேறுபட்டவை. நாட்டுப் பற்றை, இஸ்லாமியப் புனருத்தாரணத்தை வலியுறுத்தியவை.

காலிப்பின் சில வரிகள்

''என்னுடைய இதயத்தின் துளைகளை
ஒன்று சேர்த்து வைக்கிறேன்-
அவளுடைய கண்கள் மறுபடியும்
அதைத் துளைக்கட்டும்''

''இப்போது ரத்தக்கண்ணீர் சொரிவது கடினம்
இதயத்தில் ரத்தம் வரச் சக்தியில்லை''

''காதலின் வலிக்கோ மருந்தில்லை
அற்பமான இதயமே-மறுபடியும்
காதல்வலி கொள்கிறாயே''

''நீ இல்லாமல் ஒரு பொருளும் இருக்கமுடியாது
அவ்வாறிருக்க-கடவுளே ஏனிந்த ஆரவாரம்''

''உலோபியான மண்ணைப் பார்த்து
கேட்கிறேன் நான்-அதனுள்
புதைத்த அழகுகளை அது
என்ன செய்தது?''

''சூரிய உதயத்தில் பனித்துளி இறக்கக் கற்கிறது.
அவள் பார்க்கின்ற வரை நானும் உயிருடன் இருப்பேன்.''

''நெடுஞ்சாலை வழிக் கள்ளர்களைப் போலவே
என் மனதைக் கொள்ளை கொண்டு சென்று விட்டாளே,''

''இறப்பு நிச்சயம்-கண்டிப்பாய் வரும்
ஆனால் அவளோ நான் விரும்பினும் வாராள்''

''ஒரு லட்சம் நம்பிக்கைகள் எனது மெளனத்தில்
புதைந்து கிடக்கின்றன. நான்
ஏழை யொருவனின் கல்லறையின்
எரிந்த விளக்கு.''

''ஓ! காலிப்! இப்போது போய் ஒரு நிலத்தில் வாழு
அந்த நிலத்தில் உனது அந்தரங்கத்தையும்
பாட்டினையும் பகிர்ந்து கொள்பவர் இருக்கக்கூடாது
அங்கொரு வீட்டினைக் கட்டு கதவுகளும்
சுவர்களும் இருக்கக் கூடாது.
அந்த வீட்டிற்குக் காப்பாளர், பக்கத்து
வீட்டுக்காரர் இருக்கக் கூடாது
நீ உடல் நலம் குன்றினால் உன்னைக் கவனிப்பார்
இருக்கக் கூடாது. நீ உயிரை விட்டால் துக்கம்
அனுஷ்டிப்பவர் இருக்கக் கூடாது.''

இக்பாலின் சில வரிகள்

''ஓ அந்தணனே-நான் ஒன்று சொல்லட்டுமா?
நீ வருந்தாமல் இரு-அது ஒரு உண்மை
உன்னுடைய ஆலயங்களின் சாமிகள்
எல்லாம் மிகவும் பழையன
அவை உனக்கு வெறுப்பைப் போதித்தன
உனக்குச் சொந்தமானவற்றை
சொந்தமில்லை என்றன
சண்டையிடு அல்லல்படு என்பவை
கடவுளின் விருப்பம்-அறிவுக்குத்
தெரிந்த உண்மை
உன் அறிவு வார்த்தைகளால் நான் களைத்து
வேதங்களையும் கோயில்களையும் விட்டு விடுகிறேன்
எனக்குக் கற்கள் மட்டுமல்ல
என்னுடைய நாட்டின் அற்பமான தூசியும் புனிதமானது''.

''கடலின் அருகே நின்றேன்
ஓயாதடிக்கின்ற அலைகளைக் கேட்டேன்
நீ எதற்கு அடிமை?
ஆயிரக்கணக்கான கீழ்த்திசை முத்துகளுடன்
உன்னுடைய ஓரங்கள் பளபளக்கின்றனவே!
என்னுடைய இதயத்தைப் போன்ற
மாணிக்கம் ஒன்று உன்னிடம் உள்ளதா?
கடல் கரையிலிருந்து வெட்கப்பட்டு ஓடியது
பேசவில்லை.''

''நான் விடைபெறும் போது
எல்லோரும் கூறுவர்
அவனை அறிந்தேன்-அவனை அறிந்தேன்
எனினும் ஒருவரும் அறியவில்லை-
எப்போது நான் வந்தேன்?
என்ன நான் சொன்னேன்?
யாருக்கு நான் சொன்னேன்?''

திவ்யா.

ழ 5வது இதழ் - டிசம்பர் 1978 ஜனவரி 1979

2011-12-18T06:30:00.000+05:30

இறப்புக்குமுன் சில படிமங்கள்

பிரம்மராஜன்

ஜன்னலில் அடைத்த வானம்
குறுக்கிடும்
பூச்செடிகளுடன்
சுப்ரபாதம் இல்லை என்றாலும்
மங்களமான பனிப்புகையில்
விடியல்.
நரைத்த உடைந்த இரவின் சிதறல்கள்
நேரமாய் வந்துவிட்ட
தோட்டியின் கால்களின் முன்.
மண் தின்று எஞ்சிய
எலும்பின் கரைகளில் சிற்பத்தின் வாசனை
காற்றைத் தவிர
அவனுக்கு மட்டும்
பியானோவென இசைத்து ஒலித்தது
உறங்காமல் திரிந்த
மணிகூண்டு உணர்விழந்துவிட்டது
உறையும் குளிரில்.
பறந்த பறவைகள் வானில் கீறியஓவியம்
பார்த்ததில்
பந்தயம் இழந்தது
நேற்று
விரலிடுக்கில் வழிந்த காலத்தின்
துளிகளை
மற்றொரு கையேந்த
கணங்களை முழுவதும் எரித்தாகிவிட்டது
அவன் இறந்து விட்டான்
இன்றெதற்கு இரண்டாவது மாடியில்
அழகான அறை?
பூக்கள் நிஜமாய்
மலராது அங்கு

ழ 5வது இதழ் - டிசம்பர் 1978 ஜனவரி 1979

2011-12-17T22:54:00.000+05:30

காலம்

காளி - தாஸ்

யாரோ காலமானார் என்ற செய்தி
என் எதிரில்
நட்சத்திரமாகத் தொங்குகிறது
காலமென முதலில் உணர்ந்தவன்
கபாலச் சூடு பொரியும்
ஆன்மை நிறைந்தவனாக இருந்திருப்பான்
சில சமயத்தில் தோன்றுகிறது
காலம் நிர்ணயிக்கப் பட்டிருப்பது போல
ஆனால் பற்ற முடியாமல்
நழுவிப் போகிறது.
எங்கேயோ காத்திருக்கிறது?
காதலுடன் மெளனம் சாதிக்கிறது
காலம் காலமாகக்
கடல் ஒலிக்கிறது வெற்று
வெளியில் மேகம் சஞ்சரிக்கிறது கனத்த
காலப் பிரக்ஞையை எனக்குள் விதைத்து
விட்டார்கள். எவ்வளவோ காலம்
கடந்தும் அறிந்து கொள்ள என்னவென்று
அது-முளைக்கவே இல்லை. ஆனால்
விலகாத கிரஹணமாக என்
எதிரில்
தொங்கிக் கொண்டேதானிருக்கிறது
யாரோ காலமான செய்தி.
நானும் ஒரு காலத்தில்
காலமாகி விடுவேனோ என்பதில்
மட்டும் முளைத்து விடுகிற
பயம்
சொட்டுச் சொட்டாய் உதிரக்
காத்திருக்கிறது - காலம் வராமல்........

ழ கவிதைகள் - 5வது இதழ்

2011-12-17T06:59:00.000+05:30

நீலமணி

சேரிகள்

சிறியார்க் கில்லாப் பெரியார் உறுப்பு
பச்சைத் தோரணம். பொற்கொடி முட்கள்
உற்றுழி உதவாது ஓடிப்போகிற
பட்டைப் போலவும் பருத்திபோ லவுமின்றி
ஒட்டிஉற வுகொளும் வெட்டிவேர், வேடர்
ஒட்டமுடி யாத தேனீ மொய்ப்பு.
ஆண்டவன் தந்த அத்தி இலை. இது
இடையில் வந்நது. மூலைகளில் ஒளியும்
இருட்டு, காலம் போர்த்திய பொன்னாடை
அழைப்பு விடுக்கும் பச்சை விளக்கு
பாடல் பெறாத்திருப் பதிகள். விழல்கள்
பாம்பின் பச்சைப் படம். உயிர் வேலி
சந்தன மரத்துப் புல்லுரு விக்கொடி
வீட்டு வாசலில் போட்ட கோலம்
சல்லிவேர்ச் சல்லடை. மவுன சாட்சி
விளக்கடி நிழல்இது எப்பறவைக் கூடு?
தோள்மீ தமரும் வழக்கம் மாறி
தோளுள் அமர்ந்த பச்சைக் கிளிகள்
பிரியும் புத்தகப் பக்கங் களிடை
பையன் வைத்த நீலமயி லிறகு
பொன்னுலகத்து இருண்டகண் டங்கள்
மாம்ச ஒட்டடை. ராமன் கோடுகள்
காலம் ஒட்டிய பச்சை ஸ்டாம்புகள்
சிறையின் கம்பிகள். தேதிமுத் திரைகள்
புழுக்க நேரத்துத் தோகை விசிறிகள்
தாரால் எழுதிய புரட்சிகோ ஷங்கள்
புரியாத அயல்மொழிக் கவிதைகள். பாசி
சாயம். தீவுகள். பொன்வேய்ந்த கூரை
இக்கறை களுக்குக் கடவுள் பொறுப்பு
வெற்றித் தலைவன் தோளில் கூட்ட
நீ வளர்த்த கறுப்புப் பூக்கள்
குறில் நிழல்கள். உப்புப் பயிர்கள்
தேகச் சுவரில் தட்டிய வரட்டிகள்
அடங்கி நடக்கும் அந்தப்புரப் பிறவிகள்
தான்தோன்றி விளைச்சல். கடித்தநா கவிஷம்
நிலவுக் கறை, பாலில் மிதக்கும் நஞ்சு
அடக்குமுறை எதிர்த்த புரட்சிக் கருங்கொடி
கருப்புக்கண் ணாடிகள் கடைசிச் செய்திகள்
அம்புப் படுக்கை ஆருக் காகவோ?
பர்த்தாவும் அகற்றாப் பர்தா. சேரிகள்
ஆண்டவன் பரமண்டலத்துச் சாத்தான் காலனிகள்
பரபரப்பான செய்திப் பத்தி
இலையின் மூலையில் இருக்கிற ஊறுகாய்

நீலமணி.

ழ கவிதைகள் - 5வது இதழ்

2011-12-16T05:18:00.000+05:30

மூன்று கவிதைகள்
1.
அவர்கள் சென்றபின்
இவர்கள் இடம் பெயராது
இருந்தனர்
2.
நாய் கொடுத்த
காசு குரைக்கும்;
பட்ட மரத்திலுண்டு
பல கெட்ட நாய்கள்;
நடுப்பகல்
இருட்டாகும்
3.
பிறந்த சூட்டில்
இரத்தச் சிவப்பில்
எலிக்குஞ்சு போல்
கிடக்கும்;
புழுப்போல் நெளியும்
நகுலன்
டிசம்பர் 1978 ஜனவரி 1979

அலைகள் காத்திருக்கும்...

2011-12-14T19:25:00.000+05:30

பாக்கெட்டில் இருந்து பறந்து போன பட்டாம் பூச்சியை

உதிர்ந்த வண்ணம், ஒரு சிறகுடன்

மீண்டும் தேடி மீட்ட போது

பூச்சி சொன்னது "நொண்டுவது

நான் மட்டுமல்ல

காலத்தில் கரைந்து போகும் நீயும் தான்,

நொண்டினாலும்,பாடி பறந்து திரிவேன் நான் "

என்ற பூச்சியை பார்த்து சொன்னென்

"நான் மானுடன்-Man can be destroyed ,but not deafeted."

காதல் கவிதைகள்

2011-12-13T21:25:00.000+05:30

கொஞ்சம் காதல்

கவிதைகள்

எழுதித்தரவேண்டும்

என பதிப்பாளர்

என்னிடம் கேட்டிருக்கிறார்,

யாருக்கேனும் என் கனவில்

வந்து போக விருப்பமா ?

ஏற்கனவே பிறரின் கனவுகளில்

உலவியவராயிருப்பினும்

பரவாயில்லை.

நீங்களும் உங்கள் நினைவுகளும்

என் காதல் கவிதைகளில்

நிச்சயம் இடம்பெறும்

என்பது உறுதி.

என் கனவுகளில் என்றும்

நிலைத்திருக்க வேண்டிவரும்

என்று அஞ்சத்தேவையில்லை.

அச்சில் வெளிவரப்

பெறுமானமுள்ள

கவிதைகள் தேறும் வரையே

உங்களின் நினைவுகள்

எனக்குத் தேவைப்படும்

நான் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும்

நேரம் பார்த்து என் கனவுகளில்

நுழைந்துவிடுங்கள்

நான் விழித்திருக்கும் நேரம்

நுழைய நேர்ந்தால்

எப்போதும் அழியாமல்

தங்கிவிட வாய்ப்புண்டு.

தூக்கம்

2011-12-13T08:12:00.000+05:30

இரவு நேரங்களில்
தூக்கம் வருவதில்லை
எழுந்து உட்கார்ந்து விடுவேன்

பின்
திரும்பவும் படுத்துக்கொண்டுவிடுவேன்
லைட் எதுவும் போடுவதில்லை
மின்விசிறி மாத்திரம்
சுற்றிக்கொண்டிருக்கும்

சன்னமாய் விளக்கு வெளிச்சம்
ஹாலை நிரப்பிக்கொண்டிருக்கும்
எதையும் யோசனை செய்யாமல்
யோசனையைத் துரத்திக்கொண்டிருப்பேன்

பின்
தூங்கு என்று கண்ணை மூடிக்கொள்வேன்
தூக்கம் வருவதில்லை
கனவை வாவென்று கூப்பிட்டாலும்
கனவும் வருவதில்லை

உடம்பு எப்படி விரும்புகிறதோ
அப்படி இருந்துவிடலாமென்று
யோசிக்கும்போது
தூக்கம் மெல்ல கண்ணைச் சுழற்றும்.

எங்கும் தேங்கி நிற்கும் உனது மணித்துளிகள்..

2011-12-13T08:02:00.000+05:30

*
ஒரு அனுமதி என்னைக் கொஞ்சம்
அசௌகரியப்படுத்துகிறது
அது உன் அறைவாசலில் எப்போதுமே நிரந்தரமாய்
ஸ்டூல் ஒன்றைப் போட்டு வைத்திருக்கிறது

வருவதும் போவதுமான உத்தரவுகளை
அச்சிட்டுக் காகிதத்தில் வைத்திருக்கிறாய்

உனக்கான மணித்துளிகள்
உனது இருப்பிடத்தில் தொடங்கி அலுவலகம் வரை
மழைக்குப் பின்னான நீர்த் துளிகளைப் போல்
எங்கும் தேங்கி நிற்கிறது
முறை செய்யப்பட்ட பாதுகாவலோடு

சின்னஞ்சிறிய உதவி ஒன்றைக்
கோரவும்
ஒரு பால்ய நினைவைப் பகிரவும்
காத்திருக்க நேரும்
ஒரு அனுமதி என்னைக் கொஞ்சம் அசௌகரியப்படுத்துகிறது

வெளிச்சம்

2011-12-10T07:19:00.000+05:30

அந்தகாரத்தில் எனக்கு வழி காட்டிய
அச் சிறிய தங்க நிற ஒளிப் புள்ளி
வெளியே தென்படாதது
எங்கு, எப்பகுதியலது
தேடினாலும் தென்படாதது
அலங்காரங்களற்ற விழிகளில்
இருளை விடவும் அனேகமானவை
வெளிச்சத்தில் மறைந்துபோகும்
தென்படாமலேயே

இஸுரு சாமர சோமவீர

இருளில் உருளும் மனம்

2011-12-10T07:16:00.000+05:30

இரவோடு

இருளும் வந்தது.

சுற்றிலும் எதுவுமே

தெரியவில்லை.

மனம் வெளிச்சமாக

இருந்தது.

வெளியே வெளிச்சம்

வந்தது. இடங்களும்

இடுக்குகளும்

பிரகாசமாய்

தெரிந்தன.

மனம் இருளத்

தொடங்கியது.

தரக்குடும்பம்

2011-12-10T07:12:00.000+05:30

இரவை புணர்ந்தெழுந்ததும்
தொங்கவிடப்பட்ட வெள்ளை துணி மூடி
கொட்டாவி இறுமலை முடித்து
மூக்கின் துவாரங்களில்
காற்றோடு கணநேரம் பயிற்சித்தேன்
கற்பிக்கப்பட்டதை பிசகிடாது
பல் துடைப்பத்தில் பற்பசை இட்டேன்
குறுக்கும் நெடுக்குமாக அசைக்க
நினைவு உறுத்தியது
அய்யய்யோன்னு தலையிலடித்து
மேலும் கீழுமாக அசைத்து துலக்கினேன்
தர முத்திரையிட்ட
சோப்பு ஷாம்புகளால் உடல் கழுவினேன்
துணையாளும் அவங்களுக்கான அட்டவணையின்படி
ஸ்டிக்கரால் பெயரிடப்பட்ட டப்பாக்களிலிருந்து
வெகு எளிதாக சமைத்து முடிக்க
கொடுக்கப்பட்ட காலத்திற்குள் தயாராகி
காலனிகளின் அணிவகுப்பிலிருந்து
எனை பெயர்த்து வெளியேறினேன்
வெளிச்சுவற்றில் மின்னிக்கொண்டிருந்தது
என் தினக்கூலியை உத்திரவாதப்படுத்திக்கொண்டிருக்கும்
ISO தரச்சான்று இல்லமெனும்
பாலிமர் சீட்டில் பொறிக்கப்பட்ட
பச்சை எழுத்துக்கள்...

நிழல் விமானம்

2011-12-10T07:07:00.000+05:30

வெண் திரைத்துனியில்

கருஞ்சித்திரமாய்

நகர்ந்து கொண்டிருந்தது

நிழல் விமானம்

பச்சை வயல்கள்,

மணற்பரப்புகள்,

தொழிற்சாலை கூரைகள்..

எல்லாவற்றின் மீதும்

கருநாகம் போல ஊர்ந்து சென்றது.

தந்தை கைப்பிடித்து

குதித்து குதித்து நடக்கும்

சிறுவனின் உற்சாகம்.

பிரம்மாண்டமானதொரு

நீர்ப்பாசன கிணறொன்றில்

பாய்ந்தபோது

நிழல் விமானம்

மறைந்துபோனது.

சகபயணியொருவர்

பயணத்தில் காணாமல்போனால்

உண்டாகும் பதைப்புடன்

பார்வையை

சுழலவிட்டேன்.

கருமேகங்கள் சூழ்ந்திருந்தன.

கதிரவன் ஒளிந்திருந்தான்.

போதுமான ஒளியின்மையால்

நிழல் விமானத்தை தேட முடியவில்லை.

மேகங்கள் விலகி

சூரியன் மீண்டும் வெளிவந்த

சில நொடிகளில்

அதிர்வின்றி

தரையை தொட்டது விமானம்.

முட்டிமோதி

படியில் இறங்கி

பேருந்தில் அமருமுன்

நிழல் விமானத்தை மீண்டும் பார்த்தேன்.

எவ்வித அசைவுமின்றி

ராட்சத அளவில்

அமைதியுற்று நிற்கும்

விமானத்தின் அடியில்

நிம்மதியாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தது

நிழல் விமானம்.

எமதுலகில் சூரியனும் இல்லை

2011-12-08T04:52:00.000+05:30

இறப்பர் மரங்களில் பால் இருந்த போதும்
பெருந் தோட்டத்தில் நாம் வசித்த போதும்
இறப்பர் விலை அதிகரித்த போதும்
நாம் இன்னும் கையாலாகாத நிலையிலென
உணர்கிறது இதயம் எப்போதும்
அடர்ந்த பெரும் இறப்பர் காட்டில்
பாறைகள், வேர்கள், நதிகள், ஓடைகளிடையே
இரவு உட்கொண்ட ரொட்டியின் பலத்தினால்
இரு பாதங்களையும் வைத்தபடி
மரத்துக்கு மரம் வெட்டிச் சேகரித்த பால் எடுத்து
நாம் வருகிறோம் சாயத் தேனீர் குடித்தபடி
தாயும் தந்தையும் வாழ்ந்த குடிசையின்
உரிமை எமக்கில்லை பிள்ளையே
ஊருமற்று நாடுமற்று
லயன் தான் வாழ்க்கையே
கிணற்றுத் தவளைகள் போல
லயத்திலிருக்கும் நம் எல்லோருக்கும்
உரிமையில்லை எதற்கும்
இது பற்றிக் கதைக்கவும் கூட

- ஹெரல்ட் மெக்ஸிமஸ் ரொட்ரிகோபுள்ளே

யுகங்கள் கடந்தது

2011-12-08T04:46:00.000+05:30

முகர்ந்து முகர்ந்து
நாய்க் குட்டியொன்று
என்வீடு வரை
வந்து விட்டது.

யுகங்கள் கடந்த அன்பின்
புரியாத ரகசியத்தின்முன்

தளும்பி நின்ற
பேரமைதி கணமிது

அறையிருட்டு

2011-11-28T21:48:00.001+05:30

எஞ்சியிருந்த மெழுகுவர்த்தி சுடரை

காற்றின் உதவியுடன் புகையாக்கி

ஒளியை விழுங்கியது

அறையிருட்டு.

மனிதவிழிகள் கூட

தனது ஓட்டைகளை

பார்க்க முடியாதென

கர்வம் கொண்டது.

தனது சுயசொரூபத்தை

முழுக்க உணரும்

வேட்கையில்

சன்னலுக்கு

வெளியே படர்ந்திருந்த

பேரிருட்டின் அங்கமானது.

பேரிருட்டு விரியும் திசைக்கு

மாற்றுதிசையில்

பேரிருட்டுப்பாதையினூடே

விரைந்து பறந்தது.

+++++

சில ஆயிரம் மைல்கள் தூரத்தில்

பேரிருட்டின் எல்லை முடிந்தது.

எலலையற்ற தன்மையை

அனுபவமாய் உணரும் பேரார்வத்தில்

சூரியவொளி ஆக்கிரமித்திருந்த

நிலப்பரப்பில் நுழைந்தவுடன்

அறையிருட்டின் ஒருபகுதி

பஸ்மமானது.

வந்த வழி உடன் திரும்பி

பேரிருட்டின் பாதையூடெ

அறைக்கு மீண்டு வர எத்தனிக்கையில்,

சூரியவொளியின் நீளும் கரங்களில் சிக்கி

பேரிருட்டுடன் சேர்ந்து

அறையிருட்டு கரைந்துபோனது.

+++++

பேரிருட்டின் ஆவியுடல்

சரண் புகுந்த ஏதொவோர் இடத்தினிலேயே

அறையிருட்டின் ஆவியுடலும்

அகதியானது.

பேரொளியின் ஆட்சி ஒய்ந்தபின்

மீண்டும் உயிர்க்கும் போது

அறையிருட்டையும் உயிர்ப்பித்து

அதன் அறையில் சேர்த்துவிடுவதாக

பேரிருட்டு வாக்களித்தது.

எதையாவது சொல்லட்டுமா.........62

2011-11-26T21:50:00.000+05:30

சமீபத்தில் நான் ஒரு நண்பருக்கு போன் செய்தேன். அவர் பெயர் ரவி. என் சிறிய நோட் புத்தகத்தில் ரவி என்று பெயரிட்டு எழுதியிருந்த தொலைபேசி எண்ணைத் தேர்ந்தெடுத்து போன் செய்தேன். ரவிதான் எடுத்தார். ஆனால் நான் எதிர்பார்த்த ரவி அல்ல அவர்.

உண்மையில் நான் பேசவே நினைக்காத ரவிதான் அவர்.

''நான் ரவி பேசுகிறேன்,'' என்றவுடன். ஐய்யயோ தவறு செய்துவிட்டோ மே என்று தோன்றியது. பின் சமாளித்தேன்.

''எப்படிம்மா இருக்கே?'' என்றேன்.

''நல்லாயிருக்கேன்..''

''பெண்ணெல்லாம் செளக்கியமா?''

''ம்..ம்--''

''பூனா போவதுண்டா?''

''ம்...ம்.. சரி, நான் அப்புறம் பேசறேன்...'' என்று கூறி போனை துண்டித்துவிட்டார்.

எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. உண்மையிலேயே நான் பேச விரும்பாத ரவிதான் அவர். தெரியாமல் பேச்சைத் துவங்கினாலும், பின் ஏன் அவர் துண்டித்துவிட்டார். அவருக்கும் என்னுடன் பேசுவதில் ஒருவித சலிப்பு உண்டாயிருக்கும்.

வேடிக்கை என்னவென்றால் ஒருகாலத்தில் நானும் அவரும் நெருங்கிய நண்பர்கள். ஒரே வங்கியில் இருவரும் குமாஸ்தாவாகச் சேர்ந்தவர்கள். அவர் ஐயப்பன் கோயிலுக்குச் செல்வார். பின் அதைப் பற்றி பிரமாதப்படுத்திப் பேசுவார். எனக்கு அதுமாதிரி பேச வராது. நான் அவரிடம் ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி புத்தகம் ஒன்றைப் படிக்கக் கொடுத்தேன். அதைப் படித்தப்பிறகு ஐயப்பன் கோயிலுக்குப் போவதை நிறுத்திவிட்டார். அவர் ஆங்கில இலக்கியம் படித்தவர். நான் படிப்பதோ வேறு. என்ன எழுதுவது என்று யோசித்துக்கொண்டிருப்பேன். அந்த ரவி காதல் திருமணம் செய்துகொண்ட பிறகு தில்லியில் போய் இருந்தார். பின் வேலையை விட்டுப் போய்விட்டார். லீகல் தொழிலிக்குப் போய்விட்டார். ஒருமுறை அவர் எனக்குப் போன் செய்து அவர் பெண் திருமணத்திற்கு என்னை அழைத்தார். அந்தத் திருமணத்திற்கு சுவாமி மலைக்குச் சென்றேன். அத்துடன் நின்றுவிட்டது எங்கள் நட்பு. நாங்கள் பார்ப்பதே இல்லை. பேசுவது என்பது இல்லவே இல்லை. ஒரு காலத்தில் நெருங்கிப் பழகிய நட்பு ஏன் நின்றுவிட்டது. வயது ஒரு காரணமா?

வயதாக ஆக நம்முடன் பேசுபவர்களுக்கும் வயதாகிக்கொண்டே போகும். பின் பார்ப்பது, பேசுவது எல்லாம் குறைந்து போய்விடும். யாரும் நட்புடன் தொடர்ந்து இருக்க மாட்டார்கள். ஒருமுறை Driveinல் பிரமிளைச் சந்தித்தேன். அவர் யாரோ சிலருடன் டீ அருந்தி கொண்டிருந்தார். பின் என்னைப் பார்த்தவுடன் என்னைக் கூப்பிட்டார்.

கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தபிறகு அவர் சொன்னார் : ''அமெரிக்காவிலெல்லாம் இப்பப் பேச்சுத் துணைக்குக்கூட பைசா கொடுத்தா ஒரு மணி நேரம், இரண்டு மணிநேரம் என்று பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டுப் போவார்கள்,'' என்றார்.

அவர் சொன்னது எனக்கு இப்போது ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. ஒரு காலத்தில் Intensive ஆக இருந்த நட்பு என்பது நீர்த்துப் போய்விட்டது. யாரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொள்வதில்லை. பேசுவதில்லை. அப்படியே பார்த்தாலும் பேசினாலும் ஏதாவது சில வார்த்தைகள்தான் தேறும். உண்மையில் உறவினர் வட்டம் காணாமல் போய்விட்டது. நட்பு வட்டம்கூட நீர்த்துப் போய்விட்டது.

அலுவலகத்தில் பழகியவர்களெல்லாம் அலுவலகத்தோடு நின்று விடுவார்கள். அப்புறம் என்ன? நாம் யார்? நாம் தனி ஆளா? அல்லது ஆள்கூட இல்லையா?

பட்டியல்

2011-11-26T21:13:00.000+05:30

பாதையில் கிடந்த
கருவேல முள்ளை
ஓரத்தில் எடுத்துப் போடுகிறேன்
புட்டத்தை வாலால் மறைத்தபடி
ஒரு நாய்
என்னைக் கடந்து செல்கிறது
மாங்கிளைகளை வெட்டியாகிவிட்டது
இனி எந்த மரக்கிளையில்
கிளிகள் வந்தமரும்
மேகங்கள் எங்கே சென்றன
நடவு செய்பவர்களை
வெயிலில் காயவிட்டு
மாடுகள் தின்பதற்காகவாவது
உதவட்டும்
இந்த சுவரொட்டிகள்
அக்கரைக்கு நீந்திச் செல்ல
நீச்சல் மட்டும் தெரிந்திருந்தால்
போதாது
எப்போதாவது செல்லும்
விமானத்தை
வேடிக்கைப் பார்க்க
சொல்லியாத் தரவேண்டும்
காலம் முடிந்து
குருக்கள் கிளம்பிவிட்டார்
சாமி எங்கே போகும்.

பயம்

2011-11-26T08:05:00.000+05:30

திருவிழா

விடுமுறையின்

கடைசி நாள் இரவில்

வரும் அடுத்த நாள்

பள்ளிக்கூடப்பயமும்,

ஞாயிறு இரவு

சினிமாவின்போது வரும்

அடுத்த நாள்

அலுவல் பயமும்

ஒன்றாகத்தான்

தோணுகிறது.

மௌனங்களை இழைப் பிரித்துத் தொங்கும் நிறம்..

2011-11-26T07:59:00.000+05:30

மிகச் சிறிய துரோகத்திலும் கூட
அந்த நேர்த்தியை நுட்பமாய்
செய்து பழகினான்

மௌனங்களை இழை இழையாய்ப் பிரித்து
அறையெங்கும் தொங்க விட்டிருந்தான்
ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு நிறம்
அதன் நிறங்களின் நிழல்
சுவர்களில் எப்போதும் வழிந்துக்கொண்டேயிருக்கும்
அதன் நீள அகலங்கள் கணக்கிடப்பட்டிருந்தன

அவனுடைய தனிமையை
எப்போதும் பகிர்ந்து கொண்ட மின்விசிறியில்
முந்தின இரவு குளிருக்கென பயன்பட்ட
போர்வையை முடிச்சிட்டுத் தூக்கில் தொங்கிய
அவனது உடலுக்கும்
தரைக்குமான இடைவெளியை
கச்சிதமாக முடிவு செய்திருந்தான்

காவல்துறை எழுதிய மரணக் குறிப்பில்
அது பதிவாகவில்லை
துப்புத் துலக்கித் தேடப்பட்ட ஏதோ ஒன்று
அத்தனை ஒழுங்குகளையும் கலைத்துவிடும் காரணத்தையும்
அவன் விட்டுச் சென்றிருந்தான்

******

கவிதை

2011-11-23T20:43:00.000+05:30

அடித்து, திருத்தி

காதுகளைத்திருகி

கொம்புகளை முறுக்கி,

மடக்கி, நீட்டி,

வைத்து, எடுத்து

சரி செய்து கொண்டேயிருக்கிறேன்.

மடியிலிருக்கும் அடங்காத

சிறுகுழந்தையைப் போல

எப்போதும் என் கவிதைகளை

குழந்தையை விட்டு அகலாத பொம்மைகள்

2011-11-22T21:51:00.000+05:30

பாப்புக்குட்டி -

சிரிக்குது

அழுகுது

கை கால்களை ஆட்டுது

குப்புற விழுது

சலவாய் ஒழுக்குது

ங்கா ங்கூ ஆ பேசுது

விரல் சப்புது

வெறிக்க வெறிக்கப் பாக்குது

தூங்குது

சுற்றிக் கிடக்கும் பொம்மைகள்

குழந்தையை விட்டு எங்கும் போவதில்லை

கனவென்று தெரிந்திருந்தால்

2011-11-22T21:44:00.000+05:30

கிணற்று நீரில்
நிலா பார்ப்போம்
தண்ணீர் உனைப் பருகி
தாகம் தீர்க்கும்
குழலோசை
செவியினில் இனிக்கும்
கண்களுக்கு நீ எதிரில் வருவது
மிகவும் பிடிக்கும்
மரத்திலிருந்து விழுந்த
பழுத்த இலையொன்று
உன் மீது உரசியதால்
தீப்பற்றி எரியும்
வீதியில் நீ
நடந்து வந்தால்
வெண்மேகம் குடைபிடிக்கும்
வரம் கொடுக்கிறேன் என்று
கடவுள் நேற்று
உன் வீட்டுக்கு வந்திருந்தாராமே
கல்லூரியில் நீ
வரலாறு படித்தாய்
தெருவெல்லாம் நானல்லவா
மரம் நட வேண்டியிருக்கிறது.

பூனைகள்.....பூனைகள்.......பூனைகள்.....பூனைகள்...31

2011-11-19T20:50:00.000+05:30

கணேஷ்
பூனைகள் ஜாக்கிரதை

அடுப்பில் பால் கொதிக்கிறது.

அது கொதிக்கும் சத்தம் கேட்காமல்

தொலைக்காட்சிக்குள் என்னை அமிழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறேன்.

பொங்கி அத்தனை பாலும் வழிந்துவிட்டது.

சமையலறையில் பாலாறு.

தொலைக்காட்சியின் கைதியாய்

தொடர்ந்து இருந்தேன்.

வீடு திரும்பிய மனைவி

சமையலறை பார்த்தவுடன்

ஆனந்த கூக்குரலிட்டாள்.

துடைத்து விட்டார் போல சமையலறை.

பூனையொன்று பாலாற்றை குடித்து

தரையை சுத்தம் செய்துவிட்டது.

சன்னலில் மியாவ் சத்தம் கேட்ட மனைவி

பூனையின் பார்வையில் மயங்கி காதல்வயமானாள்.

என் திருமணத்தை காப்பாற்ற வேண்டும்.

என்னை விட்டுவிடும்படி தொலைக்காட்சியை கேட்டேன்

பதில் கிடைக்கவில்லை.

மின்சார வெட்டு !

பூனைகள் என் வாழ்வை சூறையாடுவதை எங்ஙனம் தடுப்பது?

மின்சார வாரியத்துக்கு

யாராவது தொலைபேசியில் அழைத்துக்கேளுங்கள் !

ஆறரை மணி செய்திகள் முடிந்தால்தான்

தொலைக்காட்சி சிறையிலிருந்து நான் விடுபடமுடியும்.