30.9.15

இரண்டு முக்கிய ஆவணப்படங்கள்


அழகியசிங்கர்   



    விருட்சம் இலக்கியச் சந்திப்பின் 16வது கூட்டம் நேற்று நடந்தது.
இரண்டு முக்கிய ஆவணப்படங்களை நேற்று ஒளி பரப்பினோம்.  ஒரு படம் அசோகமித்திரன் அவர்களிள் ஆவணப் படம்.  இன்னொன்று ஞானக்கூத்தன் படம்.  அசோகமித்ரன் அவணப்படத்தை கிட்டத்தட்ட பத்தாண்டுகளுக்கு முன் அம்ஷன்குமார் இயற்றி உள்ளார்.  இக் கூட்டம் டிஸ்கவரி புத்தக பேலஸில் நடந்தது. 

    அசோகமித்திரன் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டமாக  அவர் கேக் வெட்டினார்.  பின் அம்ஷன்குமார் அவர் ஆவணப்படத்தைத் தயாரித்த விதத்தைப் பற்றி தன் அனுபவங்களைளப் பகர்ந்து  கொண்டார்.  இந்த ஆவணப்படத்தைத் தயாரிப்பதற்காக அசோகமித்திரன் வாழ்ந்த இடமான ஹைதராபாத்திற்கே  சென்று எடுத்திருக்கிறார். 

    அவர் ஆவணப்படத்தைப் பார்க்கும்போது அது ஒரு கதைபோல் எடுக்கப்பட்டிருந்தது.  அம்ஷன் குமார் குறிப்பிட்டார்.  ஒரு ஆவணப்படத்தை எடுக்கும்போது அந்தப் படத்தின் முக்கிய நாயகரான அசோகமித்திரன் இருப்பது ஆவணப்படத்திற்கு அதிக வலு சேர்க்கும் என்று.  அவரைப் பொறுத்தவரை இது எட்டாவது படம் என்றார்.  30 நிமிடங்கள் போனதே தெரியாமல் சுவாரஸியமான படமாக அது இருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது.

    விஷ்ணுபுரம் இலக்கியம் சார்பாக வினோத் அவர்கள் ஞானக்கூத்தன் பற்றி ஒரு ஆவணப்படத்தை எடுத்திருந்தார்.  இது அவருடைய முதல் முயற்சி.  40 நிமிடங்களுக்கு மேல் இப்படம் எடுத்திருந்தார்.  சில குறைபாடுகள் இந்த ஆவணப்படத்தில் தெரிந்தாலும் திறமையாக எடுக்கப்பட்ட படம்.  அம்ஷன்குமார் படம் ஒரு கதைபோல் இருந்தது, ஆனால் வினோத் படத்தில் எல்லோருமு; மாறி மாறி ஞானக்கூத்தன் பற்றியும், அவர் கவிதைகளைப் பற்றியும் பேசிக் கொண்டிருப்பதாகப் பட்டது. 

    ஆவணப்படத்தில் பேச்சு  என்பது முக்கியமாகப் படுகிறது.  அம்ஷன்குமார் படத்தில் சற்று குறைவாகவும் ஞானக்கூத்தன் ஆவணப்படத்தில் சற்று தூக்கலாகவும் தெரிந்தது.  மேலும் ஞானக்கூத்தன் கோயிலில் பேசுகிற பேச்சு சற்று இரைச்சலாக காதில் விழுந்தது.  அதற்குக் காரணம் அந்தப் பகுதி எடுக்கும்போது எதிர் காற்று அடித்துக் கொண்டிருந்ததாக வினோத் குறிப்பிட்டார். 

    இன்னும் சில இடங்களில் ஆவணப்படத்தில் உள்ள வெளிச்சம் சற்று குறைந்து போனது போல் தோன்றியது.   ஆனாலும் வினோத் திறமையாக படத்தை எடுத்திருந்தார்.  அவர் குறைவாகவே இந்த ஆவணப்படத்தை எடுக்க பணம் செலவழித்திருப்பதாகவும் குறிப்பிட்டார்.  இந்த ஆவணப்படத்தைப் பார்க்க வினோத் குடும்பமே வந்திருந்தது.  'இந்தப் படம் பார்க்க ஒரு கவிதை மாதிரி இருந்தது,' என்று அசோகமித்திரன் தன் கருத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

    இந்த இரண்டு ஆவணப்படங்களைப் பார்த்து முடித்தவுடன், நான் க்ளிக் ரவி எடுத்த அசோகமித்திரன் 2012 என்ற விடியோ படத்தை யும் ஒளி பரப்பினேன். கிட்டத்தட்ட 2 மணி நேரத்திற்கு மேல் எல்லோரும்  பாரதியார் இல்லத்தில் பேசியதை நினைவு கூர்வது போல் இருந்தது அந்த விடியோ படம். 

    இந்தத் தருணத்தில் எனக்கு ஒரு சந்தேகம் ஏற்பட்டது.  குறும்படம், ஆவணப்படம், விடியோ படம் மூன்றுக்கும் என்ன வித்தியாசம். 

    குறும்படம் நடிகர்களை வைத்துக்கொண்டு ஒரு கதையை அடிப்படையாக வைத்து எடுப்பது.  அதில் எல்லாம் செயற்கையாக ஒரு காட்சியை உருவகப்படுத்த வேண்டும். படத்தில் ஆரம்பம் முடிவு எல்லாம் இருக்கும்.  ஒரு சினிமாவின் சிறு அம்சமாக அது தெரியவரும். 

    ஆவணப்படம் என்பது யார் பேரில் படம் தயாரிக்கப் படுகிறதோ  அவரைப் பற்றி பல விபரங்களுடன் படத்தை எடுக்க வேண்டும.  இதில் பெரும்பாலும் உண்மை கலந்த விபரம் இருக்கும். 

    மூன்றாவதாகிய விடியோ படத்தில் ஒரு காட்சி நம் முன் நடப்பதை அப்படியே பதிவு செய்வது.  விடியோ படம் எடுப்பது செலவு குறைவு.  அசோகமித்திரன் 2012 படம் எடுக்க நான் செலவு செய்த தொகை 6500 ரூபாய்.  ஆனால் குறும்படமும், ஆவணப்படமும் அதிகம் செலவு வைத்துவிடும். க்ளிக் ரவியால் பதிவு செய்யப்பட்ட விடியோ படத்தில் பேசுபவர்கள் பேச்சு தெளிவாக எல்லோருக்கும் கேட்கும்படி விழுகிறது.  இது எனக்கு ஆச்சரியம்.    எடிட்டிங் அது இது என்று மண்டையைப் பிய்த்துக்கொள்ள வேண்டாம்.  என்னால் சுலபமாய் பல விடியோ படங்களை ஆவணப்படம் போல் எடுத்துவிட முடியும் என்று   தோன்றுகிறது

    அசோகமித்திரன் 2012 விடியோ படத்தில் கடைசி காட்சியில் அசோகமித்திரன் பேசுவதை எல்லோரும் ரசித்து சிரித்தோம்.
    பொதுவாக மூன்று படங்களையும்  எல்லோரும் ரசித்தோம்.  ஞானக்கூத்தன் ஆவணப்படத்தில் கடைசியில் ஞானக்கூத்தன் அவருடைய கவிதை வாசிப்பார்.  அதைக் கேட்டு எல்லோரும் ரசித்து கைத்தட்டினார்கள்.

    தொடர்ந்து ஆவணப்படங்கள் இப்படி ஒளி பரப்ப முடியுமா என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.  தமிழில் ஏகப்பட்ட ஆவணப்படங்கள் பலரால் எடுக்கப்படுகின்றன.  மேலும் வேறு மொழி ஆவணப்படங்கள் சாகித்திய அக்காதெமி  போன்ற அமைப்புகள் எடுத்துள்ளன.  ஆனால் அவற்றை எல்லாம் ஒளிபரப்ப முடியுமா என்பது தெரியவில்லை.
   
   
   

25.9.15

விருட்சம் பத்து கேள்விகள் பத்து பதில்கள் மற்றும் கவிஞர் வைதீஸ்வரனின் ஓவியங்கள்


விருட்சம் பத்து கேள்விகள் பத்து பதில்கள் (10:10) தொடரில்
கவிஞர் எஸ். வைதீஸ்வரன்                      காணொளி



கவிஞர் வைதீஸ்வரன் ஒரு சிறந்த ஓவியரும் கூட. அவரது சில ஓவியங்கள்





















23.9.15

எது ஆபாசம்?


அழகியசிங்கர்    


    லெகின்ஸ் ஆபாசம் என்ற தலைப்பில் இந்த வார குமுதம் ரிப்போர்ட்டர் ஒரு கட்டுரையை பிரசுரம் செய்திருந்தது.  அந்தக் கட்டுரையை வெளியிட்ட விதம் இன்னும் ஆபாசமாக இருந்தது.  அதைப் படிக்கும்போது எல்லாமே ஆபாசமாக இருந்தது.

    ஒருமுறை ஜே கிருஷ்ணமூர்த்தியை அவருக்கு உதவி செய்யும் பெண் ஒருவள் ஒரு கேள்வி கேட்கிறாள்.  "கிருஷ்ணாஜி. உங்களுக்கு செக்ஸ் உணர்வே இல்லையா?" என்பதுதான் கேள்வி.  அதற்கு அவர் பதில் சொல்கிறார்: எனக்கு ஒரு பெண்ணின் கையைத் தொடும்போதே அந்த உணர்வு ஏற்பட்டுவிடும் என்று. அவருடைய பதில் என்னை பலவாறு சிந்திக்கத் தூண்டியது.

    உண்மையில் ஒரு பெண்ணைப் பார்க்கும்போதோ தொடும்போதோ ஒரு ஆணிற்கு ஏற்படும் இயல்பான நிலையில் செக்ஸ÷ம் ஒரு அங்கம்தான்.  இதில் எந்த ஆணும் தப்பித்து விட முடியாமா என்பது தெரியவில்லை. 

    ஒரு பெண் எந்த ஆடையைப் போட்டிருந்தாலும் ஆணின் கபட பார்வையிலிருந்து தப்ப முடியாது.  நான் அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்தபோது டீ ஷர்ட் போட்டுக்கொண்டு  அலுவலகத்திற்கு பணிபுரிய ஒருவர் வந்திருந்தார்.  மேலதிகாரி அவரைக் கூப்பிட்டு, "இது மாதிரி டிரஸ் செய்துகொண்டு அலுவலகத்திற்கு வரக்கூடாது," என்று மிரட்டி வீட்டிற்கு அனுப்பி விட்டார்.  

    ஆனால் விளையாட்டில் கலந்து கொள்ளும் ஒரு பணிபுரியும் பெண்மணியைப் பார்த்து மேலதிகாரி யாரும் ஒன்றும் சொல்வதில்லை.  அப்படி வருபவர் 'பேன்ட், ஷர்ட்' போட்டுக்கொண்டு வருவார்.

    ஒரு ஆணின் கண்களில் ஒரு பெண் படாமல் தப்பிக்க முடியாது.  அதனால் எல்லா ஆண்களின் பார்வையும் மோசமானது என்றும் சொல்லமுடியாது.  எனக்கு இன்னும்கூட ஞாபகம் இருக்கிறது.  நானும் ஒரு நண்பனும் அக்கொளன்டன்சி கற்றுக்கொள்ள ஒரு ஆசிரியர் வீட்டிற்குச் சென்றோம்.  சொல்லிக் கொடுத்துக்கொண்டே இருக்கும்போது ஆசிரியருடைய தங்கை அந்தப் பக்கம் தலையைக் காட்டிவிட்டாள்.  அவள் எங்களைத் தாண்டி எதோ எடுத்துக்கொண்டு போக  வேண்டும்.  வாத்தியார் கண் ஜாடை மூலமாக அந்தப் பெண் ணை எங்களைத் தாண்டி வரவேண்டாம் என்று தடுத்து விட்டார்.

    இந்தக் காட்சியை நினைத்துப் பார்த்து நானும், நண்பரும் ஒவ்வொருமுறையும் சிரிப்போம். அந்தச் சமயத்தில் உண்மையில் நாங்கள் நல்லவர்கள்.  எந்த கெட்ட எண்ணமும் இல்லாதவர்கள்.

    தமிழ்நாட்டில் பஸ்ஸில் சென்றால் ஒரு பெண் பக்கத்தில் ஒரு ஆண் அமர்ந்துகொண்டு செல்லமுடியாது.  ஆனால் வடநாட்டில் ஏன் பெங்களூரில் ஒரு பஸ்ஸில் சென்றால் எந்தப் பெண்ணும் பக்கத்தில் அமர்ந்திருக்கும் ஆணைப் பார்த்து எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதில்லை. முதலில் நான் டில்லி சென்றபோது இதைப் பார்த்து எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.  பெண்கள் சகஜமாக உட்கார்ந்துகொண்டு பயணம் செய்தார்கள்.  ஆனால் தமிழ்நாட்டில் இருந்தால் ஏதோ ஆகிவிட்டதுபோல் பெண்கள் லபோ திபோ என்று கத்த ஆரம்பித்து விடுவார்கள். அதுவும் மாயவரம் பக்கமாக உள்ள கிராமத்தில் நீங்கள் பஸ்ஸில் பயணம் செய்தால் தெரிந்துகொள்ளலாம்.

    இப்படிச் சொல்வதால் பெண்கள் பக்கம் நியாயம் இல்லை என்று சொல்லவில்லை.  பெண்களை இடிப்பதற்காகவே பஸ்ஸில் பயணம் செய்யும் ஆண்களும் உண்டு.

    சமீபத்தில் நான் என் வங்கியில் பாஸ்புக்கில் என்டிரி போடச் சென்றேன்.  அப்போது கவுண்டரில் உட்கார்ந்திருந்த பெண்மணி சொன்ன விஷயம் என்னைத் திகைக்க வைத்தது.

    "சார், என்னதான் சொல்லுங்கள்...ராத்திரி ஆகிவிட்டால் வீதியில் நாங்கள் ஆண் துணையில்லாமல் வெளியே வர முடியுமா?"

    கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தால் அவர்கள் சொல்வதில் எல்லாவித நியாயமும் இருப்பதாகப் படுகிறது.  இது மாதிரி ஒரு நிகழ்வு நடக்கும்போது பெண்கள் எதுமாதிரி உடை போட்டுக்கொண்டிருந்தால் என்ன...

    ஒரு பெண்ணின் பிரச்சினை ஆணின் கண்களுக்குத் தெரியாமல் பெண்ணின் எந்தப் பகுதியும் தெரியாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதுதான்.  அதற்கேற்றாற் போல் துணியை அவர்கள் அணிந்துகொள்ள வேண்டும்.   ஆனால் ஆணின் பார்வையோ பெண்ணின் எந்தப் பகுதி கண்ணில் படுகிறது என்பதை ஆராய்வதுதான்.   இந்த சங்கடம் ஒரு பெண்ணிற்கு எப்போதும் இருக்கத்தான் செய்யும்.  அதனால் எந்தப் பெண்ணிற்கும் ஆணைப் பார்த்தால் மரியாதை பெரிதாக இருக்காது. 

    ஆனால் உண்மையில் ஒரு  பெண் ஒரு ஆணை எப்படிப் பார்க்கிறாள் என்பதும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஆணைப் பார்க்க பெண்ணும் விரும்புவாளா?

    இன்று மதியம் வெங்கடேஸ்வரா போளி ஸ்டாலில் மசால்வடை வாங்கச் சென்றேன்.  எப்போதும் அங்கே  ஆண்கள்தான் தின்பண்டங்களை எடுத்துக் கொடுப்பார்கள்.  இன்று அதிசயமாக ஒரு பெண் உதவி செய்து கொண்டிருந்தாள்.  நான் வீடு வரும்வரை அந்தப் பெண் அத்தனை ஆண்களின் நடுவில் என்ன யோஜனை செய்து கொண்டு இருப்பாள் என்று நான் யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.   அந்தப் பெண் தொடர்ந்து அங்கு பணிபுரிவாளா என்ற சந்தேகமும் எனக்குத் தோன்றியது.

    ஒரு கேள்வி பதில் கூட்டத்தில் ஜே கிருஷ்ணமூர்த்தி பிரமாதமாக உடை உடுத்திக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தார்.  அவரைப் பார்த்து கூட்டத்தில் உள்ள ஒருவர் ஒரு கேள்வி கேட்டார்.  "நீங்கள் ஏன் இப்படி டிரஸ் செய்து கொண்டு வருகிறீர்கள்?" என்று.  எனக்கோ திகைப்பு.  எப்படி இதற்கு பதில் சொல்லப் போகிறார் என்ற திகைப்புதான்.  ஆனால் அவர் பதிலைக் கேட்டு நான் அசந்து விட்டேன்.  "மற்றவர்களுக்கு மரியாதைக் கொடுப்பதற்குத்தான் இதுமாதிரி டிரஸ் செய்து கொள்கிறேன்," என்று.

 அதைத்தான் நானும் பெண்களிடம் சொல்ல விரும்புகிறேன். நீங்கள் வீட்டில் எப்படி வேண்டுமானாலும்  இருங்கள்.  ஆனால் வெளியே வரும்போது, உங்களைப் பார்க்கும்போது மற்றவர்களுக்கு மரியாதை வரவேண்டும்.  இப்படி சொல்வது ஆண்களுக்கும் சேர்த்துதான்.
     

22.9.15

இருவரின் பிறந்தநாள்

அழகியசிங்கர்


தமிழில் முக்கியமான படைப்பாளிகளான அசோகமித்திரன், எஸ் வைதீஸ்வரனின் பிறந்த நாள் இன்று.  இருவரும் ஒரே நாளில் பிறந்துள்ளார்கள்.  வைதீஸ்வரனுக்கு 80 வயது முடிந்து விட்டது. அசோகமித்திரனுக்கு 85 வயது.  முதலில் இருவருக்கும் என் பிறந்த தின வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன் என் சார்பாகவும், விருட்சம் சார்பாகவும்.

நான் பெரும்பாலும் அசோகமித்திரன் புத்தகங்களைத்தான் படித்துக்கொண்டிருப்பேன்.  அவருடைய எல்லா நாவல்களையும், சிறுகதைகளையும் படித்திருக்கிறேன்.  சமீபத்தில் சாருநிவேதிதாவும், ஜெயமோகனும் குறிப்பிட்டிருப்பதுபோல உலக அளவில் சொல்லப்பட வேண்டிய எழுத்தாளர் அசோகமித்திரன் என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை.  ஏன் இந்தியா அளவில் அசோகமித்திரனுக்கு இணையாகச் சொல்லக்கூடிய எழுத்தாளர் யாராவது உண்டா என்பதில் எனக்கு சந்தேகம் இருக்கிறது.  

அசோகமித்திரனின் துரதிருஷ்டம் அவர் தமிழ்நாட்டு எழுத்தாளராகப் போய்விட்டார்.  அவரே வங்காளி எழுத்தாளராகவோ மலையாள எழுத்தாளராகவோ இருந்திருந்தால், அவர் புகழ் இன்னும் பல மடங்கு அதிகரித்திருக்கும். ஞானபீட பரிசு என்று சொல்கிறார்களே அது நிச்சயமாகக் கிடைத்திருக்கும். இந்தியாவின் தலைசிறந்த எழுத்தாளராக அவரை நிச்சயம் சொல்லியிருப்பார்கள்.  தமிழ்நாட்டில் மட்டும் நடிகர்கள், அரசியல்வாதிகள்தான் முக்கியம்.   அவர்களை துதிபாடும் கும்பல்கள்தான் அதிகம்.  

துதிபாடும் அளவிற்கு தகுதி உள்ள எழுத்தாளராக இருந்தாலும், அசோகமித்திரன் அதை விரும்ப மாட்டார்.  அவர் தன்னைப் பற்றி புகழ்ந்து பேசுவதைக்கூட எப்படி எடுத்துக்கொள்வார் என்பது தெரியாது.  பத்து கேள்விகளும், பத்து பதில்களும் என்ற வீடியோ பேட்டியில் ஒரு கேள்வி. அவருடைய முதல் படைப்பு எப்போது பிரசுரமானது என்று.  இதற்கு பதில் சொல்லும் அசோகமித்திரன் அது வந்த பத்திரிகையும், ஆண்டை மட்டும் சொன்னால் போதும்.  ஆனால் கூட ஒரு விஷயத்தையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.  üஅக் கதையை அவ்வளவு சிறப்பாக சொல்லமுடியாது,ý என்று.  இது மாதிரி எந்தப் படைப்பாளியாவது கூறுவார்களா என்பது சந்தேகம்தான்.  தான் எழுதுவது மட்டுமல்லாமல், மற்றவர்கள் எழுதுவதையும் அவர் கூர்ந்து கவனிக்கிறார். அதைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசுவதில் அவர் தயங்குகிறார்.  எதைப்பற்றியாவது யாரைப்பற்றியாவது அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் அவர் மௌனத்தின் மூலமாகக் கண்டுபிடித்து விடலாம்.  

2012ல் நான் சென்னைக்கு மாற்றலாகி வந்தபோது திருவல்லிக்கேணியில் உள்ள வங்கிக் கிளையில்  பணிபுரிய வாய்ப்பு கிட்டியது.  அந்த ஆண்டில் அசோகமித்திரனின் இதே 22ஆம்தேதி சனிக்கிழமை அன்று பாரதியார் இல்லத்தில் ஒரு கூட்டம் ஏற்பாடு செய்திருந்தேன்.   அப்போது நான் கூட்டம் நடத்துவதையே விட்டுவிட்டேன்.  ரொம்ப மாதங்கள் கழித்து அசோகமித்திரன் கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்தேன்.  கூட்டம் வராவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற பயம் என்னைத்  தொற்றிக்கொண்டதால்,  பேசுவதற்கு பலரை அழைத்திருந்தேன்.  கிட்டத்தட்ட 25  பேர்களுக்கு மேலிருக்கும்.  கூட்டத்திற்கு வருபவர்களைவிட பேசுபவர்கள் அதிகம் பேர்கள் இருக்கட்டும் என்பதுதான் என் திட்டம்.  

ஆனால் எதிர்பாராதவிதமாய் கூட்டம் அதிகமாக வந்தது என்பதோடல்லாமல்,  பேசுபவர்கள் எல்லோரும் அசோகமித்திரனைப் பாராட்டிப் பேசினார்கள்.  இது நானே எதிர்பார்க்காத ஒன்று. பொதுவாக இலக்கியக்கூட்டம் என்றால் 20 பேர்களுக்கு மேல் வர மாட்டார்கள். வருபவர்கள் பெரும்பாலோர் குறைந்தபட்சம் 50 வயதுக்கு மேல் இருப்பார்கள்.  பெண்களைப் பார்ப்பது கடினம். கடந்த பல ஆண்டுகளாக கூட்டம் நடத்திய அனுபவத்தால் நான் தெரிந்துகொúண்ட ஒன்று.  

எப்போதும் கூட்டங்களைப் பதிவு செய்யும் வழக்கம் எனக்குண்டு.  ஒரு ஆடியோ காசேட்டை வைத்துக்கொண்டு பேசுவதைப் பதிவு செய்வேன்.  அசோகமித்திரன் கூட்டத்தையும் வீடியோ ஆடியோ மூலம் பதிவு செய்தேன். கூட்டம் என்றால் பரபரப்பு அடைந்துவிடுவேன்.  ஆனால் மனதிற்குள் சொல்லிக்கொள்வேன் பரபரப்பு அடையாதே அடையாதே என்று. உண்மையில் கூட்டம் அதிகம் வந்தாலும் பரபரப்பு அடைந்து விடுவேன்.   அதேபோல் வராவிட்டாலும் பரபரப்பு அடைந்துவிடுவேன்.   ஒவ்வொரு முறையும் நான் எனக்குள் சொல்லும் வழக்கம் கூட்டம் நடப்பது நம் கையில் இல்லை என்பது.

அன்று உண்மையில் அசோகமித்திரனுக்காக அத்தனைப் பேர்களும் வந்தார்கள்.  ஒவ்வொருவரும் அசோகமித்திரன் ரசிகர்கள்.  கூட்டத்தில் பேசுவதற்காக பல படைப்பாளிகள் வந்தார்கள் என்றால் அவருடைய ரசிகர்கள் பலர் வந்திருந்தார்கள்.  ஒரு கூட்டம் என்றால் பேசுபவர்களை வரவழைக்க பல ஏற்பாடுகளை செய்ய வேண்டும்.  அசோகமித்திரனை மட்டும் குடும்பத்தோடு அழைத்துவர சுந்தர்ஜி என்ற நண்பர் உதவி செய்தார்.  பேசுபவர்கள் எல்லோரும் அவராகவே வந்தார்கள்.  இதெல்லாம் அசோகமித்திரன் மீது உள்ள அன்பால் நடந்தது.  

ஆனாலும் அசோகமித்திரன் போன்ற எழுத்தாளருக்கு இதைவிட அதிக கவனம் வேண்டும்.  இன்னும் சிறப்பாக செய்ய வேண்டும் என்பது என் என் எண்ணம்.  

வைதீஸ்வரன் என்ற பெயரை நான் விருட்சம் பத்திரிகை ஆரம்பிக்குமுன்பே அறிவேன்.  ஆனால் எழுதாமல் அவர் ரொம்ப ஆண்டுகள் காணாமல் போய்விட்டார்.  தமிழ் சூழலில் இதெல்லாம் சகஜம்.  நான் நடத்திக்கொண்டிருந்த பத்திரிகையில் அவர் படைப்புகள் குறிப்பாக கவிதைகள் வர வேண்டுமென்று நினைத்தேன்.  அவர் என் வீட்டில் பக்கத்தில் இருந்தார். உடனே அவரை நேரில் போய்ப் பார்த்தேன்.  முதன் முதலாக திரும்பவும் அவருடைய கவிதைகளை வாங்கி விருட்சத்தில் பிரசுரம் செய்தேன்.  கவிதைகள் மட்டுமல்ல கட்டுரைகளும் எழுதித் தருவார்.  அவர் ஒரு ஓவியரும் கூட.    விருட்சத்திற்காக ஓவியமும் வரைந்து கொடுத்திருக்கிறார்.

எழுத்து காலத்திலிருந்து எழுதும் மூத்தக் கவிஞர் அவர்.  அவர் கவிதைகளில் ஒரு தார்மீகக் கோபம் இருக்கும்.  தத்துவ வெளிப்பாடு இருக்கும்.  இயற்கையைப் பற்றிய அக்கறை இருக்கும்.  என்னைப் பொறுத்தவரை கவிதை வாசிப்பதில் ஒரு  அனுபவம் என்னவென்றால் தொடர்ந்து கவிதையை வாசிக்கக் கூடாது.  ஒரு கட்டத்தில் கவிதையைப் படித்துக்கொண்டு வரும்போது நிறுத்திவிட்டு கவிதையை அசைப் போட வேண்டும்.  வைதீஸ்வரன் கவிதையை நீங்கள் இப்படித்தான் படிக்க வேண்டும்.  

இதோ விருட்சத்தில் எழுதிய அவருடைய கவிதை ஒன்று. 

உலகத்தில்
எல்லோரையும் போல்
ஏற்றிவிட்ட ஏணிகளை
ஏறியவுடன் உதறிவிட வேண்டும்
என்பதுதான் எனக்கும் ஆசை

ஆனால் ஏணிகளோ
என் கால்களுக்கடியில்
முளைத்துக்கொண்டே யிருக்கின்றன
ஓயாமல்.....

ஆயுள் முழுவதும் பரமபத வாழ்வு
படிகளை உதறுவதற்கு 
சந்தர்ப்பம் கிடைப்பதில்லை
எப்போதும்..

இப்போதெல்லாம்
ஏணிகளே என்னை உதறி விடுகின்றன
பலசமயம் 
தன்னை மிதிக்கும் கால்களை சற்றே
தோள் மாற்றிப் பார்க்க.

21.9.15

எதையாவது சொல்லட்டுமா? ....101

 எதையாவது சொல்லட்டுமா? ....101

 அழகியசிங்கர்
 
 
 எனக்கு கார் வாங்கும் எண்ணமே நானோ கார் பற்றிய விளம்பரம் பார்த்தவுடன்தான் தோன்றியது.  ஒரு லட்சம் ரூபாய்ககு ஒரு காரா என்ற வியப்புத்தான் அதற்குக் காரணம்.  ஆனால் நான் முயற்சி செய்தபோது அதன் விலை ஒரு லட்சத்து முப்பத்திரண்டாயிரம் ரூபாய் வரை போய்விட்டது. 

 வேளச்சேரியில் உள்ள அந்தக் கடையின் முன்னால் நாநோ காரை எடுத்துக்கொண்டு வரும்போது, நான், மனைவி, மாமியார் மூவரும் கார் முன்னால் நின்று ஒரு போட்டோ எடுத்துக்கொண்டோம். அந்த மாதிரி போட்டோவை கார் விற்பவர்களே எடுத்து எங்கள் கையில் கொடுத்தார்கள். 

 காரை எடுத்துக்கொண்டு போக ஒரு டிரைவரை ஏற்பாடு செய்தேன்.  அவருக்கு ரூ.200 கொடுத்தேன்.  காரை க்ரோம்பேட்டை வரைச் சென்று என் மனைவியின் இளைய சகோதரி வீட்டிற்குப் போனோம்.  üüநானோ வாங்கிவிட்டேன்.  நானோ வாங்கிவிட்டேன்,ýý என்று பெருமை அடித்துக் கொண்டேன்.

 அதன் பின் தான் பிரச்சினை ஆரம்பித்தது.  காரை எடுத்துக் கொண்டு போய் என் பெண் வீட்டில் போய் வைத்தேன்.  என் வீட்டில் காரை நிறுத்த ரோடிற்குத்தான் செல்ல வேண்டும்.  போஸ்டல் காலனியில் நாங்கள் இருந்தபோது எங்கள் இடம் ஒரு குறுகிய இடம். டூ வீலரை வைத்துக்கொள்ளவே இடம் போதாது. 

 நான் அப்போது மயிலாடுதுறையில் பணி புரிந்து கொண்டிருந்தேன்.  வாரம் ஒரு முறை சென்னை வருவேன்.  பெண் வீட்டிற்குச் சென்று நானோ காரை கற்றுக்கொள்ள முயற்சி செய்வேன்.  என் மருமகன்தான் எனக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வருவார்.  அவருக்கு என்கூட வந்து கற்றுத் தரவே விருப்பம் இருக்காது.  அதனால் பல வாரங்கள் விட்டுப் போய்விடும். 

 பின் நான் இருக்கும் இடத்திற்கு நானோ காரை எடுத்துக் கொண்டு வந்தேன்.  நான் ஓட்டவில்லை.  யார் மூலமோ? வாசல் கேட் வழியாக வண்டியை வைத்தேன்.  காலையில் எழுந்து ஓட்டலாம் என்று வண்டியைத் தொட்டேன்.  நானோ கார் முன்னால் இன்னொரு கார் நின்றிருந்தது.  பின் பக்கமாக வண்டியை தள்ளும்போது, வண்டி பின்னால் உள்ள கார் மீது மோதி விட்டது.  என் நானோ காருக்கு ரோஷம் அதிகம்.  அது அதன் பின்னால் அசையாமல் நின்று விட்டது.

எடுத்துப் போக ஆள் கூப்பிட வேண்டியாகி விட்டது.  பணம பழுத்து விட்டது.
 நான் மயிலாடுதுறையிலிருந்து சென்னை வந்து விட்டேன்.  நானோ டூ வீலரில் போவேன்.  நானோ காரோ வாசலில் என்னைப் பார்த்து ஏக்கத்துடன் நின்று கொண்டிருக்கும். 

 அதன் பின் நாங்கள் வேற வீடு மாறினோம்.  கார் வைத்துக்கொள்ளும்படி ஒரு வீடு.  அங்கு போனபின்தான் நான் காரை ஓட்டக் கற்றுக்கொள்ள முயற்சி செய்தேன். 

 காலையில் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு போகும்போது திக் திக் என்று அடித்துக் கொள்ளும். 

 வண்டியை கேட் வழியாக மெதுவாக மெதுவாக இறக்குவேன்.  அதற்குள் மனதிற்குள் ஆயிரத்தெட்டு கற்பளைகள் ஓடும்.  எங்காவது கார் இடித்து விடுமோ என்ற விபரீத கற்பனைதான்.

 இப்படியாக சிரமப்பட்டு நானோ காரை எடுத்துக்கொண்டு பெண்கள் படிக்கும் கார்ப்பரேஷன் பள்ளி உள்ள இடத்தில் வைத்துவிட்டு வாக் போவேன்.  அப்போது என் கற்பனை முழுவதும் காரை ஓட்டுவது பற்றி இருக்கும்.

 ஒருமுறை நானோ காரை இரண்டாவது கேட் வழியாக உள்ளே வைக்க முயற்சிக்கும்போது கேட்டின் மீது நன்றாக இடித்து விட்டது.  அதன் சத்தம் பயங்கரமாக இருந்தது.  சத்த அதிர்வில் தெரு விளக்கு உடைந்து கீழே விழுந்து விட்டது.  கேட் சரி செய்ய 2000 ரூபாய் ஆயிற்று.  ஆனால் நானோ காருக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லை.  அந்த விபத்தைப் பார்த்துவிட்டு என் மனைவி பயந்தே விட்டாள்.

 நான் காரை அப்படியே வைத்துவிட்டு வழக்கமாக பயன்படுத்தும் டூ வீலரை பயன் படுத்தினேன்.  ரொம்ப மாதஙகள் நானோ காரை எடுக்கவே எனக்கு விருப்பமில்லை.

 பிறகு ஒருநாள் காரை எடுத்தபோது, கார் நகரவில்லை.  காரின் பாட்டரி போய்விட்டது.  செலவு. 

 இப்படி பயந்தபடி காரை ஓட்டினால் என்ன ஆவது?  ஒரு முறை என் சகோதரன்தான் என்னை திட்டினான்.  'தைரியமாக காரை எடுத்து ஓட்டிக்கொண்டு அடையாரில் உள்ள என் வீட்டிற்கு வா.' என்றான். 

அவன் சொன்னபடி காரை ஓட்டிக்கொண்டு போனேன்.  அப்படிச் சென்றதால் தைரியம் கொஞ்சம் துளிர்த்தது.  ஆனாலும், அவனைப் போல் தைரியமாக காரை என்னால் எடுத்துப் போக முடியவில்லை.  அவனிடம் சைக்கிள் இல்லை, டூ வீலர் இல்லை, இரண்டு கார்கள் மட்டும்தான் உண்டு.  தெரு முனைக்குக் கூட காரை எடுத்துக்கொண்டு போவான். 

 எனனிடமும் சைக்கிள் இல்லை.  ஆனால் டூ வீலர் உண்டு .  எப்போதும் டூ வீலரை எடுத்து எடுத்து ஓட்டுவேன்.  உண்மையில் இப்போது சைக்கிள் இருந்தால் என்னால் ஓட்ட முடியாது.  இதை நினைத்து நான் வருத்தப்படுவதுண்டு.  அதேபோல் என் சகோதரனால் டூ வீலரைக் கூட ஓட்ட முடியாது.  

 இந்தத் தருணத்தில்தான் என் நானோ காரை சர்வீஸிற்குக் கொடுத்தேன்.  அந்த இடத்தில் புது நானோ கார் வாங்கிக் கொள்கிறீரா என்று பேரம் நடந்தது.  நானும் யோசித்து நானோ டுவிஸ்ட் என்ற காரை வாங்கினேன்.  மொத்தம் இரண்டு லட்சம் பழைய காருடன் சேர்த்துக் கொடுத்தேன்.  பலவிதங்களில் இந்த புது நானோ டுவிஸ்ட் பிரமாதமாக இருந்தது.  எளிதாக திரும்ப பவர் ஸ்டிரிங். ஏசி.  உண்மையில் ஓட்ட ரொம்ப பிடித்திருந்தது.  எனக்குப் பிடித்த கலரில் நானோ வாங்கினேன்.

 அதை எடுத்துக்கொண்டு ஓட்டினேன்.  இப்போது எதற்காக இதையெல்லாம் சொல்கிறேன் என்றால் ஆயிரம் கிலோமீட்டார்கள் ஓட்டிவிட்டேன். ஏப்ரல் மாதம் இறுதியில்தான் இந்த வண்டியை வாங்கினேன். இன்னும் கூட மேட்டில் வண்டி போய்க்கொண்டிருக்கும்போது நிற்கும்படி நேர்ந்தால் முன்னாலும் பின்னாலும் வண்டிகள் அணிவகுத்து நின்று கொண்டிருந்தால், என் வண்டியை லாவகமாக எடுத்துக்கொண்டு போக எனக்கு தைரியம் இருக்காது என்று நினைக்கிறேன்.

 கார் வைத்திருக்கும் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்து அது மாதிரி சந்தர்ப்பத்தில் எப்படி காரை ஓட்டுவது என்று பேட்டி எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.
 ஒவ்வொரு வாரமும் நான் காரை எடுத்துக்கொண்டு மடிப்பாக்கம் உள்ள என் பெண் வீட்டிற்குச் செல்வேன்.  கூட வரும் என் மனைவி பயந்தபடி வருவாள். 
 
 
"ஒன்றும் ஆகாது.  உன் பயத்திற்கு அளவே இல்லை," என்பேன். 

 காரை ஓட்டிக்கொண்டு போகும்போது என்னைத் தாண்டிப் போகும் வாகனங்களை விட்டுவிடுவேன்.  சிலசமயம் சைக்கிளில் செல்பவன் கூட என்னை தாண்டிப் போவான்.  பாதசாரிகளை கவனித்தபடியே செல்வேன்.  ஆட்டோ, வாடகை வண்டிக்காரர்களை எல்லாம் மரியாதையோடு நடத்துவேன்.  பல்லவன் வந்தால் முதலில் மரியாதைக் கொடுத்து அனுப்புவேன்.  40 கிலோ மீட்டர் வேகத்தில்தான் வண்டியை ஓட்டுவேன்.

 வண்டியை வீட்டில் ஏற்றுவதும் இறக்குவதும் முன் இருந்த அச்சம் எனக்கு இப்போது இல்லை.  முன்பு பழைய நானோ காரில் நான் ஆயிரம் கிலோ மீட்டர் கூட எட்டவில்லை.  ஆனால் புதிய நானோ டுவிஸ்டில் ஆயிரம் கிலோ மீட்டர்கள் தாண்டி விட்டேன். 
 

16.9.15

புத்தக விமர்சனம் 9

புத்தக விமர்சனம் 9
                                                   அழகியசிங்கர்



சமீபத்தில் சிறுகதைத் தொகுதியா கவிதைத் தொகுதியா எது விற்பனை ஆகிறது என்று கணக்கெடுக்கும்போது, இரண்டுமே பெரிதாக விற்பதில்லை என்பதைக் கண்டுகொண்டேன்.  பெரிய பத்திரிகைகள் சிறுகதைகளை நம்ப மறுத்ததால், சிறுகதைகள் வெளி வருவதே நின்றுவிட்டன.  அதுவும் இலக்கியத் தரமான கதைகளை கண்டு பிடிப்பதே பெரிய பாடாக இருக்கிறது. 
 இந்தத் தருணத்தில்தான் ராமலக்ஷ்மி எழுதிய 'அடை மழை' என்ற சிறுகதைத் தொகுதி என் கண்ணில் பட்டது.

ஒரு புத்தகம் படிக்க எடுக்கும்போது, ஒரு நிதான வாசிப்பில் நம்மை தள்ளி விட்டால், அது ஓரளவு தரமான புத்தகமாக இருந்து விடும்.  கவிதைகளையும், சிறுகதைகளையும் நிதான வாசிப்பில்தான் நாம் அவற்றைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். 108 பக்கங்கள் கொண்ட 13 கதைகளைக் கொண்ட தொகுப்புதான் அடை மழை என்ற தொகுப்பு. இதில் உள்ள எல்லாக் கதைகளும் பத்திரிகைகளில் பிரசுரம் ஆகி இருக்கின்றன. 

2010லிருந்து இவர் கதைகள் எழுதி வருகிறார்.  கவிதை, மொழிபெயரப்பு கவிதைகள் என்று பல முயற்சிகளிலும் ஈடுபட்டு வருகிறார்.  அகநாழிகை பதிப்பகம் மூலம் வெளிவந்த இத் தொகுப்பின் பின் அட்டையில் பொன் வாசுதேவன் இப்படி குறிப்பிடுகிறார் : காலத்தின் போக்கில் கண் முன்னே நசிந்து கொண்டிருக்கும் அபத்த வாழ்வின் சகல பக்கங்களிலும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிற போலித்தனங்கû அழுத்தமாகச் சொல்கின்றன ராமலக்ஷ்மியின் கதைகள்.

ரிஷபன் என்பவரோ, üகதைகளை ஒவ்வொன்றாய் சொல்லி என்ன ரசித்தேன் என்று விவரிக்கலாம்.  அதுவேதான் வாசிக்கிற ஒவ்வொருவருக்கும் நேரப் போகிறது என்பதால் கொஞ்சம் விலகி நின்று உங்களுக்கு வழி விடுகிறேன்.  வாசித்து முடிந்ததும் சேர்ந்து கை தட்டலாம் நாம்,ý  ரிஷபனும் இப்படி சொல்லி தப்பி விடுகிறார். 

'எளிய மக்களின் வலிகளும், சராசரி மனித வாழ்வின் நிதர்சனங்களுமே இக் கதைகளில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன,' என்கிறார்

ராமலக்ஷ்மி. இதையெல்லாம் படித்தால், ராமலக்ஷ்மி எதுமாதிரி கதை எழுதுகிறார் என்பதைக் கண்டு பிடித்து விட முடியாது.  பொதுவாக இவருடைய கதைகளில் ஒரு பொதுவான தன்மையை என்னால் கண்டு பிடிக்க முடிந்தது.   அது அநீதிக்கு குரல் கொடுக்கும் தன்மை.  பின் ஏழ்மையைக் கண்டு கண் கலங்கும் தன்மை.  பின், எல்லாப் பிரசசினைகளுக்கும் கதைகள் மூலம் தீர்வு கொடுத்து விடுகிறார்.  
பொட்டலம் என்ற கதை.  இக் கதையை தலை முடி வெட்டி கொண்டு பள்ளிக்கு வரவில்லை என்பதால், ஒரு பையனின் தலைமுடியை ஆசரியை வெட்டி, வெட்டிய தலை முடியை அவனிடம் அள்ளிக் கொடுத்து விடுகிறாள்.  இது எவ்வளவு கொடுமை.  இதற்கு அடிப்படையாக தலை முடியைக் கூட வெட்ட முடியாமல் போகிற வறுமையை காரணம் வைக்கிறார்.  இது மாதிரியான வறுமைச் சித்தரிப்புக் கதைகளை பலர் தமிழில் எழுதி எழுதி படித்தாயிற்று.  சம்பவங்கள் வேற மாதிரி இருக்கிறதே தவிர, அடிப்படை காரணமான வறுமை மாறவில்லை.

கதைகளை உருக்கமாக எழுதுவதில் ராமலக்ஷ்மி தேர்ந்தவராக இருக்கிறார்.  முதல் கதையான வசந்தா என்ற பெயரில் உள்ள கதையில், வசந்தா மேலே படிக்க முடியாமல் போன கோபத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.  படிப்பவரை நெகிழ வைக்கும் கதை இது.

ஈரம் என்ற கதையில் இரண்டு பேர்கள் வேலைக்குப் போக வேண்டிய சூழ்நிலையில், பிறந்த குழந்தையை காப்பகத்தில் விட்டுவிட்டு அலுவலகத்திற்கு ஓட வேண்டிய அவதியை விவரிக்கிறார்.

இவர் கதைகளை நாம் எப்படி எடுத்துக் கொள்வது?  ஒருவித ஒழுங்கு எல்லாக் கதைகளிலும் இருக்கிறது.  அதுதான் இவருடைய கதைகளை குலைப்பதாக தோன்றுகிறது.  என்னதான் பிரச்சினையாக இருக்கட்டும், இவர் கதைகளில் எலலாம் சுலபமாக முடிந்து விடுகிறது.  

உலகம் அழகாலனது என்ற கதையில் அறிவுரை கூற ஆரம்பித்து விடுகிறார்.

"என்ன சொல்லி புரிய வைப்பது? விலங்குகளுக்கும் நமக்கும் என்ன வித்தியாசம்? இவர்கள் போன்ற கடைக்கோடி மனிதர் முதல் கோடானு கோடீஸ்வரர் வரை 'சர்வைவல் ஆஃப்  தி பிட்டஸ்ட்' எனச் சொல்லித் தங்களை நியாயப்படுத்திக் கொண்டு, இவ்வுலகையே போட்டியும் பொறாமையும் நிறைந்ததாகி விட்டார்கள் என்றே தோன்றியது.." என்றெல்லாம் அறிவுரை வழங்க ஆரம்பிக்கிறார்.  இது கதையின் சுவாரசியமான தன்மையைப் பெரிதும் குறைத்துவிடும் என்று எனக்குப் படுகிறது.  

இது இவருடைய முதல் கதைத் தொகுதி என்பதால், ஒரு சில குறைபாடுகளை பார்த்தாலும் அவற்றைப் பெரிது படுத்தக் கூடாது என்று தோன்றுகிறது.

இதுவும் கடந்து போகும் என்ற கதையில் தானே புயலால் படும் அவதியை எழுதுகிறார்.அடைக் கோழி என்ற கதையில் கோழி முட்டையைப் பறறி சொல்கிறார்.  இப்படி மாற்றி மாற்றி பல விஷயங்களை விவரிக்கிறார்.  பயணம் என்ற கதையில் தொடர்பு படுத்த முடியாத இரண்டு நிகழ்ச்சிகளை விவரிக்கிறார்.  கதையின் பிரச்சினை ரயில் பயணத்திலேயே ஆரம்பித்து முடிந்து விடுகிறது.

கதையின் தீர்வு என்பது ஆபத்தில்லா தீர்வாக இருக்கிறது.


அடைமழை - சிறுகதைகள் - ராமலக்ஷ்மி - வெளியீடு : அகநாழிகை பதிப்பகம் - எண். 33 மண்டபம் தெரு, மதுராந்தகம் 603 306 - பேச :
9994541010 - விலை ரூ.100



  

13.9.15

கசடதபற ஜøலை 1971 - 10வது இதழ்


அம்மாவின் பொய்கள்

ஞானக்கூத்தன்



பெண்ணுடன் சிநேகம் கொண்டால்
காதறுந்து போகும் என்றாய்
தவறுகள் செய்தால் சாமி
கண்களைக் குத்தும் என்றாய்
தின்பதற்கேதும் கேட்டால்
வயிற்றுக்குக் கெடுதல் என்றாய்
ஒருமுறத் தவிடடுக்காக
வாங்கினேன் என்னை என்றாய்
எத்தனைப் பொய்க் முன்பு
என்னிடம் சொன்னாய் அம்மா
அத்தனைப் பொய்கள் முன்பு
சொன்ன நீ எதனாலின்று
பொய்களை நிறுத்திக் கொண்டாய்?
தவறு மேல் தவறு செய்யும்
ஆற்றல் போய் விட்டதென்றா
எனக்கினி பொய்கள் தேவை
இல்லை யென்றெண்ணினாயா?
அல்லது வயதானோர்க்குத்
தகுந்ததாய்ப் பொய்கள் சொல்லும்
பொறுப்பினி அரசாங்கத்தைச்
சார்ந்ததாய்க் கருதினாயா?
தாய்ப்பாலை நிறுத்தல் போலத்
தாய்ப் பொய்யை நிறுத்தலாமா?
உன் பிள்ளை உன்னை விட்டு
வேறெங்கு பெறுவான் பொய்கள்?

ஒருமுறை ஞானக்கூத்தன் சொன்னார்.  எழுத்து பத்திரிகையில் 
அவர் கவிதைகள் வரவில்லை என்று.  எனக்கு அதைக் கேட்டபோது நம்பமுடியாமல் இருந்தது.  சிசு செல்லப்பாவுடன் அவர் நெருங்கி பழகியிருந்தாலும், ஞானக்கூத்தன் கவிதைகளை ஏன் அவர் பிரசுரம் செய்யவில்லை என்று தெரியவில்லை.

ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் அதன் பின் 'நடை', 'கசடதபற' பத்திரிகைகளில் வெளிவந்தன.  கசடதபற வரும்போது ஞானக்கூத்தன் ஒரு முக்கியமான கவிஞர்.  முதன்மையான கவிஞரும் கூட.  

'அம்மாவின் பொய்கள்' என்ற இந்தக் கவிதை எல்லோராலும் பேசப்பட்ட ஒரு முக்கியமான கவிதை. இதில் ஒரு வரி எழுதியிருக்கிறார்: வயதானோர்களுக்குத் தகுந்ததாய்ப் பொய்கள் சொல்லும் பொறுப்பினி அரசாங்கத்தைச் சார்ந்ததாய்க் கருதினாயா? என்று.

10வது இதழ் கசடதபற அட்டையில் இடம் பெற்ற கவிதை இது.

12.9.15

பாரதியாரைப் பற்றிய நினைவுகள்



அழகியசிங்கர்


09.09.2015 புதன் கிழமை திருவல்லிக்கேணி போயிருந்தேன்.  போகிற வழியில் பாரதியார் நினைவு இல்லத்தைப் பார்த்துக் கொண்டேபோனேன்.   அலங்காரம் பண்ணி இருந்தார்கள்.  பாரதியாரின் நினைவு நாளைகொண்டாடுவதற்காக இருக்கும்.  பாரதியின் நினைவுநாள் 11ஆம் தேதி.  வெள்ளிக்கிழமை. 

உண்மையில் பாரதியார் அந்த நினைவு இல்லத்தில் மட்டுமல்ல.  எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறார்.  எல்லார் மனதிலும் புகுந்து கொண்டிருக்கிறார். 

தி நகரில் ஒரு பிரபலமான ஓட்டல் ஒன்றில் டிபன் சாப்பிட ஒருமுறை சென்றபோது,  அந்த ஓட்டலைச் சுற்றி பார்வையை ஓட விட்டேன்.  சுவரில் ஒரு படம் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.  யார் படம் என்று சறறு உற்றுப் பார்த்தேன்.  பாரதியார் படம். பாரதியார் ஏன் சாப்பிடற இடத்திற்கு வந்திருக்கிறார் என்று யோசித்தேன்.

பாரதியார் எழுதி குவித்திருக்கிறார்.  அவர் படைப்புகள் எல்லாவற்றையும் எல்லோரும் படித்து விட முடியாது.  அவருடைய சில கவிதைகள் எளிதில் புரிந்து விடாது.  எப்படி பாரதியார் புகழ் பரவியது.  அவர் எல்லாவற்றையும் பாடியிருக்கிறார்.  உலகத்தைப் பற்றி, நாட்டைப் பற்றி என்று எல்லாவற்றைப் பற்றியும் கவலைப் பட்டிருக்கிறார்.

நான் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருக்கும்போது பாரதியார் எழுதிய கட்டுரைகளை மின்சார வண்டியில் படித்துக்கொண்டே வருவேன்.  அக் கட்டுரைகளை எல்லாம் பெ தூரன் தொகுத்திருக்கிறார். எங்கள் கல்லூரி லைப்ரரியிலிருந்து எடுத்துக் கொண்டு வந்து படிப்பேன.  எனக்கு கெமிஸ்டிரி புத்தகம் படிப்பதை விட பாரதியார் புத்தகம் படிக்கப் பிடிக்கும்.  ஆனால் என் கூட படிக்கும் மற்ற மாணவர்கள் இது மாதிரி அவஸ்தையில் மாட்டிக்கொள்வது கிடையாது. 

பாரதியார் கட்டுரைகள் அவருடைய கவிதைகளை விட விறுவிறுப்பாக இருப்பதாக தோன்றும்.  எது எழுதினாலும் படிப்பவருக்குப் புரிகிற மாதிரி தெளிவாக எழுத வேண்டும் என்ற கொள்கையைக் கொண்டவர் பாரதி.  ஒருமுறை தாகூருடன் பாரதியார் நோபல் பரிசு பெற போட்டி போட்டதாக குறிப்பிடுவார்கள்.  இது உண்மையா பொய்யா என்பதெல்லாம் தெரியாது.  ஆனால் அந்தத் தகுதி பாரதிக்கு தாகூரைவிட அதிகம் உண்டு.  

ஒரு காலத்தில் மணிக்கொடி காலத்தைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர்கள், கவிதையில் புது முயற்சி செய்து பார்க்க பாரதியார்தான் முக்கியமானவர்.  அவருடைய வசன கவிதை முயற்சிதான் அவர்களுக்கு உந்துதல்.  இன்று எழுதப்படுகிற கவிதைகள் எல்லாம் பாரதியார் கொடுத்த கொடைதான்.

எனக்குக் கூட பாரதியார் வசன கவிதைமுன் முன்பு எழுதிய கவிதை முறை எல்லாவற்றையும் உடைத்துவிட்டுப் போய்விட்டாரோ என்று தோன்றும். 

காட்சி என்ற கவிதையில் இப்படி எழுதுகிறார்.

இவ்வுலகம் இனியது. இதிலுள்ள வான் இனிமை
யுடடைத்து. காற்றும் இனிது.
தீ இனிது.  நீர் இனிது.  நிலம் இனிது.
ஞாயிறு நன்று.  திங்களும் நன்று.
வானத்துச் சுடர்களெல்லாம் மிக இனியன....

என்றெல்லாம் பாடிச் செல்கிறார். 

பாரதியார் கவிதை புரிகிறதோ இல்லையோ ஒரு ஓட்டலில் பாரதிமேல் உள்ள பக்தியால் அவர் படத்தை வியாபாரம் செய்யும் இடத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள்.  உண்மையில் அங்கே பணிபுரியும் ஊழியர்களுக்கு பாரதி பற்றி எதாவது தெரியுமா என்பது தெரியாது.

பாரதியார் ஒரு மதிக்கக் கூடிய ஒருவராக மாறி விட்டார்.  எனக்குத் தெரிந்து தமிழ் மொழிக்காக பாரதியாருக்குத்தான் இந்தத் தகுதி கிடைத்துள்ளது.  இனிமேல் எழுதப் போகிற எழுதுகின்ற யாருக்கும் இதுமாதிரி தகுதி கிடையாது. அதாவது எல்லா தமிழ் மக்களும் ஏற்றுக்கொள்கிற தகுதி.

ஆனால் பாரதியார் உயிரோடு இருந்தபோது அவர் அடைந்த கொடுமைகள் அதிகம்.  

மகாகவி பாரதியார் என்ற புத்தகத்தில் வரா இப்படி எழுதுகிறார்:

"ஒரு மகான் எந்தத் துறையில் வேலை செய்தாலும், அவரது ஜீவிய காலத்திலேயே, அவருக்கு ஏற்ற பெருமையுடன் மக்களால் கொண்டாடப்படுவதில்லை.  உலக மகாகவி என்று போற்றப்படும் ஷேக்ஸ்பியரை அவருடைய காலத்தில் மதித்தார்களா? 

இதைப் போலவே பாரதியாரைப் பற்றியும் சிறிது காலம் மதிப்பு இருந்து வந்தது.  பாரதியார் இலக்கணம் அறியாக் கவிஞன் என்று பண்டிதர்கள் ஆதாரமும் பொருளுமின்றிப் பேசினார்கள்.  பாரதியார் வெறும் தேசியக் கவி என்று பலர் பேசிக் கொண்டார்கள்.  பாரதியார் பெண் விடுதலை நண்பன் என்று சிலர் ஆத்திரப்பட்டார்கள்.  மற்றும் பலர் ஆர்வத்துடன் பேசினார்கள். 

 பாரதியார் வெறுங்கஞ்சாப் புலவர் என்று ஏசினதையும் என் காதால் கேட்டிருக்கிறேன்.  மார்க்கெட்டில் ஒன்றும் வாங்கத் தெரியாமல் ஒரு கூடைக் கீரையை வாங்கின பாரதிதானே என்று சிலர் புரளி செய்வதைக் கேட்கும் துர்பாக்கியமும் நான் பெற்றதுண்டு.  ஆனால், இவைகளெல்லாம் யோசிக்காமல் ருசுவில்லாமல் எதையும் பேச முடியும் என்பதற்கு அத்தாட்சிகள் ஆகின்றன அல்லாமல், பாரதியாரைப் பற்றிய விமர்சனம் ஆகமாட்டா."

வரலாறை திரும்பிப் பார்க்கும்போது பாரதியாரை சரியாக அந்தக் காலத்தில் புரிந்துகொள்ள வில்லை என்றே தோன்றுகிறது.  இது எல்லோருக்கும் ஏறபடுகிற ஒன்று.  ஒருமுறை சென்னைக்கு வந்திருந்த காந்தியைச் சந்தித்து ஒரு கூட்டத்தில் பேச அவரை அழைத்தார்.  அந்தத் தருணத்தில் காந்தியைப் பார்க்க வந்த பாரதியை யாரும் பொருட்படுத்தத் தயாராய் இல்லை.  முதலில் பாரதியை காந்திக்கு யாரும் அறிமுகப்படுத்தவே இல்லை.  நேராக காந்தியிடம் பாரதி சென்று அவர் முன் இருக்கையில் அமர்ந்து, "மிஸ்டர் காந்தி, இன்றைக்கு சாயங்காலம் ஐந்தரை மணிக்கு நான் திருவலலிக்கேணிக் கடற்கரையில் ஒரு கூட்டத்தில் பேசப் போகிறேன். அந்தக் கூட்டத்துக்குத் தாங்கள் தலைமை வகிக்க முடியுமா?" என்று கேட்கிறார்.

காந்தி அவருடைய உதவியாளர் மகாதோவபாய் அவர்களைக் கூப்பிட்டு மாலையில் அவருடைய அலுவலகள் என்ன என்று கேட்கிறார்.அவர் முடியாது என்று சொன்னவுடன், காந்தியும் பாரதியாரிடம் வர முடியாது என்று மறுத்து விடுகிறார். பாரதி காந்தியை ஆசிர்வாதம் செய்துவிட்டு அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்து விடுகிறார்.

பாரதியார் அங்கிருந்து போனவுடன், காந்தி பாரதியாரைப் பற்றி விஜாரிக்கிறார்.  அவரைப் பற்றி தெரிந்து கொண்டு, காந்தி பாரதியாரைப் பற்றி இப்படி சொல்கிறார் : üüஇவரைப் பத்திரமாகப் பாதுகாக்க வேண்டும்.  இதற்கு தமிழ் நாட்டில் ஒருவரும் இல்லையா?ýý என்கிறார்.

உண்மையில் பாரதியாரைப் பற்றி மிகக் குறைவாகவே பலருக்குத் தெரிகிறது.  காந்தியின் பக்கத்தில் வீற்றிருந்த ராஜாஜியோ சத்தியமூர்த்தியோ பாரதியாரை காந்தியிடம் சரியாக அறிமுகப் படுத்தவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.  

இதேபோல் திருவண்ணாமலையில் உள்ள ரமணரை பாரதியாரைப் பார்க்கப் போயிருக்கிறார்.  ரமணர் முன்னால் பாரதி ஒன்றும் பேசாமல் சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கிறார்.  பின் எழுந்து போய்விட்டார். அங்குள்ளவர்கள் பாரதியாரைப் பற்றி அவர் போனபின்தான் ரமணரிடம் சொல்லியிருக்கிறார்களாம்.

'காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி' என்று பாடும் பாரதி பார்த்தசாரதி கோயில் யானையை தன் சகோதரனாக எண்ணி பழகினார்.  எப்போதும் தேங்காய் பழம் கொண்டு போவார்.  இவைகள் சாமிக்காக இல்லை. யானைக்காக.  எப்போதும் யானையின் துதிக்கையில் கொடுத்துவிட்டு அதை வருடிக் கொடுப்பார்.  ஒரு முறை இதுமாதிரி நடந்து கொண்டிருக்கும்போது யானை எதிர்பாராதவிதமாக வெறிகொண்டு அவரை சேர்த்து பிடித்து இழுத்துத் தான் இருக்கும் கொட்டத்துக்குள் கொண்டு விட்டது.  யானை மேலும் அவரை காலால் மிதிப்பதற்கு முன் பாரதியாரிடம் உயிராக இருந்த குவளைக் கண்ணன் என்ற அன்பர் தான் பாரதியாரைக் காப்பாற்றினார்.

ஏன் இதுமாதிரியான ஒரு நிகழ்ச்சி பாரதியார் வாழ்வில் நடைபெற வேண்டும்.

இது ஒரு விபத்தாக இருந்தாலும், இந்த விபத்தால் அவர் மரணம் அடையாவிட்டாலும், மரணம் பாரதியாரை கவர்ந்து செல்ல ஒத்திகை செய்ததா?

நம்மைப் பொறுத்தவரை பாரதியார் ஒரு அடையாளம்.  அவருடைய பிறந்த நாளை கொண்டாடுவோம், அவர் நினைவுநாளை கொண்டாடுவோம்.  அவர் எழுத்துக்களை படிப்போம்.

விருட்சம் வெளியீடாக பாரதி நினைவாக பாரதியாரின் தோத்திரப் பாடல்கள் என்ற புத்தகம் கொண்டு வந்துள்ளேன்.  100 பக்கங்கள் கொண்ட இப் புத்தகம் விலை ரூ.80 தான்.  விரும்புவர்கள்

navina.virutcham@gmail.com என்ற இ மெயிலில் தொடர்பு கொள்ளவும். தொலை பேசி எண் : 9444113205.

8.9.15

எதையாவது சொல்லட்டுமா 100......

நீங்கள் இயற்கை வைத்தியரா?

                                                              அழகியசிங்கர்


.

நான் வங்கியில் சேர்ந்தபோதுதான் அந்த இயற்கை வைத்தியரைச் சந்தித்தேன்.  அவரும் என்னைப் போல் ஒரு வங்கி ஊழியர்.  ஊழியராக இருந்தாலும் அவர் இயற்கை வைத்தியர்.  அவர் அந்தத் துறைக்கு வந்ததும் தற்செயலான நிகழ்ச்சி.  அவருக்கு ரத்த அழுத்தம் அதிகமாக இருந்தது.  அதைத் தடுக்க அலோபதி மருத்துவர்கள் கொடுத்த மாத்திரைகளை அவர் எடுத்துக்கொள்ள வில்லை.  அதற்குப் பதில் பச்சைக் காய்கறிகள், பழங்கள் சாப்பிட ஆரம்பித்தார்.  அப்போதுதான் அவர் இயற்கை வைத்தியத்தில் தீவிரமாக ஈடுபட்டார்.  ஒரு புத்தகம் கூட எழுதினார்.  அது ஆயிரக்கணக்கில் விற்று அவர் பெயர் பிரபலமானது.  அந்தச் சமயத்தில் நான் கவிதைப் புத்தகம் போட்டதால் என் பெயர் இருக்கிற இடம் தெரியாமல் போய்விட்டது.

அவர் ஒழுங்காக பயிற்சி எடுத்துக்கொண்ட இயற்கை வைத்தியர் இல்லை.  இருந்தாலும் அவர் தன்னை இயற்கை வைத்தியர் என்று கூறிக்கொண்டார்.  பல ஊர்களுக்குச் சென்று இயற்சை வைத்தியத்தைப் பற்றி பிரச்சாரம் செய்தார்.   

அலுவலகத்தில் அவரை மதியம் சந்திப்பேன்.  அவர் கையில் காரேட், தக்காளிப் பழம், வெள்ளரிக்காய், தேங்காய் இருக்கும்.  அவற்றை பச்சையாக சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பார்.  அலுவலக வாசலில் விற்கும் வாழைப்பழங்கள், பப்பாளிப்பழங்கள், கொய்யாப் பழங்கள் எல்லாம் வாங்கி வாங்கி வாயில் திணித்துக் கொள்வார்.  என்னையும் அவர் அப்படி சாப்பிடச் சொல்வார்.  அப்படி சாப்பிட்டால், ரத்த அழுத்தம் ஓடிப் போய்விடும் என்பார்.  தனக்கு அப்படி ஓடிப் போய்விட்டது என்றும் சொல்வார்.  எனக்கு அவர் சொல்ல சொல்ல ஆச்சரியமாக இருக்கும்.  நறுக் நறுக்கென்று தேங்காயை திருகிச் சாப்பிடும்போது பொறாமையாக இருக்கும்.

"சமைக்கிற உணவையே சாப்பிட மாட்டீர்களா?" என்று கேட்பேன்.

"தொட மாட்டேன்.  எனக்கு ஒரு நோயும் கிடையாது.  பிபியெல்லாம் பறந்து போய்விட்டது," என்பார்.

ஒருநாள் கான்டினில் அவர் பூரி வாங்கிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துவிட்டேன்.   மதியம் சிறிது நேரம் கழித்து வந்து திருட்டுத்தனமாக சாப்பிடுவதுபோல் தோன்றியது.  "என்ன இன்னிக்கு பூரி சாப்பிடுகிறீர்கள்? இயற்கை உணவு என்ன ஆயிற்று?" என்று கேட்டேன். 

அவர் சிரித்துக்கொண்டே, "எவ்வளவு வருஷம் சமைச்ச உணவையே சாப்பிட்டிருக்கிறோம்.  என்னிக்காவது சாப்பிடத் தோன்றும்,"என்பார்.

நானும் அவரைப் பார்த்துச் சிரிப்பேன்.  இந்த இயற்கை வைத்தியர் வித்தியாசமாக இருக்கிறாரே என்று நினைத்துக் கொள்வேன்.  அவர் டீ காப்பி எல்லாம் சாப்பிட மாட்டார்.  

நானும் அந்தச் சமயத்தில் பிபி மாத்திரை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.  அவரைப் போல தைரியமாக இயற்கை உணவில் இறங்க எனக்கு தைரியம் இல்லாமல் இருந்தது.

நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அவர் வாழ்க்கையில் மடமடவென்று உயர்ந்து விட்டார்.  இயற்கை வைத்தியம் நடத்துவதற்காக ஒரு க்ளினிக் வைத்தார்.  அதில் பலர் நோய் தீர்வதற்கு சேர்ந்தார்கள்.  

எல்லோருக்கும் அவர் சொல்வது: பச்சைக் காய்கறிகளைச் சாப்பிடுங்கள்.  சமைச்ச உணவைச்  சாப்பிடாதீங்க,  பால் எதுவும் குடிக்காதீங்க.  தீங்கு அது என்பதுதான்.  

அவர் சொல்வதை யாராலும் செய்து பார்க்க முடியாது.  எனக்குக் கூட சந்தேகமாக இருக்கும்.  வீட்டில சமைச்ச உணவை ஒரு அடி அடிக்கிறாரோ என்று.

அவரை மாதிரி காரெட்டைத் தின்பது, முட்டைக்கோûஸக் கொரிப்பதெல்லாம், வயிற்றை எப்போதும் நிரப்பாது.  

ஒரு முறை தஞ்சாவூரில உலகத் தமிழ் மாநாடு நடந்தது.  நானும் கலந்து கொண்டேன்.   என் புத்தகங்களை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு விற்பதற்குக் கலந்து கொண்டேன்.  ஒரே இருமலுடன் ஒரு மூட்டை நிறையா புத்தகங்களை எல்லாம் கட்டி எடுத்துக்கொண்டு போனேன்.  எனக்கு ஒரு ஸ்டால் கொடுத்தார்கள்.  உண்மையில் என் ஸ்டாலுடன் இன்னொருவரையும் சேர்த்து விட்டார்கள்.  அந்த இன்னொருவர் வேற யாருமில்லை.  என்கூட பணிபுரியும் இயற்கை வைத்தியர்தான்.  எனக்கு திகைப்பாக இருந்தது.  கவிதைப் புத்தகங்கள் விற்கிற இடத்தில் இயற்கை வைத்தியர் என்ன செய்யப் போகிறார் என்று குழப்பமாக இருந்தது.  எங்கள் இருவரையும் சேர்க்க எப்படி விழா ஏற்பாடு செய்தவர்களுக்குத் தோன்றியது?

ஆனால் நான் புத்தகங்களைக் கொண்டு வந்ததுபோல் அவர் பல பொடிகளைப் பொட்டலங்களாக அள்ளிக் கொண்டு வந்தார்.  அவர் கடையைப் பார்த்துக்கொள்ள இரண்டு பேர்களை ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.  ஸ்டைலாக முதல்நாளும் கடைசி நாளும் வந்தார். உண்மையில்  என் கடைக்கு ஏகப்பட்ட கூட்டம்.  என்னைப் பார்த்த இலக்கிய நண்பர்களுக்கெல்லாம் என் மேல் பொறாமை.  

"என்ன உன் கடையில் ஏகப்பட்ட கூட்டம்.  கவிதைப் புத்தகமெல்லாம் கலை கட்டுதா?" என்றார்கள்.

"அதெல்லாம் இல்லை.  வருபவர்கள் எல்லாம் பொட்டலம் பொட்டலமாய் வாங்கிக் கொண்டு போகிறார்கள்.  விருட்சம் பத்திரிகையைக் கூட யாரும் தொட மாட்டேங்கிறார்கள்,"என்றேன் சிரித்துக்கொண்டே.

அந்த முறை இயற்கை வைத்தியருக்கு ஏகப்பட்ட வருமானம்.  எனக்கு ஒன்றுமில்லை. யாரும் என் புத்தகத்தை மதிக்கவே இல்லை. மருந்துக்குக் கூட யாரும் புத்தகத்தைப் புரட்டியும் பார்க்கவும் இல்லை.  வாங்கவும் இல்லை.  அப்போதுதான் நினைத்துக் கொண்டேன்.  இதுமாதிரி உலகத் தமிழ் மாநாட்டுக்கெல்லாம் தலையே வைத்துப் படுக்கக் கூடாதென்று.  

இயற்கை வைத்தியர் அன்றிலிருந்து கொடிகட்டிப் பறக்க ஆரம்பித்தார்.  ஒரு கட்டத்தில் அவர் வேலையை விட்டுப் போய்விட்டார்.  அதன்பின் நான் அவரைச் சந்திப்பதில்லை.  ஆனால் அவர் தயாரிக்கும் பவுடர்கள் சின்ன சின்ன பிளாஸ்டிக் பைகளில் நாட்டு மருந்து கடைகளில் விற்றுக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.  அந்தக் கடைமகளில் அவர் எழுதிய புத்தகங்குளம் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும். 

தஞ்சை பிரகாஷ் உடல்நிலை சரியில்லாதபோது அவர் மருத்துவமனையில்தான் தங்கி வைத்தியம் பார்த்துக் கொண்டார்.

என் கேள்வி?  உண்மையில் ரத்த அழுத்தம் என்றால் என்ன? அதற்கு தொடர்ந்து அலோபதி மருந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டுமா?  மருந்து எடுத்துக்கொள்பவர்கள் அதை நிறுத்தினால், என்ன மாதிரி பிரச்சினை வருமென்று சொல்ல முடியாது என்று பயமுறுத்துகிறார்கள்.   

என் வீட்டிற்கு பக்கத்தில் இருந்த ஒரு டீச்சருக்கு ரத்த அழுத்த நோய் பல ஆண்டுகளாக. மாத்திரைகளை  ஒருவாரம் சாப்பிடாமல் இருந்து பார்த்தார்.  அவருக்கு ஒரு பக்கம் பக்கவாத நோய் வந்துவிட்டது.  அவரால் அதிலிருந்து அவ்வளவு சுலபமாய்  குணமாக முடியவில்லை.  படுத்தப் படுக்கையாக ஆகிவிட்டார்.  

இப்போது அந்த இயற்கை வைத்தியர் எங்கே இருக்கிறார் என்று தெரியவில்லை.  ஆனால் அவர் நல்ல மனிதர்.

குறிப்பு : 

எதையாவது சொல்லட்டுமா என்ற பெயரில் நான் பெரிதும் சிறியதுமாக பல கட்டுரைகள் எழுதி உள்ளேன்.  நான் சந்தித்த மனிதர்கள், இடங்கள், புத்தகங்கள் என்ற பலவற்றை பதிவு செய்திருக்கிறேன்.  கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக இத் தலைப்பில் நான் எழுதியது தொடராக அமிருதா இதழிலு; மாதம் ஒரு முறை தொடராகவும் வந்தது.  எனக்கு வாய்ப்ளித்த திலகவதி அவர்களுக்கும், தளவாய் சுந்தரத்திற்கும் என் நன்றி.  

இந்த எதையாவது சொல்லட்டுமா 100 என்ற இலக்கை எட்டி உள்ளது.  இதை ஒரு புத்தகமாகக் கொண்டு வர நான் முயற்சி செய்து வருகிறேன்.





4.9.15

புத்தக விமர்சனம் .........


புத்தக விமர்சிப்பவர்  : ஜெ.பாஸ்கரன்


மிஸ்டர் ஜூல்ஸுடன் ஒரு நாள் -



டயான் ப்ரோகோவன்



தமிழில்  ஆனந்த் 






மரணம் எல்லோருக்கும் பொதுவானது. திடீரென எதிர்கொள்ளும்போது அது மரணித்தவர்களுக்கு ஓர் அமைதியையும், இன்னும் இருப்பவர்களுக்கு ஒரு மூர்க்கத்தனமான வலியையும் கொடுக்கவல்லது !அது தோற்றுவிக்கும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புகளும், காலங்களைக் கடந்த மிக நுட்பமான வாழ்க்கை பிம்பங்களும் ஆழ்மனதில் வலியைக் கொடுப்பவை !

ஒரு பனிப்பிரதேசத்தில் தனியாய்க் கணவன் ஜூல்ஸுடன் வசிக்கும் ஆலிஸ், பனி மிகுந்த ஒரு நாள் காலை, காபியின் மணத்துடன் எழுந்து கொள்கிறாள் – ஜூல்ஸ் வழக்கம்போல் காலைச் சிற்றுண்டியையும், காபியையும் தயார் செய்வதன் மணம்தான் அது. படுக்கையறையிலிருந்து வந்து, ஹாலில் சோபாவில் அன்றைய தினசரியுடன் அமர்ந்திருக்கும் கணவன் அருகில் அமர்கிறாள் ஆலிஸ். அசைவுகள் ஏதுமில்லாமல் அமர்ந்திருக்கும் அவரைக் கூப்பிடுகிறாள் – தோளில் கைவைத்த போதுதான் தெரிகிறது ஜூல்ஸ் இறந்து போயிருக்கிறார் என்று !

ஓலமிட்டு அழுது ஊரைக்கூட்டித் தன் துயரத்தினை வெளியிட்டால், உடனே – அலங்கரிக்கப் பட்ட அழகிய பெட்டியில் சில மணி நேரங்களில் ஜூல்ஸை எடுத்துச் சென்றுவிடுவார்கள். மனது ஏற்கவில்லை. இன்னும் ஒரே ஒரு நாள் ஜுல்ஸுடன் வாழ்ந்து விடுவது என்று முடிவு செய்கிறாள். வெளி உலகிலிருந்து மறைப்பதற்கான வழிகளைத் திட்டமிடுகிறாள். அவளது மனப்போராட்டங்களும், துயரங்களும், தினசரி நிகழ்வுகளும் ஜூல்ஸின் உடலைச் சுற்றி நடப்பதுவும், கடந்த கால நினைவுகளும், நிகழ்கால வலிகளும், எதிர்கால வெறுமையும் அவளை வாட்டுகின்றன. அலுவலக நேரத்தில், மகனிடம் இந்தச் செய்தியைச் சொல்வது தவறு என்று அவனிடம் கூட தெரிவிக்க மனம் ஒப்பவில்லை.

கீழ்ப் ப்ளாட்டிலிருந்து சரியாகப் பத்து மணிக்கு ஜூல்ஸுடன் சதுரங்கம் ஆட வரும் ஆடிஸ்டிக் சிறுவன் டேவிட் அன்று சற்று முன்னதாகவே வந்து விட, அவனுடன் ஜூல்ஸுக்கு பதிலாகத் தான் விளையாடுகிறாள். ஆனால் டேவிட் ஜூல்ஸின் மரணத்தை அறிந்து கொள்கிறான் – ஆலிஸின் மனத்தை அறிந்தவன் போல், அது பற்றி ஒன்றும் கூறாமல் – தன் அம்மாவிடம் கூட – மிக இயல்பாக தன்னை நடத்திக் கொள்கிறான். சிற்றுண்டி தயாரிக்க சமையலறையில் ஆலிஸுக்கு உதவுகிறான். அவனது இந்தப் புரிதல், ஆலிஸை மட்டும் அல்ல, வாசகனையும் வியக்க வைக்கிறது.

டேவிட்டின் தாய் பியா, அவள் அம்மாவுடன் மருத்துவ மனையில் தங்க நேர்வதால், அன்று இரவு தன் வழக்கத்திற்கு மாறாக, டேவிட் ஆலிஸுடன், ஜூல்ஸின் படுக்கையில் உறங்கி விடுகிறான் – அவனுக்கு அவன் நேரப்படி எல்லாம் நடக்க வேண்டும்.

ஆலிஸ், ஜூல்ஸுடன் பேசுகிறாள்; கீழே விழுந்து கிடக்கும் அவரது மூக்குக்கண்ணாடியைத் தன் நைட்டியில் துடைத்துப் போட்டுவிடுகிறாள்; குளிர் என்பதால், அவரது கட்டம் போட்ட சால்வையைப் போர்த்தி, கால்களில் காலணிகளை மாட்டி விடுகிறாள். சிறிது நேரம் அருகே படுத்து உறங்க முயற்சி செய்கிறாள்.

 " நீங்கள் ஏன் படுக்கையிலேயே செத்துப் போகவில்லை ? “ என்று கேட்கிறாள். “ அப்போது நாம் போர்வைக்குள்ளேயே ஒரு குட்டித் தூக்கம் போட்டிருக்கலாம்.”

ஒரு கணம் அவர் மறைந்து போனதை மறந்து விடுகிறாள்; தப்பிக்கவே முடியாத இந்த உண்மை மீண்டும் அவளைத் தாக்கியபோது, அவள் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்புகின்றன.

அவருடன் பேசிக்கொண்டே, செய்தித்தாளை அவர் மடியில் போட்டுவிட்டு, காலைச் சிற்றுண்டி உண்கிறாள். குளித்து, தேர்ந்தெடுத்த ஆடைகளை அணிகிறாள். வெளியே இனி கடைகளுக்குத் தனியாகச் செல்லவேண்டும் என்ற நினைப்பில், மனம் உடைந்து போகிறாள்.

ஜூல்ஸிடம் கடந்த காலத்தில் தான் மறைத்திருந்த ஓர் உண்மையை அவரிடமே சொல்கிறாள். அவருக்கு மிகவும் பிடித்த, வோல்கா என்னும் பெண்ணிடம் அவருக்கிருந்த காதலை (அவளை உங்களுக்கு அவ்வளவு பிடிக்கும்தானே ?), அவர் அறியாமலே எப்படி முறியடித்தாள் என்று விவரிக்கிறாள். அந்த வன்மத்தின் பின்னே, அடிநாதமாக, அவள் அவருக்காக ஏங்கும் அன்பும் காதலும் இழைந்தோடுவதை உணர்ச்சி பூர்வமாக வெளிப்படுத்துகிறாள். பனிக்கட்டிபோல் சில்லிட்டிருந்த அவரது இதழ்களில் முத்தமிட்டு, “ தயவு செய்து என் மேல் கோபப்படாதீர்கள்.” என்று சொல்கிறாள் . “கடைசீயில் நான் அதைச் சொல்லிவிட்டேன் என்பது எனக்குச் சந்தோஷமாக இருக்கிறது .“
 குற்ற உணர்ச்சி இப்போது இல்லை.

ஜூல்ஸின் வங்கி வேலையுடன் இணைத்து, தேன்நிலவுக்காகப் பாரீஸ் சென்றதையும் ,

” நீங்கள் பார்ப்பதற்கு வசீகரமாக இருந்தீர்கள் ஜூல்ஸ். தலைமுடியில் தைலம் தடவி, பனிபோல் வெண்மையான சட்டையை அணிந்திருந்தீர்கள். என் நாசி உங்கள் கழுத்தில் உரச, உங்கள் சட்டையில் கழுத்துப்பட்டையைப் பொருத்தும்போது, உங்களிடமிருந்து எழுந்த வாசனை எனக்கு தெள்ளத் தெளிவாக நினைவில் இருக்கிறது.”

அங்கு ஆரம்பக் கட்ட ’கருச்சிதைவு’ தனக்கேற்பட்டதையும் நினைத்துப் பார்க்கிறாள். ‘ நாம் இருவருமே இதைப் பற்றி பிறகு பேசிக்கொள்ளவே இல்லை - உங்கள் கல்லறைக்கு எடுத்துப் போகும் இந்த ரகசியம் மட்டும் நாம் இருவரும் பகிர்ந்துகொள்ளும் ஒன்று ‘ என்று நெகிழ்கிறாள்.

மிக நுட்பமாக, ஒவ்வோர் எண்ணத்தையும் பிம்பமாக வரைந்திருக்கிறார் இதன் ஆசிரியர் டயான் ப்ரோகோவன் – ஃப்ளெமிஷ் எழுத்தாளர் ; ஒரு நேர்காணலில் அவர் கூறுகிறார், ‘ வயதாக ஆக எழுதுவதற்குக் குறைவான சொற்களே தேவைப் படுகின்றன. சொற்களுக்கிடையில் உள்ள மெளனங்கள், சொற்களின் அளவுக்கு முக்கியமானவை “ . இந்த நாவலைப் படிக்கும்போது, நம்மால் இதனை உணர முடியும்.

இந்நாவலை மொழிபெயர்த்துள்ள திரு ஆனந்த் (பி. 1951), ஒரு கவிஞர், நாவலாசிரியர்; ஜோஸே ஸரமாகோவ், ராபர்ட்டோ கலாஸ்ஸோவ் ஆகியோர் நூல்களை இவர் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.

வாழ்தல், இறத்தல் பற்றிய தெளிவானதொரு சிந்தனையை நம் முன் தோற்றுவிக்கிறது இந்த நாவல். ஒரு வித்தியாசமான படைப்பு என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.



மிஸ்டர் ஜøலஸ÷டன் ஒரு நாள் - ஆசரியர் : டயான் ப்ரோகோவன் - தமிழில் : ஆனந்த் - நாவல் வெளியீடு : காலச்சுவடு பப்ளிகேஷன்ஸ் (பி) லிட் 669 கே பி சாலை, நாகர்கோவில் 629001 - விலை ரூ.75 - தொலைபேசி எண் : 91-4652 278525




முதுமையின் இடப்பெயர்தல்



பிரேம பிரபா


கருணை துளியுமற்ற

கட்டுப்பாடுகளின்

முட்கிரீடம் தரித்த முதுமை

கனிந்துறுகிய

கடைசித் தருணங்களில்

தவிப்பின் உச்சமாய்

தத்தளிக்கிறது

இமைகளின் மென் துடிப்பு.

முதியவரின் அளப்பறிய யாசிப்பின்

அனைத்து வேண்டுதல்களும்

நிறைவேறிடத்  துடிக்கும்

மௌனமாக இடப் பெயர்தல்.

துளியும் அறிமுகம் இல்லாத

பெரு வெளியில்

முதியவரின் முதல்

சுதந்திரப்  பயணம்.

பாதைகளில் கிடக்கும்

முட்கிரீடங்களை விலக்கி

குழந்தையின் மகிழ்ச்சியில்

முன்னேறுகிறார் முதியவர்

புதுப் பிறவி அடைந்த மகிழ்ச்சியில்.





3.9.15

கசடதபற ஜøன் 1971 - 9வது இதழ்

பனி எதிர் பருவம்

ஆங்கிலத்தில் : எட்வர்டு லீய்டர்ஸ்


 தமிழில் : மகாகணபதி
















என்னுள் ஒரு                குழந்தை
இருள் வெளியில்
விழும் பனியை விரும்பும்

என்னுள் ஒரு குழந்தை
இருள் வெளியில்
விழும் பனியிடம் அஞ்சும்

என்னுள் ஒரு குழந்தை
வெளியில் இருட்டில்
விழும் பனியைக் காணமுடியும்

அக் குழந்தை
என்னுள்ளே

நான் உள்ளே



இருள் வெளியில் விழும் பனியை ஒவ்வொரு முறையும் பார்க்கும்போது குழந்தையாக மாறி விடுகிறது மனம். என்னுள்ளேயே குழந்தையும் இருக்கிறது.  

2.9.15

கசடதபற ஜøன் 1971 - 9வது இதழ்




என்னுடைய 30வது வயதில்

                              சீனம் : ச்சி ஸ÷யென் 

   ஆங்கிலம் வழி தமிழில் : ப கங்கை கொண்டான்



"சிகரெட் சாம்பல்கள்
சிதறிப் படிகின்றன -
எனது
வாழ்க்கை மலரின்
உதிர்ந்த இதழ்கள்
அவை.
தொடுவானத்தின்
சங்கமத்திற்கும்
அப்பால் -
மிகவும் அப்பால்
எனது ஒற்றை
நிழல் வளர்கிறது
நீளமாக -
மிகவும் நீளமாக! "


ஒரு கவிதையை எப்படி வேண்டுமானாலும் எழுதி விடுகிறார்கள்.  அதைப் புரிந்து கொள்பவர்கள் தன் மனநிலை, அறிவு நிலைக்கு ஏற்ப புரிந்து கொள்கிறார்கள்.  எழுதுகிறவர்களிடமிருந்து கவிதை நழுவிப் போய்விடுகிறது. படிப்பவர் ஒவ்வொருவரும் இந்தக் கவிதையை எப்படிப் புரிந்துகொள்கிறார்களோ அப்படித்தான் இந்தக் கவிதை தோற்றம் தரும்.